Dagur zmarszczył brwi, spostrzegając reakcję swojego pierworodnego i słysząc słowa, które padły z jego ust. Będzie musiał chłopakowi wytłumaczyć to, co miał na myśli. To powinno dać mu do myślenia i zachęcić go do odpowiedniego działania, które jego zdaniem powinno zostać zwieńczone weseliskiem.
— Chłopcze, puściłem Cię do odległej Turcji, w której poznałeś rodzinę dziewczyny. Miesiąc później zapraszasz ją na to wesele zamiast jednej z dziewcząt z naszej wioski. Nie wmówisz mi, że to nie jest coś poważnego, jak młodzieńcza fascynacja. Niech Cię to nie zdziwi, że chciałbym się bawić na Twoim weselu. Ta Prewettówna wydaje się odpowiednią kobietą dla Ciebie* — Odpowiedział synowi w ich ojczystym języku, święcie przekonany o swojej racji albo nawet nieomylności w sprawach męsko-damskich. Trwał od wielu latach w prawdziwie udanym związku małżeńskim i miał cudowną gromadkę dzieci. Nie powinno nikogo dziwić, że chciał wesela w ich rodzinie i to na całą wieś i chciał mieć wnuki. Jeśli syn wybrał sobie tę kobietę to będzie zachęcać go do podjęcia zdecydowanych działań. Piękne kobiety nie muszą długo szukać mężów.
— Nie wybiegajmy tak daleko w przyszłość, mężu. Pozwól im to odkryć na własną rękę* — Pani Nordgersim nie spojrzała na męża krzywo i nie zganiła go za te wymysły. Byli w miejscu publicznym i wolała nie popsuć wszystkim weselnikom tego wieczoru.
— Niech tak będzie — Dagur z ciężkim westchnięciem przystał na słowa syna. Świat byłby zbyt pięknym miejscem, gdyby wszyscy obcokrajowcy uczyli się ich języka.
— Miło mi Cię poznać, Pandoro. Zostań naszym gościem po uczcie weselnej, proszę — Przedstawiona w pierwszej kolejności czarownica będąca matką Hjalmara i trzech sióstr, uśmiechnęła się promiennie. Ich dom zawsze pozostawał otwarty dla gości. Chciała ją trochę lepiej poznać. Ugoszczenie jej w domu to był najlepszy sposób na to. Czasami szczęściu trzeba pomóc.
— Dzień dobry. Miło mi Cię poznać, Pandoro. Zostaniesz naszym gościem po uczcie weselnej? — Przedstawiona w pierwszej kolejności czarownica będąca matką Hjalmara i trzech sióstr, uśmiechnęła się promiennie. Ich dom zawsze pozostawał otwarty dla gości. Chciała ją trochę lepiej poznać. Ugoszczenie jej w domu to był najlepszy sposób na to. Czasami szczęściu trzeba pomóc.
— Dzień dobry. Wzajemnie. My również o Tobie słyszeliśmy wiele dobrego. A jestem, tak jak mój ojciec i jeszcze jego ojciec. Oprócz wykształcenia musiał mieć jeszcze fach w dłoni. Nie bez powodu nazywają mnie Mistrzem Dagurem. Kiedyś i o moim synu będą tak mówić — Przywitał się z towarzyszką syna, obdarzając dziewczynę radosnym uśmiechem spod rudej i gęstej brody. Niedźwiadek dużo opowiadał im swojej towarzyszce. Prawie jakby ją już znali. Wypowiadając się o swoim zawodzie i synu, czynił to z dumą. Kiedyś Hjalmar obejmie pieczę nad kuźnią. — Askja, Hekla i Katla — Przedstawił swoje trzy piękne córki. Bogowie obdarzyli go niemalże trzema Nornami. Obdarzył je ciepłym spojrzeniem. One również się przywitały.
— Znam swojego syna i czasami jest durniem. Nie on jeden, ale teraz nie o tym. Gdyby tak było to by ona siedziała obok niego na tym weselu. Siedzi? Nie. Siedzisz Ty. Tak go wychowałem z żoną. — jeśli tego nie widział, że postawiono na jego drodze wyjątkową kobietę to był durniem. Nie było w tym złośliwości. Jemu też się to zdarzało, ale wiódł idealne życie. Zdobył najpiękniejszą kobietę, spłodził syna i trzy piękne córki. Spełniał się w zawodzie. Miał zatem wszystko, czego pragnął.
— Co miało miejsce w Lithę? — Wyrwało się niezwłocznie, z dozą zainteresowania i lekkiej podejrzliwości.
Po wszystkim, po tym całym obżarstwie i pijaństwie jak nich wypełzną niczym świnie z chlewa. Nie oni pierwsi i nie ostatni. Wszystko miało swój czas i miejsce. Był czas na pracę i czas na zabawę. Jedno mieli życie i powinni przeżyć je jak najlepiej, pozostawiając coś trwałego po sobie. Jeśli będą żyli godnie to przekroczą bramy krainy bogów i będą ucztować z przodkami, krewnymi i przyjaciółmi.
— Dobrze prawisz, chłopcze. Za zdrowie państwa młodych! — Zawołał donośnie na całą salę, od razu wznosząc swój kufel i pociągnął z niego potężny łyk. Nie zamierzał skąpić gardła. Po jego odstawieniu otarł potężną dłonią usta. Faktyczny toast pozostawił swojemu synowi.
Wypiję również za twój rychły ślub, chłopcze. Dodał w myślach.
* Islandzki