[4.04.1972] "Jestem zazdrosna, ale nie jestem zazdrosna"

Skupienie. Tak, gdyby Sauriel się skupiał na tym, co próbował przekazać mu ojciec i gdyby skupił się mocniej na tym, jak spowinowacona jest jego rodzina, odebrałby to narzeczeństwo inaczej. Gdyby, albo może. Byli tu i teraz, gdzie Victoria poleciła skupienie, a on, no co, skupił się. Skoro zamierzała mu opowiadać, bo temat się zaczął, to na ten moment nawet było to ciekawe. Kiedy nie wmuszali w ciebie czegoś i kiedy nie trzeba było walczyć o swój kawałek podłogi.

- Gen kontroli? - Sauriel uśmiechnął się półgębkiem, bo był pewien, że coś takiego nie istnieje. Ale to prawda, że ludzie lubili mówić, że to a to po mamie, to a to po tacie. I faktycznie, łatwo było dziedziczyć cechy po rodzicach. Charakteru czy wyglądu. Więc może? Gdzieś tam był wspólny dziadek i babka, którzy byli control freakami i potem już zrujnowali całe pokolenia. Tylko od czego się to zaczęło? Najpierw była jajko czy kura?

Sauriel nie przejął się tymi nowinami, zrobił tylko dziwną minę, nawet bardzo się nie zdziwił, trochę whatever, trochę "co za zbieg okoliczności". Gdzie zbiegiem okoliczności to nie było, to jasne. To były inne czasy i inne zasady. Inna mentalność. Łączenie rodzin było normą. Tych bliższych jak i tych dalszych. Więc po czarnowłosy spłynęło to jak po kaczce. Ale była to jakaś ciekawostka.

- Ja też nie mam... no nie socjalizuje się za bardzo z rodziną. - Chciał powiedzieć, że też nie ma zainteresowania w Rookwoodach, ale Victoria niczego takiego nie powiedziała, więc sugerowanie tego było jakieś takie nie ten tego. Tak więc tak - czasem myślał. Nawet nad tym, co powie. Nawet jeśli był leniwą pulpą myśleniową.

- Kulinarnego zacięcia nie mam na pewno, proszę nie oczekiwać powtórki. - Sauriel nie lubił być przesadnie miły, ani w ogóle nie przepadał za byciem miłym w nadmiarze, bo ludzie potem zaczynali oczekiwać, że będzie taki ciągle. Nie będzie. I nie zamierzał. Nie chciał wychodzić naprzeciwko niczyich oczekiwań. - Ay, w chuj. - Uśmiechnął się pod nosem.

- Żal, ale aż samego mnie kusiło żeby opierdolić kilka. - BO wyglądają tak apetycznie. Ale jednocześnie są takie śliczne, że fakt - żal było ich pożerać. - O, to by było ciekawe. Poniosła mnie wyobraźnia. Zdecydowanie. - Prychnął, wyobrażając sobie teraz skrzaty, które dzielnie własną piersią blokują drogę któremuś z Rookwoodów. Otóż nie. - Nie ma sprawy. Cieszę się, że ci poprawiło humor. To o czym chciałaś pogadać?