1972, Wiosna - Beltane - W ogniu widzieli koniec IV

W pierwszym momencie zdecydowanie pożałował podjęcia kolejnej próby rozproszenia magii tego miejsca. Nagły i silny zawrót głowy sprawił wrażenie, iż zaklęcie najzwyczajniej się nie udało. Nie mogąc utrzymać równowagi, kolana ugięły się pod nim, a on bezwiednie upadł, próbując utrzymać się chociaż na wyprostowanych rękach. Poczuł jakby grawitacja nagle zmieniła swoje zasady działania, a świat przewrócił się do góry nogami. Podciągnął odrobinę maskę, by złapać kilka większych oddechów ustami. Kiedy to chwilowe osłabienie ustąpiło, zaczął się rozglądać dookoła i dopiero dotarło do niego, że próba odcięcia się od wpływów na jego umysł, tak naprawdę okazała się nad wyraz skuteczna. Uśmiechnął się chyżo i poprawił swoją maskę, by znów ukrywała jego tożsamość. Czuł jak dotychczasowe ingerencje na jego percepcję ulatniają się, a on w końcu ujrzał prawdziwą wizję miejsca w którym się znajdowali. Podążanie ścieżką faktycznie byłoby błędem, gdyż miejsce które interesowało Czarnego Pana najbardziej, znajdowało się w innym miejscu. Niby wiedział, że ich pan jest najpotężniejszym czarnoksiężnikiem, ale zaklęcie którym utorował drogę, zablokowaną wcześniej przez krzewy i zarośla, i tak wprawiło go w zachwyt. Swąd czarnej magii tylko potęgował efekt i zdecydowanie powinien wzbudzać trwogę w tych, którzy zamierzali im dzisiaj przeszkodzić. Nie zostawiając w tyle, ruszył dalej za swoim przywódcą. Choć nie zmierzali idealnie w kierunku w którym, zdawać się miało, tworzył się wir uginający roślinność, bardzo uważnie rozglądał się dookoła. Chciał wykorzystać nowy obraz i wizję, którą udało się zdobyć, aby dostrzec coś interesującego, coś co posłuży jako wskazówka do dalszych poczynań.

dwa rzuty na percepcję w celu dostrzeżenia czegoś ukrytego i/bądź potencjalnych zagrożeń

Rzut N 1d100 - 59
Sukces!

Rzut N 1d100 - 32
Akcja nieudana