[4.04.1972] "Jestem zazdrosna, ale nie jestem zazdrosna"

Do niektórych rzeczy trzeba podobno dojrzeć. Na przykład do rozmowy na pewne tematy. Albo do oswojenia się z tym, kim jesteśmy. Skoro mężczyzna to wieczne dziecko, dojrzewanie przychodziło trudniej. Czasem jednak nie chodziło o to. Czasem chodziło o oswojenie się z bólem. Nie wszystko było na tym świecie czyste i klarowne. Za dużo brudu wchodziło pod skórę, a ten powodował ropienie i opuchliźnie, prowadził do gorączki i złego samopoczucia. Potem zostawały wspomnienia po ranie. Czasem fizyczny dowód w postaci blizny. Sauriel brał niektóre rzeczy na żart, bo inaczej prawda byłaby za bardzo bolesna. Tak bardzo przyzwyczai się do tego, że wszystko musi robić sam, że branie poprawki na to, że ktoś może pomóc stawało się pobożnym życzeniem. Zarówno z powodu swojego pecha jak i własnych wyborów. Sam odsuwał od siebie ludzi. Sam nie dawał sobie do końca pomóc.

- Może. Ale nie mam ochoty na razie ryzykować. - Zaspokojenie ciekawości... Nigdy nie mów nigdy. Tutaj też Sauriel nie powiedział, że nie spróbuje, że nigdy, że wcale. Nie. Na razie. Na razie nie chciał pytać i na razie nie chciał się zbliżać bardziej do matki. Ani do ojca. Gdyby zaczął mógłby stworzyć sobie jakąś głupią i niepotrzebną nadzieję. Mógłby zacząć oczekiwać czegoś od nich, albo nie wiem, współczuć im. Nie zasługiwali na jego współczucie.

- Trzeci? A co wcześniej robiłaś? - Zainteresował się i zaciekawił, skoro już o ciekawości mowa. Akurat tego nie podejrzewał, że Victoria zdążyła już trzy razy zmienić ciepłą posadkę. To już trochę zmieniało pogląd na nią. Jak i to, że miała tyle pomysłów na siebie, że nie zamierzała się wszystkimi szponami trzymać posady aurora.

Rób to, co lubisz robić. Sauriel aż zesztywniał na te słowa, ale w ten gwałtowny sposób. To było coś egzotycznego - usłyszeć to teraz, od takiej osoby, która przecież miała być członkiem jego rodziny. Coś innego. Sauriel wiedział, co chciałby robić i wiedział, że to niemożliwe. Bo nie mógł zrezygnować z tego, czego... Zaraz, na pewno nie chciał? Na pewno nie podobało mu się to, w co był uwikłany..? Nie potrafił już dłużej jednoznacznie tego stwierdzić. Nie odpowiedział. Szybko się rozluźnił z powrotem i uśmiechnął, bo temat kompletnie zmienił swój odcień.

Nie bardzo wiedział, czy potrafi ocenić Victorie jako obiekt seksualny. Nie bardzo wiedział też, czy jemu odpowiada to, że ona spogląda na niego w ten sposób. To tworzyło problemy. Jasne, zawsze miło się komuś po prostu podobać, ale tu chodziło o coś więcej. Dłoń Sauriela powędrował do guzika koszuli, jakby chciał ją rozpiąć, ale się rozmyślił w ostatnim momencie. Co wiedział to to, że nie chciałby, żeby Victoria miała o nim tak samo niskie mniemanie, jakie on o sobie miał.

- Jesteś świadoma tego, że jestem... Niepełnosprawny? - Ostatnie słowo powiedział z dużą dawką sarkazmu. Nie był sam teraz pewien czy coś o tym było mówione czy też nie. - Wampiry nie odczuwają podniecenia. Nie kochają się. - Ale dotyk nadal potrafił być przyjemny. Nawet bardzo. - Oo masz, moja ciekawość eksploracji poczucia własnej wartości doprowadziła nas do bardzo dziwnego miejsca i bardzo dziwnej rozmowy. - Przymknął oczy w uśmiechu.