Stella nie zauważyła tego krótkiego grymasu. Może nawet to i lepiej, bo by się przejęła, że powiedziała coś nie tak, a miał to być jedynie żart. - Nie, nie jesteś, nie przejmuj się, czasami gadam głupoty. - Miała nadzieję, że nie przejmie si tym za bardzo, jeszcze sobie coś ubzdura przez jej durne poczucie humoru.
- Oczywiście, wszystko dzięki Tobie. - Postanowiła utwierdzić go w tym, że ma rację. Mogłaby mu wymienić kilka pomysłów, które uważała za takie nie do końca słuszne, jednak nie chciała teraz zaczynać swoich wywodów. Nie miało to większego sensu. Postanowiła ugryźć się w język.
- Myślisz, że muszę wygrywać, żeby spełniać swoje życzenia? - Pytanie było raczej retoryczne, jednak chciała mu chyba po prostu przypomnieć o tym, że zazwyczaj po prostu dostawała zawsze czego chciała, niczym rozkapryszony dzieciak. Wcale się tego nie wstydziła. Potrafiła zareagować tak, aby wzbudzić u drogiej osoby reakcję, której oczekiwała. Całkiem wprawiony był z niej zawodnik w takich grach.
- Najwyżej pojawię się tu sama, skoro nie chcesz mi towarzyszyć. - Nie, żeby był to jej pierwszy wybór, ale nie zamierzała też nikogo do niczego zmuszać.
- Wylegiwać w łóżku? Dobre sobie. - Nie potrafiła sobie tego wyobrazić. Znała go na tyle, że wiedziała, że praca jest bardzo istotną częścią jego życia, nie mógłby pewnie bez niej wytrzymać. - Wydaje mi się, że męczyłoby Cię to, że nie możesz pójść do pracy. - W końcu też zanim ją poznał, to tak naprawdę zajmował się głownie pracą. Przynajmniej takie miała wrażenie, jak opowiadał o swoim życiu. - Tak, przeziębienie - choroba, która powala najsilniejszych samców, niby taka niepozorna, a jednak. - Słyszała o tej przypadłości, nie miała zielonego pojęcia z czego wynika dramatyzowanie mężczyzn, niby tacy silni, a był w stanie ich doprowadzić do domniemanej śmierci katar, czy stan podgorączkowy. Nawet ciekawe jej się to wydawało.
- No coś Ty, przecież ze mnie żadna aktorka. - Starała się temu zaprzeczyć, chociaż wiedziała, że potrafiła manipulować innymi. Gdyby tylko chciała pewnie mogłaby zostać profesjonalną aktorką, było to jednak jedynie jej hobby, testowała je na najbliższych. Dobrze było wiedzieć, że Borgin docenia jej umiejętności, ale znał ją też już na tyle, że wiedział, kiedy grała.
Avery odruchowo odskoczyła do tyłu, kiedy Stanley zerwał się w jej kierunku. Zdecydowanie nie chciała skończyć dzisiaj w wodzie, a różne rzeczy mogły mu przyjść do głowy. Na szczęście była to jedynie próba przestraszenia jej, udana próba. - Nie rób tak więcej, bo zacznę krzyczeć. - Powiedziała wesołym tonem. Krzyk by tu nic nie dał, byli przecież w miejscu, gdzie nie było poza nimi żadnej żywej duszy.
Stella jakoś nigdy nie wgłębiała się w szczegóły pracy swojego towarzysza. Nie wydawała jej się porywająca, przynajmniej ta część związana z papierologią. Ściganie osób które popełniały wykroczenia musiało być trochę bardziej interesujące. W końcu każdy przypadek był inny, żadna sprawa nie była taka sama. - Pewnie tak, chociaż wydaje mi się, że nie różni się to za bardzo, możliwe, że mają jakieś swoje sporty, które są dla nich równie interesujące, co dla nas quidditch. - Chociaż dla Avery nawet i quidditch nie był za bardzo ciekawy. Nie do końca rozumiała, dlaczego aż tyle osób interesowało obserwowanie kilku osób latających na miotłach za tymi piłkami. - Nie wiedziałam, że się interesujesz mugolami. - Trochę ją to zaskoczyło, ona sama jakoś nigdy specjalnie nie wchodziła w to, jak wygląda ich życie, nie wydawało jej się to specjalnie interesujące.
Stella chciała, żeby zrobiło mu się miło. Tak się ucieszył z tej muszelki... Sama nie zaprzestawała w poszukiwaniu kolejnych okazów. Faktycznie w sumie będzie mogła coś z nich stworzyć. Nie było to takie głupie rozwiązanie, szczególnie, że uwielbiała wszelkie zajęcia manualne. Na pewno wymyśli coś ciekawego.
Spacerowali po tej plaży dłuższą chwilę. Rozmawiali na różne temat, Borgin zapytał o ślub siostry. W sumie Stella nie do końca wiedziała, jak idą przygotowania, niby starała się angażować w to wszystko, jednak nie do końca ją to interesowało. Miała wrażenie, że Kordelia nie do końca tego chce. Coraz bardziej rozumiała dlaczego. Współczuła jej mocno, że była starsza, ale nie wspominała o tym, co dzieje się w jej życiu. Avery po raz pierwszy miała przed siostrą tajemnicę i wcale tego nie żałowała. - Ostatnio zajmowali się dekoracjami, pastelowe kolory, jakieś takie pierdoły, dużo kwiatów, ale szczerze mówiąc jedynie potakiwałam, nie jestem specjalistką od ślubów, no i to nie mój dzień. - Pojawiała się tam, gdzie oczekiwali jej rodzice. Uśmiechała się przy tym, żeby wszystkim wokół zrobić przyjemność, jej zaangażowanie w ślub siostry było jednak znikome.
Czas płynął zdecydowanie zbyt szybko w dobrym towarzystwie. Słońce zaczęło zachodzić, a oni musieli wrócić jeszcze do Londynu. Wyruszyli więc w drogę powrotną, do budynku w którym znajdował się kominek należący do sieci Fiuu. Zanim znaleźli się jednak w środku, Avery pozwoliła sobie jeszcze ostatni raz pozwolić na moment bliskości - musnęła ponownie policzek Stanleya, bo za chwilę znowu będą musieli udawać, że nic ich nie łączy. Powrót do szarej rzeczywistości był dosyć brutalny, ale póki co musiała to zaakceptować.