31.05.2023, 11:11 ✶
Cathal spojrzał na skrzydlatego konia, unosząc lekko brwi, gdy ten ugryzł jego koszulę. Na całe szczęście strój roboczy i tak był już ubrudzony i nie pierwszej nowości, więc Shafiq niezbyt przejął się tym podgryzaniem.
- Naprawdę? To chyba świadczy o tym, że mało zna się na ludziach? – stwierdził. Z drugiej strony, nad zwierzętami nigdy się nie znęcał. Prędzej pewnie byłby skłonny poznęcać się nad człowiekiem, więc może i Mara nie miała aż tak marnego instynktu.
Gdy Pandora zaczęła niemalże z przestrachem dopytywać o to, czy nie lubi bułeczek, i czy powinna przynieść sałatkę, przeniósł na nią spojrzenie. Zastanawiał się, skąd ten przestrach – czy obawiała się, że z powodu kupna czegoś, co mu nie odpowiadało, wykopie ją z pracy, zanim jeszcze ta się na dobre zaczęła? Prawie go to przerażenie wywołane bułeczkami rozbawiło, chociaż sądząc po tym, że Pandora zaraz się uśmiechnęła, przestrach szybko ustąpił.
- Nie jestem wybredny, jeśli chodzi o jedzenie – skwitował. Podróżował dostatecznie wiele i spędzał dość czasu na pustkowiach, aby nauczyć się, że na pewne rzeczy nie ma co narzekać. Podczas prac w Egipcie tylko możliwość teleportacji umożliwiała im zjedzenie czasem czegoś lepszego od suchego prowiantu. – Jeśli chcesz ją puścić luzem, upewnij się, że nie zbliży się do murów otaczających wykopaliska. Są tam zabezpieczenia.
Te pierwotne, w murach, na które wpadli w mugole, w większości już dezaktywowano, gdy zajęto się ich odsłonięciem. Ustawiono jednak nowe, aby ktoś niepowołany nie wszedł na teren pełen klątw, pułapek i bogowie jedni wiedzą, czego jeszcze.
Zmierzył wzrokiem Pandorę i Marę, gdy ta pierwsza zabrała się do usuwania siodła i sprzętu.
– Zrobię w tym czasie tę kawę – rzucił tylko, uznając, że to pewnie zajmie kilka minut, po czym obrócił się i znikł w jednym z namiotów. Pojawił się z powrotem mniej więcej wtedy, kiedy abraxan podrywał się do lotu. – Chwilowo nie mamy mleka i cukru, więc trzeba zadowolić się tym – powiedział, podając jeden z dwóch kubków Pandorze. Kawa była czarna i bardzo mocna, dobrej jakości. Sam Cathal pijał tylko taką, więc póki na wykopaliskach nie pojawi się Nell, ze swoim zamiłowaniem do słodkości, próżno było liczyć na jakieś słodsze rarytasy. Wraz z Bagshotówną jednak na pewno pojawią się cukier, mleko, a kto wie, czy także nie bita śmietana oraz posypka czekoladowa. (Cathal do teraz nie był pewny, jakim cudem raz zdobyła tego typu rzeczy w Egipcie. Zdawało mu się to niemożliwe.)
– Oberwali klątwami, jeden złamał sobie nogę. Wyleczono ich, zmodyfikowano pamięć, załatwiono sprawę w urzędzie i ukryto znalezisko. Teraz weszliśmy tutaj my – odparł odnośnie mugoli. Wolną ręką dał Prewettównie znak, by poszła za nim. Kierował się ku pobliskiemu wzgórzu, skąd mieli widok na fragment ruin: niezbyt imponująco się prezentujących, ale Cathala interesowało przede wszystkim to, co kryło się pod ziemią.
– Tego nigdy nie wiesz. Pracowałem w kurhanach w Irlandii, w Peru, w grobowcach w Egipcie. Tym razem mamy angielską wioskę czarodziejów, zniszczoną kilkaset lat temu. Wątpię, aby cokolwiek tutaj było podobne do tego, czym zajmowałem się w Egipcie i Irlandii – oświadczył, gdy szli. Na miejscu usiadł po prostu na trawie, powoli się już zieleniejącej i wskazał na fragmenty muru. Jeszcze nie cały został wykopany. – Myślałem, że to wioska taka jak Hogsmeade. Intrygująca, bo wiele może nam powiedzieć o dawnych czarodziejach, ale to wszystko. Ten mur to jednak prawdopodobnie była jedna wielka pułapka. Niezbyt rozumiem aż tak ostre środki, zważywszy na to, ze do ochrony przed mugolami wystarczyłby pewnie ich jedna trzecia. W okolicy są też filary, teraz nieaktywne, które kiedyś moim zdaniem były elementami jakiegoś magicznego układu. Mamy więc klątwy, pułapki i po wiosce prawdopodobnie kręci się jakiś duch, ale dotąd z nikim nie rozmawiał. Za to dwie osoby mocno nastraszył. Co poza tym dowiemy się dopiero… gdy będziemy mogli zejść głębiej.
Nie chcąc niczego uszkodzić, oberwać klątwą albo wejść w jakąś pułapkę, musieli działać ostrożnie.
- Naprawdę? To chyba świadczy o tym, że mało zna się na ludziach? – stwierdził. Z drugiej strony, nad zwierzętami nigdy się nie znęcał. Prędzej pewnie byłby skłonny poznęcać się nad człowiekiem, więc może i Mara nie miała aż tak marnego instynktu.
Gdy Pandora zaczęła niemalże z przestrachem dopytywać o to, czy nie lubi bułeczek, i czy powinna przynieść sałatkę, przeniósł na nią spojrzenie. Zastanawiał się, skąd ten przestrach – czy obawiała się, że z powodu kupna czegoś, co mu nie odpowiadało, wykopie ją z pracy, zanim jeszcze ta się na dobre zaczęła? Prawie go to przerażenie wywołane bułeczkami rozbawiło, chociaż sądząc po tym, że Pandora zaraz się uśmiechnęła, przestrach szybko ustąpił.
- Nie jestem wybredny, jeśli chodzi o jedzenie – skwitował. Podróżował dostatecznie wiele i spędzał dość czasu na pustkowiach, aby nauczyć się, że na pewne rzeczy nie ma co narzekać. Podczas prac w Egipcie tylko możliwość teleportacji umożliwiała im zjedzenie czasem czegoś lepszego od suchego prowiantu. – Jeśli chcesz ją puścić luzem, upewnij się, że nie zbliży się do murów otaczających wykopaliska. Są tam zabezpieczenia.
Te pierwotne, w murach, na które wpadli w mugole, w większości już dezaktywowano, gdy zajęto się ich odsłonięciem. Ustawiono jednak nowe, aby ktoś niepowołany nie wszedł na teren pełen klątw, pułapek i bogowie jedni wiedzą, czego jeszcze.
Zmierzył wzrokiem Pandorę i Marę, gdy ta pierwsza zabrała się do usuwania siodła i sprzętu.
– Zrobię w tym czasie tę kawę – rzucił tylko, uznając, że to pewnie zajmie kilka minut, po czym obrócił się i znikł w jednym z namiotów. Pojawił się z powrotem mniej więcej wtedy, kiedy abraxan podrywał się do lotu. – Chwilowo nie mamy mleka i cukru, więc trzeba zadowolić się tym – powiedział, podając jeden z dwóch kubków Pandorze. Kawa była czarna i bardzo mocna, dobrej jakości. Sam Cathal pijał tylko taką, więc póki na wykopaliskach nie pojawi się Nell, ze swoim zamiłowaniem do słodkości, próżno było liczyć na jakieś słodsze rarytasy. Wraz z Bagshotówną jednak na pewno pojawią się cukier, mleko, a kto wie, czy także nie bita śmietana oraz posypka czekoladowa. (Cathal do teraz nie był pewny, jakim cudem raz zdobyła tego typu rzeczy w Egipcie. Zdawało mu się to niemożliwe.)
– Oberwali klątwami, jeden złamał sobie nogę. Wyleczono ich, zmodyfikowano pamięć, załatwiono sprawę w urzędzie i ukryto znalezisko. Teraz weszliśmy tutaj my – odparł odnośnie mugoli. Wolną ręką dał Prewettównie znak, by poszła za nim. Kierował się ku pobliskiemu wzgórzu, skąd mieli widok na fragment ruin: niezbyt imponująco się prezentujących, ale Cathala interesowało przede wszystkim to, co kryło się pod ziemią.
– Tego nigdy nie wiesz. Pracowałem w kurhanach w Irlandii, w Peru, w grobowcach w Egipcie. Tym razem mamy angielską wioskę czarodziejów, zniszczoną kilkaset lat temu. Wątpię, aby cokolwiek tutaj było podobne do tego, czym zajmowałem się w Egipcie i Irlandii – oświadczył, gdy szli. Na miejscu usiadł po prostu na trawie, powoli się już zieleniejącej i wskazał na fragmenty muru. Jeszcze nie cały został wykopany. – Myślałem, że to wioska taka jak Hogsmeade. Intrygująca, bo wiele może nam powiedzieć o dawnych czarodziejach, ale to wszystko. Ten mur to jednak prawdopodobnie była jedna wielka pułapka. Niezbyt rozumiem aż tak ostre środki, zważywszy na to, ze do ochrony przed mugolami wystarczyłby pewnie ich jedna trzecia. W okolicy są też filary, teraz nieaktywne, które kiedyś moim zdaniem były elementami jakiegoś magicznego układu. Mamy więc klątwy, pułapki i po wiosce prawdopodobnie kręci się jakiś duch, ale dotąd z nikim nie rozmawiał. Za to dwie osoby mocno nastraszył. Co poza tym dowiemy się dopiero… gdy będziemy mogli zejść głębiej.
Nie chcąc niczego uszkodzić, oberwać klątwą albo wejść w jakąś pułapkę, musieli działać ostrożnie.