[28 Kwietnia, Walia, Wykopaliska] Bułeczki na wykopaliskach | Cathal x Pandora

Nie mogła doczekać się końca kwietnia, gdyż wtedy miała oficjalnie rozpocząć swoją współpracę z Shafiqiem i jego wykopaliskami. Pandora uwielbiała stawiać przed sobą nowe wyzwania, a trzy prace na zlecenie to było widocznie za mało, aby mogła spożytkować pokłady swojej energii. Klasyczne mechanizmy były dla niej zbyt proste, radziła sobie z najnowszymi zamkami w kilka minut, a przedmioty magiczne przestały zaskakiwać swoją kreatywnością, przez co i to szło jej zbyt szybko. Pomimo tego, że należała do majętnej rodziny, właścicieli kasyn i organizatorów wyścigów, to brunetka ceniła sobie niezależność również finansową i starała się nie korzystać z galeonów, które miała odłożone w założonej przez rodziców skrytce. Utrzymywała się więc sama, wykorzystując jedynie należące do ojca mieszkanie w Londynie, które jej oddał, aby nie płaciła za wynajem, bo nie chciała mieszkać w rodzinnej posiadłości. Trudno znosiła ograniczenia. Nic więc dziwnego, że przepełniona była tak wielkim entuzjazmem, gdy na grzbiecie swojej Mary szybowała w powietrzu, zerkając jedynie okazjonalnie w stronę tkwiącego na ręku zegarka. Nigdy się nie spóźniała. Oczywiście mogłaby użyć świstoklika, błędnego rycerza lub innych środków transportu, ale po co, gdy miało się skrzydlatego konia, który dodatkowo ciekawy był tamtejszych pastwisk?
Słońce przyjemnie grzało, odbijając łagodnie promienie od jasnozłotej sierści klaczy. Mara była nieco jaśniejsza niż inne Abraksany, a do tego miała również inny odcień oczu. Była potężnym zwierzęciem, niezwykle do Pandory przywiązanym. I chociaż uwielbiała prędkość, a wręcz balans na granicy niebezpiecznej szarży, wylądowała łagodnie, nie chcąc przypadkiem, aby ta z niej spadła — chociaż przeświadczenie to było bez sensu, bo Turczynka siedziała w siodle od trzeciego roku życia i czuła się w nim niekiedy pewniej, niż na własnych nogach. Gdy zwierzę się zatrzymało nieopodal miejsca, które Cathal wskazał, przesunęła spojrzeniem brązowych oczu po okolicy, uśmiechając się pod nosem. Zsunęła się z siodła, zabierając również przymocowany do niego plecak, który zarzuciła na ramiona. Pogoda wciąż była zmienna, więc ubranie krótkich spodni wiązało się ze zbyt dużym ryzykiem, więc wybrała te o klasycznej długości, a do tego dobrała luźniejszą koszulę z rozpiętymi guzikami, bo spod niej wystawała cienka koszulka na ramiączkach. Miała też oczywiście kurtkę, bo na górze było chłodniej i odpowiednie buty. Musiała wyruszyć wcześnie rano, aby nie kazać mu na siebie czekać. Na widok blondyna uśmiechnęła się szeroko, podchodząc do niego i lustrując twarz wzrokiem.
- Dzień dobry! Piękny dzień się zapowiada, prawda? - zaczęła pogodnie, raz jeszcze rozglądając się dookoła, by ostatecznie jej wzrok powędrował ku górze. Owszem, na bezkresie błękitu malowało się kilka chmur, ale nie były one szare i zdawały się nie zapowiadać żadnego deszczu. Poprawiła tobołek na ramieniu, zaciskając na nim palce. Burzę włosów związaną miała w wysoką kitkę, a w uszach widocznych było kilka kolczyków, bo miała więcej, niż jedną dziurkę, jak to damy zwykle miewały. Pandora była jednak zdaniem niektórych damą na pół gwizdka- czyli tylko wtedy, kiedy tego od niej wymagano. - Nie zdążyłam zejść śniadania, ale odebrałam rano z kawiarni zamówienie. Też dla Ciebie! Nie dałabym rady dostarczyć kawy, ale mam dobre bułeczki. Nie wiedziała, jakie lubisz, więc są i słodkie i wytrawne kanapki. - wyznała po chwili ciszy, wzruszając delikatnie ramionami. - Ah, a to moja Mara! Opowiadałam Ci o niej.
Przedstawiła konia, który podniósł łeb i zlustrował go nieco nieufnie wzrokiem, uderzając kopytem o ziemie. Podeszła bliżej, wąchając skrawek jego ubrania. - W sumie śniadanie może zaczekać, jeśli mamy dużo pracy, ale muszę z niej zdjąć siodło i całą resztę, żeby mogła odpocząć. Gdzie mogłabym to zostawić?
Dodała jeszcze, bo przecież była tu do pracy, o czym doskonale wiedziała, ale z Pandorą już tak było, że po prostu dużo mówiła i zwykle było to mówienie o tym, co myślała. Była bardzo bezpośrednią dziewczyną, czasem nawet zbyt dosadnie wyrażającą swoją opinię zarówno w gestach, jak i w słowach. Cathal musiał się przygotować na współpracę z chaosem, który miał na szczęście dobrą naturę.