Spoglądała na jego twarz zmartwiona, nierozumiejąca co się dzieje; zaniepokojona, bo widziała jego spojrzenie, zupełnie nieskupione, nieostre i nie bystre jak normalnie. Było zagubione, a to napawało ją pewnym lękiem. Pozwoliła mu jednak złapać za kraniec swojego płaszcza, do którego sięgnąć mu było prościej, choć prawdę mówiąc nawet jeśli jakimś cudem udałoby mu się złapać za kawałek jej małej czarnej, to w tej sytuacji by go nie skarciła. Wyglądał jak ktoś, kto bardzo potrzebuje pomocy.
A Sauriel nigdy nie wyglądał na kogoś takiego. Nigdy nie widziała go w tak opłakanym stanie. A wcale nie wiedziała przecież, czy nie był właśnie na głodzie. Czy nie rzuci jej się zaraz do gardła czy coś… Ale nie dbała o to w tej chwili. Powinna, prawda? Powinna.
Rozpoznał ją, a to już było coś. Widziała, że zajęło mu to chwilę wpatrywania się w nią z tej dziwnej pozycji, ale nadal będąc w tak kiepskim (tyle było dla niej jasne) stanie, dopasował w końcu twarz do imienia. Albo imię do twarzy.
Uniosła wyżej brwi. Naćpany? W sensie… Sam się naćpał i skończył tutaj w rogu ulicy, jęcząc jak nieboskie stworzenie? Jak jakiś złośliwy duch, albo poltergeist próbujący straszyć dzieci? Ale te jęki nie brzmiały dobrze. Lestrange zacisnęła mocniej usta, ściągnęła brwi i głośniej wypuściła z siebie powietrze przez usta.
No naćpał się i teraz zbierał tego owoce. Ale to nie znaczyło przecież, że go tutaj zostawi samego na pastwę losu i promieni słońca, bo kto wie jak długo będzie tu jeszcze leżał i czy coś go nie zastanie. Mogła nie być z tego zadowolona, ale… no nie chciała dla niego źle. O rodzinę się dba – mówiła mu to już. A on… prawdę mówiąc co by nie mówić, to jedną nogą już tą rodziną był. Nawet jeśli nie było jeszcze oficjalnych zaręczyn. Przecież ich rodzice już się zachowywali tak, jakby to było przypieczętowane. A i Victoria nie była pewna, w którym momencie zaczęła myśleć o nim jako o kimś bliskim… Nawet jeśli jakoś wybitnie się nie znali.
– No dobra… Wstań, podtrzymam cię. Pójdziemy do mnie – wcale nie miała na myśli domu w Dolinie Godryka, gdzie mieszkała. Victoria nie była biedną szarą myszką i jakiś czas temu kupiła mieszkanie tutaj, w Londynie, przy Pokątnej. Własnie na takie okazje, by jeśli za bardzo zabaluje… nie musieć wracać aż tam. Nie mieszkała tu – po prostu miała to mieszkanie, na… wszelki wypadek. Ale nie mówiła o tym na lewo i prawo. – To tylko kawałek, damy radę – wyciągnęła swoje chude ręce do Sauriela i delikatnie złapała go za przedramiona, by pomóc mu wstać.