Pomimo bycia prostym człowiekiem to nie brakowało mu mądrości życiowej, której nie szczędził ludziom w swoim otoczeniu. Odebranie zupełnie innej edukacji nie miało nic tutaj do rzeczy. Po swoich dzieciach widział, że ukończenie przez jego dzieci magicznych szkół otworzyło im wiele drzwi. Tej kobiety należało się obawiać, zwłaszcza jak była wściekła. Umiał sobie poradzić ze swoją babą, nawet jak często jej ulegał. Czasami to klucz do udanego małżeństwa. Wszystkiego jego jedyny syn się nauczy, jak sam się ożeni. Oby tylko spłodził dużo dzieci, zapewniając siłę ich klanowi. Byłby rad gdyby zechciał przekazać swojemu synowi tajniki ich rzemiosła.
— Zatem niech tak będzie. Pamiętam bardzo dobrze i powinienem był złoić Ci za to zadek ojcowskim pasem. Ciesz się, że tego nie zrobiłem — Odrzekł. Byli tutaj. A skoro już tutaj dotarli, musieli wypełnić swój plan. Przypomniał swojemu synowi powiązane z tym wspomnieniem wydarzenie, spoglądając na swojego pierworodnego z groźnym błyskiem w oku. Takim samym jak przed laty, gdy postawił swojego szczeniaka przed faktem dokonanym odnośnie uczęszczania do szkoły magii. To miała być dla niego wielka szansa na lepszą przyszłość w świecie czarodziejów.
— Synu, poważnie obawiałem się, żeś dureń. Poprawnym. Daleko było Ci do idealnego ucznia, chłopcze — Sprostował słowa syna z powagą, choć gęsta rudawa broda skrywała uniesione w przelotnym uśmiechu kąciki ust. Jest między nimi nie tak znacząca różnica wieku, jak między wieloma ojcami i synami, ale właśnie ona nie czyniła ich w pełni kumplami. Gdy Hjalmar rozpoczynał naukę w Durmstrangu, miał zaledwie dwadzieścia pięć lat i nie był przygotowany na takie wyzwania wychowawcze. Za każdym razem, gdy był wzywany do Durmstrangu to musiał świecić oczami za swojego pierworodnego przed dyrektorem Durmstrangu. Z synem mógł porozmawiać o wszystkim. Przynajmniej tak sądził.
— Zauważyć zauważyłem, jednak na to nie mogę narzekać. Nie wiem co siedzi w głowach tych wszystkich Anglików i będę spać odrobinę spokojniej nie zastanawiając się nad tym. Zapewne odeszli. Nasz kunszt mówi sam za siebie. Za jednego Fé w tym logiki — Wypowiadając te słowa wydawał się być zadowolony z braku konkurencji w bliskim sąsiedztwie ich domostwa i miejsca pracy. Nie w głowie było mu ustalenie tego, co Anglicy mają w swoich. Nie miał natury myśliciela. Widocznie angielscy czarodzieje byli równie postępowi co żyjący obok nich mugole. Wykonywali przedmioty najwyżej jakości. Lepiej nie szukać logiki tam, gdzie jej mogło nie być. Przynajmniej jego zdaniem. Był jednak gotów poznać mieszkańców tych ziem, jeśli oni zapukają do jego drzwi. Bo nie był do nich wrogo nastawiony. To przecież nie była bestia o wyglądzie węża, którą należało zgładzić. Byli to ludzie.
— W naszej ojczyźnie ci wszyscy rzemieślnicy z danej osady się znają od wielu lat i chociaż stanowią dla siebie konkurencję, to jednak przynależą do tego samego cechu. Doświadczają tych samych problemów, a jak są czarodziejami to muszą walczyć o klientów z tymi sprośnymi pokurczami — Odrzekł po chwili namysłu. Nie byli dla siebie obcymi ludźmi, zdolnymi tylko do prowadzenia ze sobą zażartej walki o każdego klienta. Pomagał zaprzyjaźnionym mistrzom kowalskim, jeśli do niego się zwrócili z prośbą o pomoc. Dała o sobie znać jego niechęć do goblinów, tak dobrze słyszalna w jego głosie. Zamierzał podbić tutejszy rynek i żaden przebrzydły goblin nie stanie mu na drodze do osiągnięcia tego celu.
— Pamiętasz co Ci mówiłem, synu? Jeśli pragniesz zająć miejsce na świecie, wstawaj wcześnie. Leniwy wilk głoduje, a śpiący człowiek rzadko widzi zwycięstwo. Bierzmy się do pracy. Trzeba tu chociaż posprzątać. Łap za szmatę, chłopcze i wypucuj piec — Zwrócił się do syna, powtarzając mu jedno ze swoich prawideł. Rzucił też ku niemu szmatę. Oczywiście, można było użyć magii i zrobić to raz dwa, jednak nie dawało to satysfakcji. Sam chwycił za miotłę.