14.06.2023, 15:26 ✶
- Powiedzmy, że zdarzało mi się obracać w nietypowym towarzystwie - odparł Cathal, być może trochę wymijająco. W teorii był angielskim dżentelmenem z magicznej socjety. W praktyce jednak po pierwsze spędził pół życia w innych krajach, po drugie, doskonale wiedział, że w ich świecie magiczny dżentelmeni sami często pod maską dobrych manier skrywają najpaskudniejsze skłonności.
- Otwartymi? - powtórzył, przypatrując się jej przez moment z namysłem.
Zastanawiał się, czy Pandora Prewett jest trochę naiwna, czy tylko aż tak pogodna - a może tak dobrze gra? Czy ktoś naiwny mógłby uchować się w rodzie Prewettów, słynących z nie do końca uczciwych interesów? Dałaby radę podróżując po innych krajach? Było to pytanie, na które warto znaleźć odpowiedź. Zwłaszcza, jeżeli mieli ze sobą pracować.
Użyłby wobec siebie bardzo wielu określeń. Nie wszystkie pewnie byłyby pozytywne, a inni dodaliby całą garść kolejnych, bardzo mało pochlebnych. Ale pośród nich na pewno nie znalazłoby się "otwarty". Cathal niezbyt lubił kryć pewne rzeczy, nieraz nie chciało mu się bawić w dobre maniery, próbował żyć w zgodzie z sobą, ale tym, o czym nie mówił i czego nie pokazywał, dałoby się wypełnić tę wioskę. Znał Alethę i Nell dostatecznie długo, aby wiedzieć, że w ich przypadku było podobnie. Jeśli szło o Jamila... tu sprawa była bardziej skomplikowana, ale miał wrażenie, że pozory też mogły nieco mylić.
- Nie użyłbym tego określenia - skwitował w końcu i dopił swoją kawę. - Sporo wiemy o tym, jak żyli wtedy czarodzieje. Ale chcę się dowiedzieć, jak żyli w tej konkretnej wiosce. I przede wszystkim... jak umarli.
Zagłada wioski była zagadkowa. Wszystko pozornie wyglądało na efekt trzęsienia ziemi, ale w tej okolicy wystąpienie tak potężnych wstrząsów by ziemia pochłonęła cały obszar, zdawało się mało prawdopodobnie.
Cathal podejrzewał, że przyczyny katastrofy nie były naturalne.
A to oznaczało, że doszło tu do jakiejś katastrofy magicznej.
– Nie mogę ci obiecać nadzwyczajnych mechanizmów, nieznanych współczesnym czarodziejom, ale klątwy, pułapki i zaklęte przedmioty owszem – odparł na jej entuzjazm. W końcu natknęli się już i na klątwy, i na pułapki, i na przedziwne filary, otaczające okolicę i na parę amuletów, które sugerowały więcej tego typu znalezisk, gdy już przejdą do badania zabudowań.
Wykrzywił usta w czymś na kształt parodii uśmiechu, gdy wspomniała, że chciałaby mieć taką pamięć.
Miało to swoje zalety. Ogromne. Uczniowie w Hogwarcie zazdrościli mu zawsze, bo Cathal właściwie nie musiał się uczyć i zawsze znał każdą odpowiedź na pytanie nauczyciela. W pierwszych dniach września czytał podręczniki od deski do deski i to wystarczyło, aby wiedza pozostawała w głowie.
Mechanizm zapominania miał jednak chronić psychikę. Jego zniknięcie wiele rzeczy czyniło trudniejszym.
Klątwa i błogosławieństwo zarazem…
– Czy ci „bojowi” musieli kiedyś w takim wypadku walczyć o życie? – spytał z powątpiewaniem, spoglądając na Pandorę. – Większości ludzi łatwiej nauczyć się protego niż przyswoić informacje o starożytnej magii… – Chyba że miało się jego pamięć… – Ale już rzucenie go dostatecznie szybko, bez wahania, kiedy jesteś poturbowany i ściga cię kilka osób, wydaje mi się trudniejsze niż przeczytanie paru książek. Nie wspominając o tym, że marna z ciebie bojówka, jeśli stoisz naprzeciwko infernusa i uderzasz w niego potężnymi zaklęciami, ale nie wiesz, że jedyne, które podziała naprawdę dobrze, to ogniste.
Samo nauczenie się protego czy drętwoty nie było wyzwaniem.
W oczach Cathala jednak poprawne ich rzucenie w chwili, gdy walczyłeś o życie swoje lub cudze, opanowanie emocji, wybranie odpowiedniego czaru w odpowiedniej chwili… To właśnie sprawiało, że nie każdy nadawał się na aurora czy nawet Brygadzistę.
- Czyżbyś była aurowidzem? – spytał, marszcząc lekko brwi, z nową czujnością. Nie znalazła się o tym żadna informacja w jej dokumentach, ale Cathal musiał przyznać, że gdyby sam posiadał Trzecie Oko, niekoniecznie miałby ochotę komukolwiek się tym chwalić.
Jeżeli Pandora potrafiła dostrzegać aury, należało się przy niej podwójnie pilnować.
– Ten fragment już rozbrojono. Zajęło się tym Ministerstwo, kiedy ich wyciągano. Na początek najlepiej, jeżeli obejrzysz te mechanizmy, które tam zadziałały. To może ułatwić dalszą pracę – poinformował. Sam niekoniecznie znał się na pułapkach, przynajmniej na tych, które nie zawierały pieczęci, ale opracował harmonogram działania z myślą o tym, aby zapewnić wszystkim jak największe bezpieczeństwo. Nie chciał, aby powtórzyła się tutaj sytuacja z Irlandii, gdzie zginęła większość ekipy. I przede wszystkim nie chciał sam paść ofiarą swojej własnej nieostrożności. – Jeżeli już zjadłaś, możemy przejść tam teraz – dorzucił.
- Otwartymi? - powtórzył, przypatrując się jej przez moment z namysłem.
Zastanawiał się, czy Pandora Prewett jest trochę naiwna, czy tylko aż tak pogodna - a może tak dobrze gra? Czy ktoś naiwny mógłby uchować się w rodzie Prewettów, słynących z nie do końca uczciwych interesów? Dałaby radę podróżując po innych krajach? Było to pytanie, na które warto znaleźć odpowiedź. Zwłaszcza, jeżeli mieli ze sobą pracować.
Użyłby wobec siebie bardzo wielu określeń. Nie wszystkie pewnie byłyby pozytywne, a inni dodaliby całą garść kolejnych, bardzo mało pochlebnych. Ale pośród nich na pewno nie znalazłoby się "otwarty". Cathal niezbyt lubił kryć pewne rzeczy, nieraz nie chciało mu się bawić w dobre maniery, próbował żyć w zgodzie z sobą, ale tym, o czym nie mówił i czego nie pokazywał, dałoby się wypełnić tę wioskę. Znał Alethę i Nell dostatecznie długo, aby wiedzieć, że w ich przypadku było podobnie. Jeśli szło o Jamila... tu sprawa była bardziej skomplikowana, ale miał wrażenie, że pozory też mogły nieco mylić.
- Nie użyłbym tego określenia - skwitował w końcu i dopił swoją kawę. - Sporo wiemy o tym, jak żyli wtedy czarodzieje. Ale chcę się dowiedzieć, jak żyli w tej konkretnej wiosce. I przede wszystkim... jak umarli.
Zagłada wioski była zagadkowa. Wszystko pozornie wyglądało na efekt trzęsienia ziemi, ale w tej okolicy wystąpienie tak potężnych wstrząsów by ziemia pochłonęła cały obszar, zdawało się mało prawdopodobnie.
Cathal podejrzewał, że przyczyny katastrofy nie były naturalne.
A to oznaczało, że doszło tu do jakiejś katastrofy magicznej.
– Nie mogę ci obiecać nadzwyczajnych mechanizmów, nieznanych współczesnym czarodziejom, ale klątwy, pułapki i zaklęte przedmioty owszem – odparł na jej entuzjazm. W końcu natknęli się już i na klątwy, i na pułapki, i na przedziwne filary, otaczające okolicę i na parę amuletów, które sugerowały więcej tego typu znalezisk, gdy już przejdą do badania zabudowań.
Wykrzywił usta w czymś na kształt parodii uśmiechu, gdy wspomniała, że chciałaby mieć taką pamięć.
Miało to swoje zalety. Ogromne. Uczniowie w Hogwarcie zazdrościli mu zawsze, bo Cathal właściwie nie musiał się uczyć i zawsze znał każdą odpowiedź na pytanie nauczyciela. W pierwszych dniach września czytał podręczniki od deski do deski i to wystarczyło, aby wiedza pozostawała w głowie.
Mechanizm zapominania miał jednak chronić psychikę. Jego zniknięcie wiele rzeczy czyniło trudniejszym.
Klątwa i błogosławieństwo zarazem…
– Czy ci „bojowi” musieli kiedyś w takim wypadku walczyć o życie? – spytał z powątpiewaniem, spoglądając na Pandorę. – Większości ludzi łatwiej nauczyć się protego niż przyswoić informacje o starożytnej magii… – Chyba że miało się jego pamięć… – Ale już rzucenie go dostatecznie szybko, bez wahania, kiedy jesteś poturbowany i ściga cię kilka osób, wydaje mi się trudniejsze niż przeczytanie paru książek. Nie wspominając o tym, że marna z ciebie bojówka, jeśli stoisz naprzeciwko infernusa i uderzasz w niego potężnymi zaklęciami, ale nie wiesz, że jedyne, które podziała naprawdę dobrze, to ogniste.
Samo nauczenie się protego czy drętwoty nie było wyzwaniem.
W oczach Cathala jednak poprawne ich rzucenie w chwili, gdy walczyłeś o życie swoje lub cudze, opanowanie emocji, wybranie odpowiedniego czaru w odpowiedniej chwili… To właśnie sprawiało, że nie każdy nadawał się na aurora czy nawet Brygadzistę.
- Czyżbyś była aurowidzem? – spytał, marszcząc lekko brwi, z nową czujnością. Nie znalazła się o tym żadna informacja w jej dokumentach, ale Cathal musiał przyznać, że gdyby sam posiadał Trzecie Oko, niekoniecznie miałby ochotę komukolwiek się tym chwalić.
Jeżeli Pandora potrafiła dostrzegać aury, należało się przy niej podwójnie pilnować.
– Ten fragment już rozbrojono. Zajęło się tym Ministerstwo, kiedy ich wyciągano. Na początek najlepiej, jeżeli obejrzysz te mechanizmy, które tam zadziałały. To może ułatwić dalszą pracę – poinformował. Sam niekoniecznie znał się na pułapkach, przynajmniej na tych, które nie zawierały pieczęci, ale opracował harmonogram działania z myślą o tym, aby zapewnić wszystkim jak największe bezpieczeństwo. Nie chciał, aby powtórzyła się tutaj sytuacja z Irlandii, gdzie zginęła większość ekipy. I przede wszystkim nie chciał sam paść ofiarą swojej własnej nieostrożności. – Jeżeli już zjadłaś, możemy przejść tam teraz – dorzucił.