1972, Wiosna - Beltane - W ogniu widzieli koniec V

Moody podążył za nią, gdzieś w głębi serca pewnie niezadowolony z tego, że to nie on prowadził ich ku katalizatorowi, ale nie śmiał pisnąć na ten temat nawet słówka. Zamiast tego wydusił z siebie tylko krótkie:

- O cholera... – kiedy zobaczył, jak ten jeden czarnoksiężnik doprowadził do takiego stanu Longbottoma. Pozostałej dwójki nie znał – nie zakładał więc po nich absolutnie nic, ale ujrzenie kogoś tak wprawionego jak Erika w sytuacji tak silnego zagrożenia, z podbitym okiem, zderzającego się z kolejnym ognistym zaklęciem... zrozumiał szybko, że ktokolwiek krył się za tym ciemnym płaszczem, nie można było go tak po prostu zlekceważyć. Nie chciał, żeby komukolwiek z tych dzieciaków stała się większa krzywda, a kiedy jednemu płonęły włosy, a drugi zrobił rozgniewaną minę, jakby miał się zaraz popłakać, ciężko było nie uaktywnić swojego kompleksu bohatera. Spróbował więc tego czarnoksiężnika rozbroić – rzucił zaklęcie tworzące ciśnienie w zaciśniętej dłoni dwa razy, bo nie wyszło mu dzisiaj tyle inkantacji, że miał prawo zwątpić w powodzenie przy pojedynczym podejściu.

Rzut O 1d100 - 41
Akcja nieudana

Rzut O 1d100 - 80
Sukces!