[Wiosna 1972] Beltane - Ula i Lyssa

Lyssa z uwagą przyglądała się jak Ula zalewa kubki i przygotowuje herbatę. Nie skrzywiła się nawet, ale pomyślała że o wiele bardziej wolałaby herbatę sypaną. Nie mogła jednak wybrzydzać, bo zwyczajnie nie wypadało, kiedy było się w gościach. Nawet, jeśli trafiło się tam pod wpływem nagłego zamieszania i przypadku.
- Nie możesz go wypuścić? - zapytała, zastanawiając się czy takiej dzikiej kaczce nie byłoby lepiej na wolności. Może i Krzysztofik był ptakiem pocztowym i do ludzi przyzwyczajony, ale chyba nikt nie stało na przeszkodzie, żeby mieszkał sobie w jakimś jeziorku i tam był dokarmiany. Dolina chyba miała jakieś bajorko, wiec Ula nawet mogłaby go często odwiedzać.
- Może nie dzikiego. W miarę wychowanego, na tyle na ile można wychować dzika. Bonifacy mieszka z moim ojcem od maleńkości, więc jest przyzwyczajony do ludzi. Wyprowadzamy go nawet na spacery. - uśmiechnęła się do Uli lekko. Lubiła nawet to gnuśne zwierzę, chociaż jej zdaniem okropnie nie pasowało do Londyńskiego mieszkania. Z drugiej jednak strony, zdawało się podkreślać wiele aspektów osobowości jej ojca.
Widząc, że jej koleżanka naprawia sytuację z samym wrzątkiem, ucieszyła się nieco nawet, chętnie przyjmując własny kubek i upijając z niego parę łyków.