[29 kwiecień] "Bruderszaft z kotem"

Każdy introwertyk potrzebuje swoje ekstrawertyka, change my mind. Avelina miała swojego Fergusa, a Fergus... o zgrozo, Fergusa to Sauriel zazwyczaj wplątywał w jakieś zjebane przygody, z których potem wynikały kłopoty. Dla usprawiedliwienia czarnowłosego można powiedzieć, że przynajmniej go bronił. I że Fergus sam się wiecznie pakował w jakieś gówno, a jego samego przy okazji zabierał ze sobą. Albo innych ze swojego otoczenia. Fergus... czarnowłosy zaczynał być już rozdrażniony, że kiedy tylko wrócił do kontaktu z ludźmi, to tak jak w Hogwarcie tak i teraz wszystko się kręciło wokół niego. Ludzie, zdarzenia, sytuacje. Teraz nawet ktoś, kto miał być tylko jego powiernikiem, jego chodzacym pamiętniczkiem również przynależał do Fergusa. Na twarzy Sauriela się ta irytacja odbiła, kiedy sobie to uświadomił. Skrzywił się i złapał za szklankę whiskey, żeby opróżnić ją chaustem do połowy i wbić intensywne przez moment spojrzenie przed siebie. I choć patrzył - nie widział. Bo jego oczy widziały te myśli, które przesunęły się przez niego jak obmywająca piasek fala.

- Dzięki. - Rzucił trochę od niechcenia, jakby się zmusił do tego, żeby w ogóle jakąś grzeczność wystosować. Ale to "dzięki" przerwało chwilowo nabuzowaną atmosferę wokół niego samego. Chimeryczny wampir potrafił gładko przejść z drapania pazurami do łaszenia się. I kto mógł go zrozumieć? Tylko drugi kot! Pytanie, czemu lubi koty, ha... Ale do tego zaraz. Czarne oczy znowu utknęły na rozmówczyni, zlustrował ją spojrzeniem, jakby dopiero teraz naprawdę ją widział. I nawet nie próbował się z tym lustrowaniem kryć. Każdy człowiek oceniał. Sauriel po prostu nie udawał, że to robi i był z tym całkowicie otwarty. - Ładna jesteś. Dziewczęca. - Wydał w końcu swój wyrok, choć znów - zdecydowanie nie przystojący dżentelmenowi. Zwłaszcza, kiedy jego intencją wcale nie był żaden podryw. Kolejna ładna twarzyczka kręcąca się wokół tego pierdolonego Fergusa. I w całej tej złości... ech, w całej tej złości Sauriel miał tyle słabości wobec Ollivandera, że nie przyznałby tego na głos. - Wkurwiające to jest, nie śmieszne. - Żąchnął się. - Czasami mam wrażenie, że Fergus jest moim słońcem, a ja mogę tylko orbitować wokół niego. - Bo większość rzeczy się zaczynała i na nim kończyła. Ten świat był naprawdę za mały. - To dobrze. Powinnaś. - Żartował? Nie żartował? Powiedział to swoim stałym, mrukliwym tonem, który brzmiał albo na zmęczony, albo na znudzony. Ale jako autorka mogę zapewnić, że to był żart, nawet jeśli niekoniecznie udany. Bo to nie był żaden zaszczyt z jego strony.

- Czemu lubię koty? - Powtórzył pytanie ze zdziwieniem i uniósł jedną brew, jakby nie rozumiał. Rozumiał zaś doskonale. Pytanie było banalnie proste. Czasem największy banał potrafi wprawić w oszołomienie. - Są miękkie. Lubię puchate rzeczy. - Wzruszył ramionami. - Chyba zaczęło się od tego, że przyrównywano mnie do kota. Zawsze je lubiłem, ale kiedy ludzie zaczęli to powtarzać i powtarzać... zacząłem zwracać na nie większą uwagę. I tak, faktycznie... czuję więź z kotami. - Zwłaszcza tymi czarnymi nieszczęśnikami. Avelina... Nie wiedział, co o niej myśleć i przede wszystkim - co ona myśli. Na jej czole mógłby być napisany znak zapytania i doskonale by obrazował to, jak bardzo Sauriel nie potrafił jej wyczuć. Czy mu się to podobało? Jeszcze nie wiedział. Myślał, że to jakaś zagubiona dusza, co ma misję zbawienia świata, że napisała do niego taki list i potem pisała... takie rzeczy. A teraz kiedy wymienili parę słów już nie był tego pewien. Na pewno jej odpowiedzi mu się spodobały. Sauriel zazwyczaj po pierwszym spojrzeniu na człowieka oceniał, czy go lubi czy nie. Aveline nie. Choć skłaniała się ku workowi "lubię cię".

- Hogwart... za dzieciaka Hogwart był za duży. Zamieniliśmy go na Londyn - też jest za duży. Za parę lat zamienimy Londyn na całą Anglię. I też będzie za duża. - Uśmiechnął się pod nosem przymknąwszy oczy, podsuwając sobie popielniczkę pod siebie, otulony szarym dymem.