1972, Wiosna - Beltane - W ogniu widzieli koniec IV

Wzdrygnął się lekko na głos wydobywający się z oplątanej łańcuchami istoty, bladnąc delikatnie pod swoją maską. Tajemnicze siły tego miejsca w sposób arogancki i bezczelny próbowały zagrać na ich sentymentach, dlatego nie ociągał się z zaklęciem lewitującym. To coś, które próbowało ich powstrzymać przed ingerencją w to miejsce, rzeczywiście musiało być silne, skoro przeszyło jego osobę i posłużyło się Lorettą do przestraszenia go. Rozgniewany cisnął pokracznym cielskiem dalej w stronę drzew, nie dając jej szans na wyrządzenie szkód żadnemu z ich czwórki. Głosy w myślach wprawiały w niepokój, ale w żadnym wypadku nie zamierzał się ich wysłuchać. Spróbował wyczarować zaklęcie rozpraszające, które uniemożliwi dalsze mącenie mu w głowie i zablokuje dostęp do jego głowy oraz myśli. Jak na razie miejsce w którym się znaleźli nie sprawiło im poważniejszych kłopotów, więc nie ustępował kroku swojemu panu i wciąż za nim podążał. - Nie traćmy czasu i ruszajmy dalej. - mówiąc wskazał na ścieżkę, ale ruszył do przodu dopiero kiedy sam Lord zdecydował się iść naprzód. Udane zaklęcie bariery wciąż na nim działało, mimo tego rozejrzał się szybko dookoła. Wśród linii drzew, ukryte w cieniu czaiły się ślepia pozostałych bestii. Odwrócił się i ujrzał jak jedna z istot obok nich zaczyna się uwalniać z krępujących jej więzów łańcucha. Bez zastanowienia wycelował w nią swoją różdżkę i spróbował powtórzyć zaklęcie translokacji, tak jak na poprzedniej istocie, unosząc ją w powietrzu i wyrzucając ją wysoko i daleko ponad las obok.

rzut na rozpraszanie w celu usunięcia głosów z głowy i uniemożliwienie dalszej ingerencji w swoje myśli

Rzut PO 1d100 - 100
Krytyczny sukces!

rzut na translokacje w celu uniesienia istoty która przemawiała głosem Roberta i wyrzucenia ją daleko w las

Rzut Z 1d100 - 57
Sukces!