10.04.2023, 17:56 ✶
Tak, Leta zdecydowanie w przypadku Marty nie wykazała się empatią. Nie próbowała nawet jej zrozumieć; zapewne nie darzyła ją specjalną sympatią. Choć czy to powinno być usprawiedliwienie podejścia, jakim się właśnie wykazywała? Nieszczególnie.
A może miała to gdzieś dlatego, że Marta była tylko duchem i jej zdanie właściwie się nie liczyło, bo co mogła zrobić? Przelecieć przez nich? Zacząć się drzeć wniebogłosy, aż uszy zaczną więdnąć? Przy czym zawsze Leta mogła uśmiechnąć się do Irytka i podsunąć mu jakiś paskudny pomysł…
… co, oczywiście, nie znaczy, że do czegoś takiego kiedykolwiek doszło.
- Slytherina? – uniosła brew. Hogwart miał wiele sekretów i zapewne wiele z nich nie zostawało odkrytych przez lata edukacji w nim; coś tak małego raczej umykało znakomitej większości. Zwłaszcza że mało kto zapuszczał się do łazienki Marty.
Nie omieszkała zerknąć na ten nieszczęsny kran, jak również – z czystej ciekawości – na parę kolejnych. Cóż, wyglądało na to, że ten symbol został umieszczony tylko raz – pytanie jednak brzmiało: dlaczego? Raczej nie posądzała jednego z założycieli Hogwartu o oznaczenie z gatunku „tylko Ślizgoni mogą korzystać z tej umywalki, reszta – wara od niej”. Zwłaszcza że na dobrą sprawę nie kleiło się to do kupy.
Koniec końców, pokręciła tylko głową, wrzucając symbol węża do szufladki „jak mi starczy czasu, to spróbuję coś o tym znaleźć” – tyle że, no właśnie, była na ostatnim roku, a ostateczne egzaminy miały nadejść szybciej niż się wydawało. A zdać chciała bardzo, najlepiej z jak najwyższymi notami – świat przecież czekał otworem! A bez odpowiedniej wiedzy to raczej będzie mogła jedynie klamkę pocałować, nie zaś otrzymać przepustkę do odkrywania tajemnic z zamierzchłych mocno czasów.
- … że co? – mruknęła zza pleców Shafiqa, bowiem na dobrą sprawę sama uznała, że nie ma co dłużej przebywać w królestwie ducha i narażać się na płacze Marty. I tak już miała ich potąd, więc w zasadzie wolała się zmyć stąd jak najszybciej – z dala od jęków, że ktoś wysmarował jej napis. Zwłaszcza że to naprawdę nie była jej sprawa! - Cal, naprawdę? Te wszystkie plotki…? - … okazywały się prawdą? Przy czym nawet nie wyglądała na specjalnie przerażoną tym faktem, bardziej… zaintrygowaną. Nic dziwnego – rodzinę Crouch zaliczono do Nienaruszalnej Dwudziestki Ósemki i raczej nie miała powodów do obaw, że coś się jej stanie, gdyby Komnata Tajemnic została teraz otwarta. W co i tak, po prawdzie, wątpiła.
- Z tego co słyszałam, to owszem, byli mugolami – potwierdziła za Martę, po uprzednim skrzywieniu się. Kolejny pisk. Nic, tylko rzucić czymś w ducha… nie, żeby to nie gwarantowało kolejnych zawodzeń, skądże znowu.
A może miała to gdzieś dlatego, że Marta była tylko duchem i jej zdanie właściwie się nie liczyło, bo co mogła zrobić? Przelecieć przez nich? Zacząć się drzeć wniebogłosy, aż uszy zaczną więdnąć? Przy czym zawsze Leta mogła uśmiechnąć się do Irytka i podsunąć mu jakiś paskudny pomysł…
… co, oczywiście, nie znaczy, że do czegoś takiego kiedykolwiek doszło.
- Slytherina? – uniosła brew. Hogwart miał wiele sekretów i zapewne wiele z nich nie zostawało odkrytych przez lata edukacji w nim; coś tak małego raczej umykało znakomitej większości. Zwłaszcza że mało kto zapuszczał się do łazienki Marty.
Nie omieszkała zerknąć na ten nieszczęsny kran, jak również – z czystej ciekawości – na parę kolejnych. Cóż, wyglądało na to, że ten symbol został umieszczony tylko raz – pytanie jednak brzmiało: dlaczego? Raczej nie posądzała jednego z założycieli Hogwartu o oznaczenie z gatunku „tylko Ślizgoni mogą korzystać z tej umywalki, reszta – wara od niej”. Zwłaszcza że na dobrą sprawę nie kleiło się to do kupy.
Koniec końców, pokręciła tylko głową, wrzucając symbol węża do szufladki „jak mi starczy czasu, to spróbuję coś o tym znaleźć” – tyle że, no właśnie, była na ostatnim roku, a ostateczne egzaminy miały nadejść szybciej niż się wydawało. A zdać chciała bardzo, najlepiej z jak najwyższymi notami – świat przecież czekał otworem! A bez odpowiedniej wiedzy to raczej będzie mogła jedynie klamkę pocałować, nie zaś otrzymać przepustkę do odkrywania tajemnic z zamierzchłych mocno czasów.
- … że co? – mruknęła zza pleców Shafiqa, bowiem na dobrą sprawę sama uznała, że nie ma co dłużej przebywać w królestwie ducha i narażać się na płacze Marty. I tak już miała ich potąd, więc w zasadzie wolała się zmyć stąd jak najszybciej – z dala od jęków, że ktoś wysmarował jej napis. Zwłaszcza że to naprawdę nie była jej sprawa! - Cal, naprawdę? Te wszystkie plotki…? - … okazywały się prawdą? Przy czym nawet nie wyglądała na specjalnie przerażoną tym faktem, bardziej… zaintrygowaną. Nic dziwnego – rodzinę Crouch zaliczono do Nienaruszalnej Dwudziestki Ósemki i raczej nie miała powodów do obaw, że coś się jej stanie, gdyby Komnata Tajemnic została teraz otwarta. W co i tak, po prawdzie, wątpiła.
- Z tego co słyszałam, to owszem, byli mugolami – potwierdziła za Martę, po uprzednim skrzywieniu się. Kolejny pisk. Nic, tylko rzucić czymś w ducha… nie, żeby to nie gwarantowało kolejnych zawodzeń, skądże znowu.