05.04.2023, 21:27 ✶
(Ten post był ostatnio modyfikowany: 05.04.2023, 21:49 przez Leta Crouch.)
No i stało się jedno, wielkie nic. Magia nie zadziałała. Prawie jak przy teleportacji – prawie, bo mimo wylądowania w różnych miejscach (tylko nie w dokładnie docelowym) udało się mniej więcej osiągnąć cel. Teraz zaś…
Nic, null, zero, co spowodowało, iż element zaskoczenia raczej właśnie poszedł się paść na dalekich łączkach. Choć i tak spróbowała jeszcze ratować twarz, udając, że wcale nie robiła tego, co oczywiście przecież robiła – machnęła jeszcze różdżką parę razy, bynajmniej nie sięgając teraz po magię. Ale tak to miało wyglądać.
- Na gacie Merlina, człowiek chce wyświadczyć przysługę, poduszki wyczarować, gdyby się okazało, że lądowanie nie będzie takie miękkie, a tu… Nell, cukiereczku, jakim cudem ci ta magia działa, skoro moja różdżka to nawet iskier nie chce wypuścić? Twoja chyba zresztą też? – wypaliła, zerkając w stronę Cala. Tak. Improwizowała.
Tylko że tak po prawdzie, to chyba sama sobie by niezbyt uwierzyła i węszyła spisek. A co za tym idzie, najlepszą obroną jest atak. Podobno.
- I jak to, dlaczego? Tyle tu pięknych drzew mamy, nic, tylko się na nie wdrapywać. A potem już jednak gorzej z zejściem. Zupełnie jak koty, miałam kiedyś w dzieciństwie jednego i ciągle go trzeba było ratować – trajkotała radośnie, w międzyczasie dość ekspresyjnie gestykulując. Tak. Dokładnie tak. Pośród tych wszystkich gestów próbowała miotnąć kolejnym zaklęciem i… magia znów nie zadziałała.
Co się do jasnej cholery stało na tej Polanie Ognisk? Bo przecież nie była pierwszoroczniakiem, żeby partaczyć co najmniej co piąty czar! No dobrze, niech będzie, że i co trzeci czy co drugi, a może nawet i każdy, zwłaszcza jeśli chodziło o tę nieszczęsną transmutację… Tyle że absolutnie niczego teraz nie próbowała transmutować!
- A… tak, dobre pytanie. Tańczyliśmy, ten tu – subtelne machnięcie różdżką i ostatecznie wskazanie nią na Cala (niespodzianka – ZNÓW zaklęcie nie zadziałało) – postanowił się pobawić w pana marudę i kazał nam się zwijać. W sumie podziwiam wyczucie czasu, nie mam pojęcia, skąd wiedział, że to najwyższa pora, bo jestem pewna, że jakbyśmy tam zostali, to ooo – tak, tak, ta gestykulacja wspaniała, TAKIE WIELKIE OOO, BUM. I kolejna próba rozbrojenia spełzła totalnie na niczym – mielibyśmy przesrane, bo ostatnie, co pamiętam, to jakieś pieprzone czerwone światło, nie mówiąc już o krzykach, przez które uszy do tej pory mnie bolą[ – oświadczyła bez choćby mrugnięcia okiem. Tak, mała Leta starała się niestrudzenie nawijać i tym samym jakoś uśpić czujność… a może przynajmniej odwrócić uwagę.
- No to się teleportowaliśmy, bo Cal postanowił nas wspaniałomyślnie ugościć, Nell cię złapała, ale jak widać, magia wzięła i sobie poszła, jak obrażone skarpety Merlina, bo zbyt długo ich nie prał. Właśnie, czemu my tu jeszcze stoimy, zdecydowanie potrzebuję kawy! Najlepiej z dodatkiem likieru, choć może być i likier z dodatkiem kawy, nie obrażę się. I kąpieli, mam nadzieję, że się nie obrazisz, jak zajmę ci łazienkę? – wypaliła, robiąc dobrą minę do złej gry.
Cholera, cholera, oby tylko się udało...
Nic, null, zero, co spowodowało, iż element zaskoczenia raczej właśnie poszedł się paść na dalekich łączkach. Choć i tak spróbowała jeszcze ratować twarz, udając, że wcale nie robiła tego, co oczywiście przecież robiła – machnęła jeszcze różdżką parę razy, bynajmniej nie sięgając teraz po magię. Ale tak to miało wyglądać.
- Na gacie Merlina, człowiek chce wyświadczyć przysługę, poduszki wyczarować, gdyby się okazało, że lądowanie nie będzie takie miękkie, a tu… Nell, cukiereczku, jakim cudem ci ta magia działa, skoro moja różdżka to nawet iskier nie chce wypuścić? Twoja chyba zresztą też? – wypaliła, zerkając w stronę Cala. Tak. Improwizowała.
Tylko że tak po prawdzie, to chyba sama sobie by niezbyt uwierzyła i węszyła spisek. A co za tym idzie, najlepszą obroną jest atak. Podobno.
- I jak to, dlaczego? Tyle tu pięknych drzew mamy, nic, tylko się na nie wdrapywać. A potem już jednak gorzej z zejściem. Zupełnie jak koty, miałam kiedyś w dzieciństwie jednego i ciągle go trzeba było ratować – trajkotała radośnie, w międzyczasie dość ekspresyjnie gestykulując. Tak. Dokładnie tak. Pośród tych wszystkich gestów próbowała miotnąć kolejnym zaklęciem i… magia znów nie zadziałała.
Co się do jasnej cholery stało na tej Polanie Ognisk? Bo przecież nie była pierwszoroczniakiem, żeby partaczyć co najmniej co piąty czar! No dobrze, niech będzie, że i co trzeci czy co drugi, a może nawet i każdy, zwłaszcza jeśli chodziło o tę nieszczęsną transmutację… Tyle że absolutnie niczego teraz nie próbowała transmutować!
- A… tak, dobre pytanie. Tańczyliśmy, ten tu – subtelne machnięcie różdżką i ostatecznie wskazanie nią na Cala (niespodzianka – ZNÓW zaklęcie nie zadziałało) – postanowił się pobawić w pana marudę i kazał nam się zwijać. W sumie podziwiam wyczucie czasu, nie mam pojęcia, skąd wiedział, że to najwyższa pora, bo jestem pewna, że jakbyśmy tam zostali, to ooo – tak, tak, ta gestykulacja wspaniała, TAKIE WIELKIE OOO, BUM. I kolejna próba rozbrojenia spełzła totalnie na niczym – mielibyśmy przesrane, bo ostatnie, co pamiętam, to jakieś pieprzone czerwone światło, nie mówiąc już o krzykach, przez które uszy do tej pory mnie bolą[ – oświadczyła bez choćby mrugnięcia okiem. Tak, mała Leta starała się niestrudzenie nawijać i tym samym jakoś uśpić czujność… a może przynajmniej odwrócić uwagę.
- No to się teleportowaliśmy, bo Cal postanowił nas wspaniałomyślnie ugościć, Nell cię złapała, ale jak widać, magia wzięła i sobie poszła, jak obrażone skarpety Merlina, bo zbyt długo ich nie prał. Właśnie, czemu my tu jeszcze stoimy, zdecydowanie potrzebuję kawy! Najlepiej z dodatkiem likieru, choć może być i likier z dodatkiem kawy, nie obrażę się. I kąpieli, mam nadzieję, że się nie obrazisz, jak zajmę ci łazienkę? – wypaliła, robiąc dobrą minę do złej gry.
Cholera, cholera, oby tylko się udało...
Rzut N 1d100 - 16
Akcja nieudana
Akcja nieudana
Rzut N 1d100 - 18
Akcja nieudana
Akcja nieudana
Rzut N 1d100 - 7
Akcja nieudana
Akcja nieudana