28.06.2023, 21:22 ✶
No tak. Sędzia, auror, jedna sprawa, faktycznie – jak mogła o tym nie pomyśleć? Jakby ktoś bardzo chciał się odpłacić za swoje krzywdy (ehe, krzywdy, było nie rozra-, wróć, nie dać się złapać. Widocznie coś zrobiłeś źle). Ale możliwe bardzo, że ta opcja nie miała racji bytu, ewentualnie została całkowicie zignorowana na rzecz Welingtona, którego osoba niemalże magicznie zaskarbiła sobie zainteresowanie całej trójki.
- Raczej nie – odparła po chwili namysłu, z wyraźnym wahaniem w głosie – Ale też mógł nie wchodzić mi w oczy. A tamtego dnia… nie przypominam sobie, żebym go zauważyła – przyznała uczciwie. Może za dbrze się schował, może był w cudzej skórze – dla bardzo chcącego zażycie eliksiru wielosokowego to na dobrą sprawę żadna trudność, nie mówiąc już o tym, iż przy odrobinie talentu do transmutacji, również można było dość łatwo zmienić facjatę. Na tyle, żeby nie zostać zauważonym jako „ta znajoma twarz” czy „o ty cholero jedna, jak śmiesz oddychać tym samym powietrzem, co ja!”.
- Czyli, zdaje się, mamy wspólny element dla nas wszystkich – podsumowała, wyjmując na chwilę lizaka z ust i majtając w nim powietrzu, zakreślając tym samym okrąg. Nie, żeby tych elementów samych w sobie nie było więcej – w końcu bez nich nie znaleźliby się w tym samym punkcie, w którym byli teraz – A skargę to niech sobie wsadzi, bałwan jeden – prychnęła, najwyraźniej oburzona najświeższą informacją. Oczywiście że musiał bruździć i podważać ich działania. Jakby miał równiej pod sufitem i dało się z nim dogadać – to zapewne nie byłoby powodów do takiego wykluczenia i, kto wie? Dałoby się współpracować.
Ale nie.
Przymrużyła ślepia, przenosząc spojrzenie pomiędzy mężczyznami.
- Przespacerowałabym się z wami – stwierdziła – Tylko nie wiem, czy trzy osoby to nie będzie za duży tłok?- cała trójka na jednego Wellingtona, mógłby się „chłopaczek” poczuć zanadto przytłoczony, zagrożony i o, rozmowa nie przyniosłaby wymiernych efektów – W każdym razie, potrzebowałabym czegoś, co należy do niego... – a to już zabrzmiało dość złowieszczo. Co podkreślił chochlik w oczach Lety, gdy ponownie wsadziła lizaka do ust, przesuwając go tak, że patyczek wystawał z ich kącika.
- Raczej nie – odparła po chwili namysłu, z wyraźnym wahaniem w głosie – Ale też mógł nie wchodzić mi w oczy. A tamtego dnia… nie przypominam sobie, żebym go zauważyła – przyznała uczciwie. Może za dbrze się schował, może był w cudzej skórze – dla bardzo chcącego zażycie eliksiru wielosokowego to na dobrą sprawę żadna trudność, nie mówiąc już o tym, iż przy odrobinie talentu do transmutacji, również można było dość łatwo zmienić facjatę. Na tyle, żeby nie zostać zauważonym jako „ta znajoma twarz” czy „o ty cholero jedna, jak śmiesz oddychać tym samym powietrzem, co ja!”.
- Czyli, zdaje się, mamy wspólny element dla nas wszystkich – podsumowała, wyjmując na chwilę lizaka z ust i majtając w nim powietrzu, zakreślając tym samym okrąg. Nie, żeby tych elementów samych w sobie nie było więcej – w końcu bez nich nie znaleźliby się w tym samym punkcie, w którym byli teraz – A skargę to niech sobie wsadzi, bałwan jeden – prychnęła, najwyraźniej oburzona najświeższą informacją. Oczywiście że musiał bruździć i podważać ich działania. Jakby miał równiej pod sufitem i dało się z nim dogadać – to zapewne nie byłoby powodów do takiego wykluczenia i, kto wie? Dałoby się współpracować.
Ale nie.
Przymrużyła ślepia, przenosząc spojrzenie pomiędzy mężczyznami.
- Przespacerowałabym się z wami – stwierdziła – Tylko nie wiem, czy trzy osoby to nie będzie za duży tłok?- cała trójka na jednego Wellingtona, mógłby się „chłopaczek” poczuć zanadto przytłoczony, zagrożony i o, rozmowa nie przyniosłaby wymiernych efektów – W każdym razie, potrzebowałabym czegoś, co należy do niego... – a to już zabrzmiało dość złowieszczo. Co podkreślił chochlik w oczach Lety, gdy ponownie wsadziła lizaka do ust, przesuwając go tak, że patyczek wystawał z ich kącika.