27.05.2023, 14:34 ✶
Ona chyba nie umiała wyobrazić sobie życia bez szukania, bez jakiegoś celu. Takiego, w którym mogłaby z zainteresowaniem i jakąś swobodą przeżywać każdy dzień na tyle, aby promienie wyglądające zza chmur słońca wywoływały beztroski uśmiech. Cathal umiał żyć bez ciągłej kontroli, co było znacznie zdrowszym sposobem na upływający czas, niż to, jak funkcjonowała ona. Wciąż był tajemnicą, niewiele na herbatkach o nim wiedziano, poza ogólnymi informacjami i chociaż Cynthia nawet próbowała cokolwiek z czarodziejskiej socjety wyciągnąć, ta jak zwykle była bezużyteczna. To, że był wysoki i inteligentny, to dawno już wiedziała. A nie mogła przecież ot tak zapytać, byłoby to wbrew zasadom ich gry.
Pewne jednak było, że Pan Shafiq uwielbiał wychodzić poza schematy, decydując się na miejsca oraz przebieg spotkań, których większość uprzywilejowanych członków rodów nie tknęłaby kijem. Dlatego też był znacznie ciekawszy. Grobowiec był dla niej doskonałą rozrywką, sposobem na poczucie odrobiny adrenaliny oraz ciepła, które często w swoich maskach zwyczajnie zatracała.
- Ciężko nie zauważyć. I również tego, że wybierasz nietuzinkowe metody zaspokojenia potrzeby odczuwania adrenaliny oraz dostarczania sobie bodźców. To interesujące. - odpowiedziała zgodnie z tym, co chodziło jej po głowie. Może był człowiekiem trochę uzależnionym od przygód i atrakcji dnia codziennego? Znów jawili się tutaj, jak przeciwieństwa, bo ona najbezpieczniej czuła się w schemacie oraz rutynie, bo nawet jeśli przypadki śmierci były różne, zwłoki wciąż pozostawały zwłokami.
Przytaknęła na powtórzenie przez niego swojego nowego przezwiska, które mu nadała. Nie musiał wyznawać zasad życia pszczół, aby być nazywany w ten sposób, Cynthie po prostu przez ten właśnie nietuzinkowy wybór pięknego robaczka tak się ubzdurało, nawet jeśli granatowa koszula podkreślałaby lepiej błękit jego oczu, niż żółta lub żółtoczarna.
Nigdy nie była człowiekiem, który się poddawał, więc nawet jeśli Accio nie wyszło, na próżno było szukać na jej buzi jakiegokolwiek zniechęcenia, zwłaszcza gdy w grę wchodziła jakaś nagroda. Te zawsze motywowały najlepiej do działania.
- Pewnie nie, ale moi szefowie nie musieliby wiedzieć. Na nocnych sekcjach zawsze jestem sama, nie licząc starego strażnika, którego łatwo przekupić pudełkiem wielosmakowych pączków. Rozumiem jednak Twoje argumenty. Propozycja jednak nie ma terminu ważności, gdybyś kiedyś chciał jednak spróbować.
Mówiąc, wzruszyła nawet delikatnie ramionami, aby wiedział, że nie była to zobowiązująca propozycja, a jedynie pomysł na dostarczenie mu bodźców. A była przekonana, że trzymanie w dłoniach ludzkiego serca mogło podekscytować, doskonale pamiętała swój pierwszy raz podczas zajęć, zdając sobie wtedy sprawę, jak kruchy i delikatny jest mięsień odpowiedzialny za życie.
- Wyglądam na damę, która chciałaby zawrócić w obawie przed zobaczeniem trumny? - odparła zadziornie, posyłając mu krótkie spojrzenie, następnie jednak spoglądając przed siebie, żeby przypadkiem się nie wywrócić, chociaż była przekonana, że trzymanie Cathala w ten sposób było doskonałą asekuracją. Nie protestował, więc splotła te dłonie pewniej i swobodniej, jakby było to czymś naturalnym.
Przyglądała się z zainteresowaniem korytarzowi, który mijali i pozostałością bariery, przez chwilę posyłając mu pytające spojrzenie, czy to aby nie on stał za rozbrojeniem tego zabezpieczenia, ale żadne słowo nie uciekło spomiędzy jej ust, uśmiechnęła się jedynie pod nosem. Doskonale wiedział, gdzie iść, bo sarkofag bardzo szybko przykuł jej uwagę. Skrzynie z oczami były niepokojące, uniosła na jedną z nich brew, jednak ostatecznie, zatrzymała się dopiero przy sarkofagu. Omiotła go spojrzeniem, wolną dłonią — bo nie zapowiadało się na to, że blondyna puści, przesunęła po jego powierzchni. - Myślisz, że można go otworzyć? - zapytała zaciekawiona, zastawiając się, w jakim stanie były kości czarownicy i może, od czego umarła? Może kryły jakąś zagadkę? Ruchem głowy zgarnęła jasne pasma na plecy, ciągnąc go zaraz jednak pod ramę z pustym obrazem, złotą i pełną dziurek po wyjętych klejnotach. To był doprawdy smutny widok. - Co sądziłeś o tych obrazach w Hogwarcie, które szeptały na każdy Twój krok na korytarzu, a potem rozpowiadały niedorzeczne plotki o uczniach w schowkach?
Zapytała całkiem poważnie, bo ona sama podchodziła do takich magicznych dzieł z nieufnością i dystansem.
Pewne jednak było, że Pan Shafiq uwielbiał wychodzić poza schematy, decydując się na miejsca oraz przebieg spotkań, których większość uprzywilejowanych członków rodów nie tknęłaby kijem. Dlatego też był znacznie ciekawszy. Grobowiec był dla niej doskonałą rozrywką, sposobem na poczucie odrobiny adrenaliny oraz ciepła, które często w swoich maskach zwyczajnie zatracała.
- Ciężko nie zauważyć. I również tego, że wybierasz nietuzinkowe metody zaspokojenia potrzeby odczuwania adrenaliny oraz dostarczania sobie bodźców. To interesujące. - odpowiedziała zgodnie z tym, co chodziło jej po głowie. Może był człowiekiem trochę uzależnionym od przygód i atrakcji dnia codziennego? Znów jawili się tutaj, jak przeciwieństwa, bo ona najbezpieczniej czuła się w schemacie oraz rutynie, bo nawet jeśli przypadki śmierci były różne, zwłoki wciąż pozostawały zwłokami.
Przytaknęła na powtórzenie przez niego swojego nowego przezwiska, które mu nadała. Nie musiał wyznawać zasad życia pszczół, aby być nazywany w ten sposób, Cynthie po prostu przez ten właśnie nietuzinkowy wybór pięknego robaczka tak się ubzdurało, nawet jeśli granatowa koszula podkreślałaby lepiej błękit jego oczu, niż żółta lub żółtoczarna.
Nigdy nie była człowiekiem, który się poddawał, więc nawet jeśli Accio nie wyszło, na próżno było szukać na jej buzi jakiegokolwiek zniechęcenia, zwłaszcza gdy w grę wchodziła jakaś nagroda. Te zawsze motywowały najlepiej do działania.
- Pewnie nie, ale moi szefowie nie musieliby wiedzieć. Na nocnych sekcjach zawsze jestem sama, nie licząc starego strażnika, którego łatwo przekupić pudełkiem wielosmakowych pączków. Rozumiem jednak Twoje argumenty. Propozycja jednak nie ma terminu ważności, gdybyś kiedyś chciał jednak spróbować.
Mówiąc, wzruszyła nawet delikatnie ramionami, aby wiedział, że nie była to zobowiązująca propozycja, a jedynie pomysł na dostarczenie mu bodźców. A była przekonana, że trzymanie w dłoniach ludzkiego serca mogło podekscytować, doskonale pamiętała swój pierwszy raz podczas zajęć, zdając sobie wtedy sprawę, jak kruchy i delikatny jest mięsień odpowiedzialny za życie.
- Wyglądam na damę, która chciałaby zawrócić w obawie przed zobaczeniem trumny? - odparła zadziornie, posyłając mu krótkie spojrzenie, następnie jednak spoglądając przed siebie, żeby przypadkiem się nie wywrócić, chociaż była przekonana, że trzymanie Cathala w ten sposób było doskonałą asekuracją. Nie protestował, więc splotła te dłonie pewniej i swobodniej, jakby było to czymś naturalnym.
Przyglądała się z zainteresowaniem korytarzowi, który mijali i pozostałością bariery, przez chwilę posyłając mu pytające spojrzenie, czy to aby nie on stał za rozbrojeniem tego zabezpieczenia, ale żadne słowo nie uciekło spomiędzy jej ust, uśmiechnęła się jedynie pod nosem. Doskonale wiedział, gdzie iść, bo sarkofag bardzo szybko przykuł jej uwagę. Skrzynie z oczami były niepokojące, uniosła na jedną z nich brew, jednak ostatecznie, zatrzymała się dopiero przy sarkofagu. Omiotła go spojrzeniem, wolną dłonią — bo nie zapowiadało się na to, że blondyna puści, przesunęła po jego powierzchni. - Myślisz, że można go otworzyć? - zapytała zaciekawiona, zastawiając się, w jakim stanie były kości czarownicy i może, od czego umarła? Może kryły jakąś zagadkę? Ruchem głowy zgarnęła jasne pasma na plecy, ciągnąc go zaraz jednak pod ramę z pustym obrazem, złotą i pełną dziurek po wyjętych klejnotach. To był doprawdy smutny widok. - Co sądziłeś o tych obrazach w Hogwarcie, które szeptały na każdy Twój krok na korytarzu, a potem rozpowiadały niedorzeczne plotki o uczniach w schowkach?
Zapytała całkiem poważnie, bo ona sama podchodziła do takich magicznych dzieł z nieufnością i dystansem.