06.06.2023, 21:43 ✶
Nie miała tak bujnej wyobraźni, tak wielkie kreatywności w sobie i odwagi, aby w ogóle próbować wyobrażać sobie życie u boku Edwarda. Nie uważała siebie za najciekawszego człowieka na świecie, ale na Merlina, mężczyzna był po prostu głupi i niewyżyty seksualnie, pozbawiony jakiejkolwiek głębi. Perspektywa porzucenia Londynu, jej kariery w Ministerstwie, która miała teraz tak się rozwijać, skoro przyjęli ją do tamtejszego prosektorium, Tori i Castiela.. Jeśli miałaby kiedykolwiek to zostawić lub z tego zrezygnować, to w grę wchodziłby tylko człowiek, którego sama sobie wybrała. Którego by może nawet pokochała, chociaż coraz rzadziej była w stanie postawić siebie przed takim rodzajem uczucia. Jej emocje wyciszały się, wymierały powolnie. Im dłużej przebywała wśród trupów, tym chłodniejsza się stawała i coraz mniej obchodził ją szeroki i piękny świat, trochę jakby każda sekcja dokładała czerni do jej okularów. Wizualnie pasowało do herbatek i haftów, ale Cynthia uważała się za znacznie lepszą, znacznie mądrzejszą. Zawsze miała dobre wyniki w nauce, była bystra i elokwentna. Jak mogłaby skończyć, spędzając dnie na plotkach na temat ludzi, którzy w ogóle jej nie obchodzi, debatując przy okazji nad najnowszą modą czy popularnym upięciem włosów na dany sezon? Takie życie nie było dla niej. Ona mogła mieć zabawki, owijać sobie ludzi dookoła smukłych palców, ale ona samą marionetką nie była i nie zamierzała nigdy zostać.
- Skłamałabym, gdybym przyznała, że się tego właśnie spodziewałam. Filozofia to nietypowy wybór zainteresowania dla ludzi w naszym wieku. Oznacza to, że masz.. Jak to mówią, starą duszę? - zapytała zupełnie niezłośliwie, bo ludzi o takowej uznawała za bardziej interesujących, stabilniejszych. Nie była zbyt dużą fanką modernizacji świata oraz jego poglądów, teraz nie wypadało się interesować tym, co było poza językami. A więc blady Martin był tłumaczem, umiłował sobie Nihilizm. Nietypowa szkoła filozoficzna, chociaż nie chciała wchodzić w debaty na ten temat, miała zbyt ubogą wiedzę. Nie chciała wyjść na głupią, nie chciała wyjść też na przemądrzałą. - Nie byłabym przekonana.
Odpowiedziała mu znów, pozwalając sobie na subtelny ruch ramion, bo była przekonana, że jej ojciec, jak i brat szybko odrzucą wspomnienia Edwarda w czeluść oceanu, tam, gdzie wcześniej tkwiło jego ciało. Samej Flintównie kojarzył się będzie już chyba tylko z przestrogą przed tym, jak mogła skończyć, gdyby nie zbieg okoliczności.
- Ufam, że mój ojciec odpuści sobie szukanie dla mnie kolejnego kandydata na męża wśród Twoich kuzynów, nawet jeśli takowi by się znaleźli. Okres żałoby może sprawić, że zapomni i znajdzie inne możliwości. - wyznała mu nieco ciszej, chłodno i szczerze. Nie nawiązywała oczywiście do niego samego, bo wydawał się jej najbardziej interesującą w całym tym cyrku jednostką, ale kolejnego Edwarda by raczej nie zniosła. Błękitne oczy powędrowały ku szaremu niebu, wiatr kolejny wdarł się pod materiał czarnej sukienki. Listopad nie był tu tak chłodny, jak w Londynie, ale wciąż zostawiał dreszcz.
- Nie przełożą chyba pochówku na jutro dla sztuki na temat życia Edwarda? Obawiam się, że byłaby to tragikomedia niezbyt warta uwagi, o czym tylko potwierdziły Twoje słowa w naszej dzisiejszej rozmowie. Trochę nie rozumiem takiego przyjęcia, zupełnie mija mi się to z celem żałoby — zachowanie gości, rzecz jasna. Twój kuzyn zdaje się tu najmniej ważny, pomijając jego matkę.
Amerykanie byli naprawdę dziwni, celebrowali śmierć w sposób niemalże radosny. Co dały kłamstwa w jedno popołudnie na temat życia człowieka, który za kilka godzin miał skończyć na wieki pod ziemią, stając się pokarmem dla owadów, zmieniając się w kupę kości? Był to przecież tylko całun obłudy. Głowa Cynthii odwróciła się w stronę twarzy mężczyzny, a jej spojrzenie przesunęło po jego bladym licu. Nie wyglądała, jakby go oceniała lub zastanawiała się nad pochodzeniem tkwiącej na poliku blizny, zwyczajnie patrzyła.
- Skłamałabym, gdybym przyznała, że się tego właśnie spodziewałam. Filozofia to nietypowy wybór zainteresowania dla ludzi w naszym wieku. Oznacza to, że masz.. Jak to mówią, starą duszę? - zapytała zupełnie niezłośliwie, bo ludzi o takowej uznawała za bardziej interesujących, stabilniejszych. Nie była zbyt dużą fanką modernizacji świata oraz jego poglądów, teraz nie wypadało się interesować tym, co było poza językami. A więc blady Martin był tłumaczem, umiłował sobie Nihilizm. Nietypowa szkoła filozoficzna, chociaż nie chciała wchodzić w debaty na ten temat, miała zbyt ubogą wiedzę. Nie chciała wyjść na głupią, nie chciała wyjść też na przemądrzałą. - Nie byłabym przekonana.
Odpowiedziała mu znów, pozwalając sobie na subtelny ruch ramion, bo była przekonana, że jej ojciec, jak i brat szybko odrzucą wspomnienia Edwarda w czeluść oceanu, tam, gdzie wcześniej tkwiło jego ciało. Samej Flintównie kojarzył się będzie już chyba tylko z przestrogą przed tym, jak mogła skończyć, gdyby nie zbieg okoliczności.
- Ufam, że mój ojciec odpuści sobie szukanie dla mnie kolejnego kandydata na męża wśród Twoich kuzynów, nawet jeśli takowi by się znaleźli. Okres żałoby może sprawić, że zapomni i znajdzie inne możliwości. - wyznała mu nieco ciszej, chłodno i szczerze. Nie nawiązywała oczywiście do niego samego, bo wydawał się jej najbardziej interesującą w całym tym cyrku jednostką, ale kolejnego Edwarda by raczej nie zniosła. Błękitne oczy powędrowały ku szaremu niebu, wiatr kolejny wdarł się pod materiał czarnej sukienki. Listopad nie był tu tak chłodny, jak w Londynie, ale wciąż zostawiał dreszcz.
- Nie przełożą chyba pochówku na jutro dla sztuki na temat życia Edwarda? Obawiam się, że byłaby to tragikomedia niezbyt warta uwagi, o czym tylko potwierdziły Twoje słowa w naszej dzisiejszej rozmowie. Trochę nie rozumiem takiego przyjęcia, zupełnie mija mi się to z celem żałoby — zachowanie gości, rzecz jasna. Twój kuzyn zdaje się tu najmniej ważny, pomijając jego matkę.
Amerykanie byli naprawdę dziwni, celebrowali śmierć w sposób niemalże radosny. Co dały kłamstwa w jedno popołudnie na temat życia człowieka, który za kilka godzin miał skończyć na wieki pod ziemią, stając się pokarmem dla owadów, zmieniając się w kupę kości? Był to przecież tylko całun obłudy. Głowa Cynthii odwróciła się w stronę twarzy mężczyzny, a jej spojrzenie przesunęło po jego bladym licu. Nie wyglądała, jakby go oceniała lub zastanawiała się nad pochodzeniem tkwiącej na poliku blizny, zwyczajnie patrzyła.