1972, Wiosna - Beltane - W ogniu widzieli koniec IV

Przy pierwszej próbie kontaktu z limbo poczuł lekkie ukłucie stresu w brzuchu. Przez moment przeszła go obawa, że przyjdzie mu słono zapłacić za ingerowanie z siłami których nie jest w stanie do końca pojąć. Zdążył się już przekonać, że nawet wyjątkowo udane zaklęcia potrafią przynieść kompletnie nieoczywisty efekt w pierwszym doznaniu. Mimo wszystko nie skończyło się to źle dla niego, więc postanowił podjąć drugą próbę, która przyniosła już ewidentny efekt. Nie był mistrzem nekromancji, więc rezultat mógł być naprawdę rozbieżny z tym jaki by oczekiwał. Przyglądał się ze zdumieniem w oczach, kiedy płomienie zaczęły przybierać ludzkich kształtów, aż zacisnął mocniej różdżkę w dłoni spodziewając się aktu agresji. Louvain zastygnął jakby sparaliżowany, kiedy ujrzał oblicze swojej pierwszej śmiertelnej ofiary. - Precz... - zdążył wysyczeć gniewnie przez zęby. Zimna kropla strachu ze stresem spłynęła po jego karku, kiedy uświadomił sobie, że to wyłącznie miraż, a cios wymierzony przez martwą charłaczkę, nie zdołał go dosięgnąć. Tego było już za wiele, wystarczy już eksperymentów z zaświatami. Odwrócił się w kierunku nadchodzących intruzów i ujrzał jak postacie z płomieni próbują nawiązać kontakt również z nimi. Pomimo przeszywającego dyskomfortu, nie zamierzał przestać działać. Nie zamierzał też w żadnym wypadku ułatwiać im zadania w przeszkodzeniu w tym co obecnie robił jego pan. Przeszedł kilka kroków, stając w bezpośredniej linii między brygadzistami, a Czarnym Panem z oczywistym zamiarem stanięcia im na drodze ku przerwania rytuału. Konfrontację zaczął od wyczarowania zasłony, którą osłoni siebie oraz Lorda Voldemorta przed nadlatującymi zaklęciami.


dwa rzuty na rozpraszanie w celu wyczarowania zasłony przed zaklęciami, jeśli pierwszy rzut będzie udany, drugi poświęcam umacnianie zasłony, w innym przypadku po prostu ponawiam próbę

Rzut PO 1d100 - 47
Sukces!

Rzut PO 1d100 - 20
Akcja nieudana