12.05.2023, 10:27 ✶
Cynthia nie miałaby pretensji, gdyby Lestrange nie znalazła dla niej czasu, zważywszy na to, co działo się w jej karierze, jak i w życiu prywatnym. Wciąż odrobinę zaskakiwał ją fakt zaręczyn z Rokwoodem, ale przynajmniej pewne kwestie sobie z nim wyjaśniła i miała nadzieję, że mężczyzna miał świadomość, jak poważnie traktowała sprawę szczęścia swojej jedynej i najlepszej przyjaciółki, z którą przecież dzieliła dormitorium. Kłamstwem byłoby jednak stwierdzenie, że nie ucieszyła się na propozycję spotkania. Nie miały dla siebie zbyt wiele czasu w ostatnich miesiącach, gdy ciemne chmury gromadziły się nad Angielskim światem czarodziejów.
Ceniła każdy moment, który po ukończeniu szkoły mogły razem spędzić, więc przestała bawić się podczas sekcji i prędko wykonywała najważniejsze pomiary, aby na sam koniec uwieńczyć swoją randkę pięknym i wąskim szyciem na środku klatki piersiowej. Raport uzupełniała na bieżąco, więc wystarczyło wrzucić gotowe papiery do pojemnika na jednym z biurek. A potem szybko do posiadłości, doprowadzić się do porządku, wziąć szybki prysznic i znaleźć odpowiednią sukienkę. Wyjątkowo nie postawiła na czerń, chociaż ta najczęściej gościła w jej eleganckiej i dość skromnej garderobie. Wybrana przez nią kreacja tym razem miała kolor głębokiego granatu, odkrywając subtelnie ramiona i sięgając lejącym się materiałem przed kolano. Do tego rzecz jasna pończochy z ukrytym za nim skalpelem oraz szpilki i delikatny makijaż. Włosy postanowiła puścić wolno, cały dzień tkwiły w ciasnym upięciu nad karkiem. Po złapaniu za torebkę udała się na miejsce, zerkając jeszcze na zegarek. Nienawidziła się spóźniać.
Dotarła na miejsce dwie minuty przed czasem, pośpiesznie wchodząc do środka. Nie musiała długo wzrokiem szukać Victorii, bo była najładniejsza i najbardziej rzucająca się w oczy w knajpie, a jeden z gości szeptał zawzięcie na temat jej czerwonej sukienki, za co Flintówna obdarzyła go chłodnym i oceniającym spojrzeniem. Gdy znalazła się przy stoliku, obdarzyła dziewczynę pociągłym spojrzeniem, przesuwając po jej zmęczonej twarzy. Wyglądała zjawiskowo, ale znała ją na tyle, aby wiedzieć. Z zaniepokojeniem ściągnęła brwi, przytulając ja na przywitanie i z łagodnością przesuwając dłonią po jej plecach, westchnęła ciężko. - Mam nadzieję, że masz sensowne wyjaśnienie, moja Droga, dlaczego masz tak zmęczone oczy i chociaż wyglądasz olśniewająco, częściowo też trochę, jakbyś stoczyła bój z Rogogonem Węgierskim? - zapytała z westchnięciem, odkładając na bok torebkę i zajęła miejsce naprzeciw. Miała tylko nadzieję, że to nie wina Sauriela, bo wtedy to już ona sobie z nim porozmawia. Jej urodziny nie miały żadnego znaczenia, Tori była znacznie ważniejsza. Na palcach jednej ręki można było policzyć ludzi, dla których jasnowłosa zrobiłaby wszystko i dla których przede wszystkim wciąż miała jakieś pokłady czułości oraz łagodności, a jej twarz przejawiały zwykle zamarznięte emocje.
Ceniła każdy moment, który po ukończeniu szkoły mogły razem spędzić, więc przestała bawić się podczas sekcji i prędko wykonywała najważniejsze pomiary, aby na sam koniec uwieńczyć swoją randkę pięknym i wąskim szyciem na środku klatki piersiowej. Raport uzupełniała na bieżąco, więc wystarczyło wrzucić gotowe papiery do pojemnika na jednym z biurek. A potem szybko do posiadłości, doprowadzić się do porządku, wziąć szybki prysznic i znaleźć odpowiednią sukienkę. Wyjątkowo nie postawiła na czerń, chociaż ta najczęściej gościła w jej eleganckiej i dość skromnej garderobie. Wybrana przez nią kreacja tym razem miała kolor głębokiego granatu, odkrywając subtelnie ramiona i sięgając lejącym się materiałem przed kolano. Do tego rzecz jasna pończochy z ukrytym za nim skalpelem oraz szpilki i delikatny makijaż. Włosy postanowiła puścić wolno, cały dzień tkwiły w ciasnym upięciu nad karkiem. Po złapaniu za torebkę udała się na miejsce, zerkając jeszcze na zegarek. Nienawidziła się spóźniać.
Dotarła na miejsce dwie minuty przed czasem, pośpiesznie wchodząc do środka. Nie musiała długo wzrokiem szukać Victorii, bo była najładniejsza i najbardziej rzucająca się w oczy w knajpie, a jeden z gości szeptał zawzięcie na temat jej czerwonej sukienki, za co Flintówna obdarzyła go chłodnym i oceniającym spojrzeniem. Gdy znalazła się przy stoliku, obdarzyła dziewczynę pociągłym spojrzeniem, przesuwając po jej zmęczonej twarzy. Wyglądała zjawiskowo, ale znała ją na tyle, aby wiedzieć. Z zaniepokojeniem ściągnęła brwi, przytulając ja na przywitanie i z łagodnością przesuwając dłonią po jej plecach, westchnęła ciężko. - Mam nadzieję, że masz sensowne wyjaśnienie, moja Droga, dlaczego masz tak zmęczone oczy i chociaż wyglądasz olśniewająco, częściowo też trochę, jakbyś stoczyła bój z Rogogonem Węgierskim? - zapytała z westchnięciem, odkładając na bok torebkę i zajęła miejsce naprzeciw. Miała tylko nadzieję, że to nie wina Sauriela, bo wtedy to już ona sobie z nim porozmawia. Jej urodziny nie miały żadnego znaczenia, Tori była znacznie ważniejsza. Na palcach jednej ręki można było policzyć ludzi, dla których jasnowłosa zrobiłaby wszystko i dla których przede wszystkim wciąż miała jakieś pokłady czułości oraz łagodności, a jej twarz przejawiały zwykle zamarznięte emocje.