[Wiosna 1972] Beltane - Ula i Lyssa

Widząc, że koleżanka ulega jej propozycji i bierze podany jej kubek z herbatą, sięgnęła po własną. Napar zdążył już nieco ostudzić się i miał teraz przyjemną, idealną wręcz do picia temperaturę. Chyba tylko z przyzwyczajenia, dmuchnęła parę razy w kubek i dopiero wtedy upiła parę łyków, z dziwną satysfakcją przyjmując miłe uczucie ciepła rozlewające się po żołądku.
Przyjemność tych paru łyków nie zmieniało jednak zbytnio tego, jak faktycznie czuła się w tym momencie. Mimo, że delikatnie uśmiechała się do Uli, czuła że wszystko co robiła podszyte było mdlącym wręcz lękiem. Wcześniej napięte jak postronki nerwy rozluźniły się tylko trochę i miała wrażenie że im dłużej zwleka z powrotem do domu, tym gorzej się czuje. Towarzystwo dziewczyny było miłe, jednak nie zmieniało faktu, że najlepiej w tym momencie czułaby się w londyńskiej kamienicy, w bezpiecznym towarzystwie swojego ojca.
Upiła jeszcze parę łyków, słysząc że Ula uruchamia się i oferuje oglądanie obrazów lub jedzenie. Prawdę powiedziawszy, pewnie nie byłaby w stanie przełknąć żadnego stałego pokarmu. Westchnęła więc tylko głęboko, zbierając w sobie siłę i odkładając kubek na stolik.
- To miłe z twojej strony, ale... muszę już wracać... - to powiedziawszy, podniosła się na nogi, chcąc w ten sposób powstrzymać Ulę przed roztrząśnięciem całej kuchni. Nerwowo zaczęła skubać skórę przy paznokciach, nie będąc pewna jak właściwie powinna się pożegnać. Uściskać? Zostawić buziaka w powietrzu nad policzkiem Uli? Zamiast jednak zrobić coś z wymienionych rzeczy lub ich pochodnego, cofnęła się w stronę kominka.
- Mam nadzieję, że następnym razem uda nam się spotkać w o wiele... spokojniejszych okolicznościach - uśmiechnęła się jeszcze smutno, by zaraz zniknąć w zielonych płomieniach.

Postać opuszcza sesję