[25.03.72, Aleja Horyzontalna] Tym razem nie rozmawiajmy o Nobym Leachu

Nieco zaskoczył ją tym, że ją zapamiętał — będąc Archeologiem i tkwiąc na wykopaliskach, miało się z pewnością lepsze rzeczy do zapamiętania, niż przypadkowe pogawędki na jednym z nudnych przyjęć sprzed kilkunastu miesięcy. Nie miała pojęcia, że mężczyzna szczycił się tak dobrą pamięcią, a tym bardziej że sklasyfikował ją inaczej w swojej głowie, niż większość śmietanki towarzyskiej. To niewątpliwie był komplement, więc na dźwięk swojego imienia i mierzące spojrzenie, uśmiechnęła się zadziornie, nie mogąc powstrzymać zaintrygowania. Jako patolog miała już w zwyczaju analizowanie i dociekliwość, tak było z trupami. Pewne zwyczaje się jednak nie zmieniały.
- Tylko może zmieniłbyś plany? A już chciałam zaproponować wspólną ucieczkę w angielskim stylu. - odpowiedziała mu z dramatycznym westchnięciem, wzruszając delikatnie ramionami. Uciekała od rozmów na temat polityki i miała spokój z tematami Ministerstwa, bo kto pytał o pracę kogoś, kto ustalał przyczynę zgonu, ale wciąż znalazła tysiące powodów, aby wyjść stąd po cichu. - Minęłam ją przy balkonie, wychodziła z jednym z Czarodziejów, więc chyba Twój nos jest bezpieczny. - zrobiła krok w jego stronę, nieco konspiracyjnie szepcząc i podobnie, jak jej niespodziewany towarzysz, przesunęła wzrokiem po sali. Nie trudno było stwierdzić, kogo mężczyzna szukał, a jeszcze łatwiej zauważyć, jaką uwagę poszczególnych jegomości przyciągał. Mimowolnie zerknęła na jego dłonie, a brak obrączki utwierdził ją tylko w przekonaniu, że Cathal był dziś potencjalną ofiarą. A myśliwi potrafili być niezwykle nachalni. Nie zdążyła skomentować jego słów o teatrze, gdyż jegomość od bredni na temat figurki z kocią głową niewątpliwie sięgał drugi kieliszek wina, aby do niej podejść. Znowu. Na szczęście stało obok niej idealne rozwiązanie, więc roześmiała się tylko i odwróciła w stronę mężczyzny, wsuwając mu dłoń pod ramię.
- Zdecydowanie mnie Pan przecenia, ale będę zachwycona, jeśli zechce Pan mi towarzyszyć do ogrodu i opowiedzieć o prawdziwych gwiazdach tej wystawy. - wbiła w niego spojrzenie nieco inne, posłane spod wachlarza ciemnych rzęs i dopieszczone odrobiną kokieterii, nasłuchując jednocześnie zbliżających się kroków. Czy go wykorzystywała? Może odrobinę. Czy czuła wyrzuty sumienia? Żadnych.
- Panno Flint! Nie chciałaby Pani napić się ze mną wina i kontynuować rozmowę na temat tej kociej urny? - głos Pana Hamiltona był irytująco zainteresowany, obrzydliwie oczywisty. Nawet ona wiedziała, że ta nieszczęsna figurka wcale nie była urną. - O, Pan Shafiq! Moja młodsza siostra bardzo chciałaby Pana poznać, jest zafascynowana czarnoksiężnikami z Peru, których Pan ponoć badał! Penelope uwielbia stare historie!
Oczywiście, że spojrzał na jego dłoń — dostrzegając możliwości. Starsi bracia mieli z tym podobnie jak ojcowie. Blondynka przekręciła głowę na bok, układając dłoń pewniej na jego ramieniu i delikatnie zaciskając palce, posłała Czarodziejowi pociągłe spojrzenie.
- Bardzo Panu dziękuję za zainteresowanie, ale obiecałam właśnie Panu Shafiqowi spacer po ogrodzie i drinka. Peru? Jest Pan pewien?
Nie mogła się powstrzymać przed ugryzieniem w język, chociaż jej twarz nie wskazywała na najmniejszą złośliwość czy próby pozbycia się jego, jego wina i ewentualnie jego siostry, bo szczerze wątpiła, że Cathal byłby zainteresowany Penelopą, która nawet nie interesowała się tym, czym jej potencjalny obiekt westchnień się zajmował. Minę więc miała bardzo przejętą, trochę przepraszającą, licząc na to, że teraz już Pan Hamilton i jego ciekawostki dadzą jej święty spokój. Odwróciła twarz w stronę jasnowłosego mężczyzny, uśmiechając się niewinnie. Może to nie angielska ucieczka, ale na pewno jakaś inna forma ucieczki. Może salonowa ucieczka?