[grudzień 1971] Pierwsze Ataki Śmierciożerców | Danielle & Giovanni

Podczas gdy ktoś inny mógł dopatrzeć się w słowach Gio drugiego znaczenia, ona w swym nieogarnięciu nie widziała w jego "groźbie " nic niestosownego.
-Możesz go spytać, może Tobie akurat się wygada. Chociaż wątpię, jest strasznie uparty. Aż dziwię się, że jego patronusem nie jest osioł - wzruszyła lekko ramionami. Na jej twarzy na moment pojawił się uśmiech - Zawsze jesteś mile widziany. Daj tylko znać, kiedy miałbyś ochotę nas odwiedzić, to może nawet uda mi się zebrać wszystkich - kuzynostwo, siostrę i całą resztę domowników. Oczywiście, nie nie widziała w tym niczego dziwnego. Uświadomiłaby sobie dopiero po czasie, gdy ojciec i siostra rzucaliby sobie wymowne spojrzenia i niegroźne, sugestywne docinki w jej stronę.
Zaskukała do drzwi. Te nie otworzyły się z początku, choć słychać było, że ktoś ewidentnie za nimi jest. Dopiero po chwili uchyliły się, a przez niewielką szparę można było dostrzec drobnej postury brunetkę, na oko w wieku Gio.
-Cześć Ann…- zaczęła Dani. Drzwi otworzyły się szerzej, a kobieta popędzającym gestem zaprosiła ich do środka.
- Możesz następnym razem się zapowiadać? List, cokolwiek. Myślałam, że zawału dostanę… - wyrzuciła z siebie w pierwszej chwili. Odetchnęła z ulgą, spoglądając to na Longbottom, to na Gio. Uniosła pytająco brwi i założyła ręce na biodrach.
-To Giovanni Urquart, mój znajomy…- zaczęła Dani.
-Kawy, herbaty? Usiądźcie…- machnęła ręką w stronę kanapy, stojącej naprzeciwko rozpalonego kominka. - Czemu zawdzięczam waszą niespodziewaną wizytę? Zakładam, że to nie dlatego, że byliście w okolicy i postanowiliście mnie odwiedzić - odezwała się, kierując się do aneksu kuchennego.