08.04.2023, 21:39 ✶
Zwykle nie decydowała się na tak szalone i spontaniczne wyprawy, ale Cynthia miała to do siebie, że jak już coś ją zaintrygowało, brnęła w to bez względu na resztę świata. I może faktycznie nieodpowiednie, skrajnie nieodpowiedzialne było spacerowanie w lesie pod Londynem z mężczyzną, którego widzi się drugi raz w życiu, ale co złego mogło się wydarzyć? Nie była mistrzynią pojedynków, ale zawsze była kobietą zaradną i sprytną, umiała posługiwać się biżuterią, zawsze miała schowany skalpel gdzieś w ubraniu i znała zaklęcia, które były znacznie gorsze niż nudne rozbrajające lub petryfikujące!
Nie była zwykłą przedstawicielką śmietanki towarzyskiej magicznego świata, którą wpychał ojciec na każdy możliwy bankiet. Gdyby zaproponował jej wspólne badanie przyczyn śmierci jakieś mumii, byłaby przecież zachwycona. Bo po co chodzić na kawę?
Złapała go pod rękę równie naturalnie, co on jej ją udostępnił, zupełnie nie przejmując się kaloszami, które nijak pasowały do krótkiej i wieczorowej sukienki. W świetle różdżki i księżyca, wędrując między drzewami, czuła się znacznie lepiej i swobodniej, niż w salonie jego wuja, ciotki czy ktokolwiek to był. Zerknęła na jego twarz skąpaną w bladym, błękitnym świetle i westchnęła cicho, a kąciki ust subtelne uniosły się ku górze. Dorośli, a zachowywali się jak zafascynowani nastolatkowie.
- Uznałabym wtedy, że bardzo nie mogłeś doczekać się randki — którą sam zasugerowałeś i spędzenia ze mną wieczora. -skwitowała z delikatnym wzruszeniem ramion, zupełnie bezwstydnie i bez zbędnej kurtuazji. Wiele prób wyciągnięcia na spacer lub do kawiarni miała już za sobą, a ludzie byli w stanie użyć każdego kłamstwa lub podkolorowania. Nie wątpiła jednak w jego uczciwość dotyczącą posągu. Dlaczego? Gdy wspomniał o nim wcześniej, oczy rozbłysły mu nadzieją na sukces i odnalezienie ukrytego w lesie skarbu, jak dziecku na Boże Narodzenie. Zbyt długo przebywała wśród ludzi, zbyt długo pracowała w Ministerstwie, aby nie zauważyć, gdy ktoś kłamał. - Przynajmniej jesteś nieprzewidywalny.
Rozejrzała się po polanie, zanim błękitne tęczówki natrafiły na pomnik, na swój sposób wyjątkowo ujmujący i smutny. Przyglądała się twarzy kobiety w milczeniu, mimowolnie zerkając w stronę jej piersi, wyobrażając sobie zmienione w kamień serce. Było w tym posągu cos niepokojącego, jednak nie odezwała się słowem, idąc jego śladem i podchodząc bliżej. Detale były niesamowite, struktura pokazywała każdy napięty mięsień, każdy włos zdawał się osobno unosić w powietrzu, jakby kilka sekund wcześniej targany był przez wiatr czy gałęzie. - Wygląda na przestraszoną i nieszczęśliwą. - mruknęła, zerkając kolejno po fragmentach kamiennego ciała, dochodząc do ugiętych stóp. - Ma spuchniętą kostkę. - zauważyła mimowolnie, jakby przeprowadzała autopsje. Cynthia była beznadziejne odważna, wierzyła w logikę i rozsądek, a problem z emocjami sprawiał, że nie umiała w realny sposób ocenić potencjalnego zagrożenia, uparcie wierząc, że da sobie ze wszystkim rade. - Co właściwie wiesz o tym posągu? - zaczęła ostrożnie, powstrzymując się przed dotknięciem jej dłoni, a palce zawisły w powietrzu. Spojrzała na mężczyznę z zaciekawieniem, zastanawiając się, czy jemu również wydawało się, że polana ma niezwykle dziwną aurę. - I dlaczego tutaj? Wygląda, jakby była tu przypadkiem, w rezultacie serii niefortunnych zdarzeń.
Nie była zwykłą przedstawicielką śmietanki towarzyskiej magicznego świata, którą wpychał ojciec na każdy możliwy bankiet. Gdyby zaproponował jej wspólne badanie przyczyn śmierci jakieś mumii, byłaby przecież zachwycona. Bo po co chodzić na kawę?
Złapała go pod rękę równie naturalnie, co on jej ją udostępnił, zupełnie nie przejmując się kaloszami, które nijak pasowały do krótkiej i wieczorowej sukienki. W świetle różdżki i księżyca, wędrując między drzewami, czuła się znacznie lepiej i swobodniej, niż w salonie jego wuja, ciotki czy ktokolwiek to był. Zerknęła na jego twarz skąpaną w bladym, błękitnym świetle i westchnęła cicho, a kąciki ust subtelne uniosły się ku górze. Dorośli, a zachowywali się jak zafascynowani nastolatkowie.
- Uznałabym wtedy, że bardzo nie mogłeś doczekać się randki — którą sam zasugerowałeś i spędzenia ze mną wieczora. -skwitowała z delikatnym wzruszeniem ramion, zupełnie bezwstydnie i bez zbędnej kurtuazji. Wiele prób wyciągnięcia na spacer lub do kawiarni miała już za sobą, a ludzie byli w stanie użyć każdego kłamstwa lub podkolorowania. Nie wątpiła jednak w jego uczciwość dotyczącą posągu. Dlaczego? Gdy wspomniał o nim wcześniej, oczy rozbłysły mu nadzieją na sukces i odnalezienie ukrytego w lesie skarbu, jak dziecku na Boże Narodzenie. Zbyt długo przebywała wśród ludzi, zbyt długo pracowała w Ministerstwie, aby nie zauważyć, gdy ktoś kłamał. - Przynajmniej jesteś nieprzewidywalny.
Rozejrzała się po polanie, zanim błękitne tęczówki natrafiły na pomnik, na swój sposób wyjątkowo ujmujący i smutny. Przyglądała się twarzy kobiety w milczeniu, mimowolnie zerkając w stronę jej piersi, wyobrażając sobie zmienione w kamień serce. Było w tym posągu cos niepokojącego, jednak nie odezwała się słowem, idąc jego śladem i podchodząc bliżej. Detale były niesamowite, struktura pokazywała każdy napięty mięsień, każdy włos zdawał się osobno unosić w powietrzu, jakby kilka sekund wcześniej targany był przez wiatr czy gałęzie. - Wygląda na przestraszoną i nieszczęśliwą. - mruknęła, zerkając kolejno po fragmentach kamiennego ciała, dochodząc do ugiętych stóp. - Ma spuchniętą kostkę. - zauważyła mimowolnie, jakby przeprowadzała autopsje. Cynthia była beznadziejne odważna, wierzyła w logikę i rozsądek, a problem z emocjami sprawiał, że nie umiała w realny sposób ocenić potencjalnego zagrożenia, uparcie wierząc, że da sobie ze wszystkim rade. - Co właściwie wiesz o tym posągu? - zaczęła ostrożnie, powstrzymując się przed dotknięciem jej dłoni, a palce zawisły w powietrzu. Spojrzała na mężczyznę z zaciekawieniem, zastanawiając się, czy jemu również wydawało się, że polana ma niezwykle dziwną aurę. - I dlaczego tutaj? Wygląda, jakby była tu przypadkiem, w rezultacie serii niefortunnych zdarzeń.