[Wiosna 1972] Beltane - Ula i Lyssa

- Faktycznie brzmi to problematycznie - podsumowała, chociaż w pełni nie rozumiała. Traktowanie zwierząt jak dosłownych dzieci nigdy do niej nie przemawiało. Może to brak wyobraźni, a może zdroworozsądkowe podejście z jej strony, a przynajmniej ostatnie tak właśnie nazywała. Zwierzę to było... no cóż, zwierzę i traktowanie go jak człowieka wydawało jej się co najmniej dziwaczne, jeśli nie zwyczajnie nieprawidłowe. Potem kończyło się właśnie z taką dziką kaczką, którą trzeba było zamykać w piwnicy. Nie zamierzała jednak nikomu życia układać, a tym bardziej przejmować się Krzysztofikiem.
- W sumie to... nie jestem pewna. Nigdy nie pytałam. Wiem tylko, że trafił pod opiekę mojego ojca, kiedy był jeszcze małym warchlakiem - uśmiechnęła się do niej krótko, znad filiżanki herbaty, którą upiła. Trochę dziwnie było się przyznać, ze tak naprawdę to nie znała swojego ojca i przeprowadziła się do Londynu pod wpływem impulsu, budzących się w niej mocy, poczucia zdrady i że Dolohovem praktycznie poznała się na progu jego drzwi w dniu przyjazdu. Kiedy tak sobie to podsumowała w myślach, brzmiało to jeszcze gorzej niż myślała. - W sumie dzik wcale nie brzmi tak dziwnie. Słyszałam, ze niektórzy bogaci trzymają wielkie koty, jak lwy czy tygrysy. Nie wspomnę już o wszelkich magicznych zwierzętach, które wyglądają ładnie, a absolutnie nie nadają się do mieszkania w kamienicy.
Jakaś jej część speszyła się nieco, na myśl o to, ze mogłaby zapytać jej tu i teraz, jak właściwie nazywał się ten nauczyciel. I czy przypadkiem nie nazywał się Dolohov. Nie czuła się chyba gotowa, by przyznać przed całkiem przypadkowo poznaną osobą, o której nie wiedziała praktycznie nic, że jej ojciec jest nie tyle celebrytą, co TYM Dolohovem.