01.07.2023, 17:00 ✶
Przyjął to wszystko do wiadomości, nie raczył tego jednak skomentować niczym więcej niż krótkim 'hm', bo nie czuł, że w ogóle musi coś mówić. Ręka mu trochę zadrżała, kiedy go zalała tą pozytywną myślą, że zrobił coś dobrze, bo w swoim mniemaniu nie zrobił dobrze niemal nic. Jeżeli cokolwiek - to nie było wystarczające. Jego ojciec siedział teraz w tym lesie i szukał jej ojca, a on ledwo utrzymywał się na nogach, tak bardzo chciało mu się spać i stał tu i... Nie widział nawet co robić poza patrzeniem się na siostrę, bo przecież nie potrafił w żaden sposób tej sprawie pomóc. Okropne to było, ale naprawdę wolałby mieć jeszcze trochę siły do tego, żeby przeczesywać Knieję, niż tu tkwić. Nie dlatego, że mu nie zależało na nikim z obecnych w sali. Kochał i siostrę i Danielle, na dwa inne sposoby, bo się nie dało tych relacji przyrównać, po prostu nie znał nic straszniejszego niż pozwalanie strumieniowi myśli swobodnie płynąć, kiedy był taki rozedrgany. Chciałby sobie znaleźć jakieś zajęcie, cokolwiek co by nie pozwoliło narastać tej panice, że ona zaraz wyda z siebie to ostatnie tchnienie, albo co gorsza zrobi to kiedy on zaśnie, kiedy pójdzie do domu się przebrać. Skoro wpuszczano tutaj sowy, to ktoś mógł wejść przez okno i... Nie myśl o tym teraz, nie panikuj...
I wtedy to do niego dotarło. Miał zajęcie przez dwa pełne dni, odkąd to wszystko się wydarzyło. Nie miał pojęcia, co się właściwie u niej dzieje.
- A u was jak? - Miał tu na myśli Longbottomów oczywiście. Przedstawiono mu listę zaginionych, kiedy się zapuszczał z Malfoyem w las, wiedział więc, że nie tylko Ida zniknęła bez śladu. - Przepraszam, nie mogłem przy tobie być. - Znalazł wreszcie powód i karykaturalnie jak na tę sytuację odetchnął z ulgą. Mógł za coś wreszcie przeprosić. Przynajmniej jakaś część tego ciężaru spadła mu z pleców. Otoczył ją ramieniem i przysunął do siebie, tak żeby się z nią zetknąć bokiem, wciąż wpatrując się w śpiącą Idę. Znali się już na tyle długo żeby Danielle mogła wyczuć w tym geście coś więcej niż okazanie jej wsparcia. Moody robił tak, być może nieświadomie, kiedy sam potrzebował czyjejś bliskości. Należał jednak do tej kategorii toksycznych facetów, którzy potrafili znieść ją tylko w taki sposób - kiedy to wyglądało, jakby on okazywał wsparcie komuś, nigdy odwrotnie. - Tylko mnie nie używaj jako podparcia, bo się przewrócę. Spałem dzisiaj na krześle nieprzykryty niczym. - To miał być żart. Po prostu średnio mu wyszedł. Z niezręczności wyrwało go stukanie w szybę? - Już? - Puścił ją, posyłając jej porozumiewawcze spojrzenie. Przyzwyczaił się do tego, że ludzie odpisywali mu na listy po kilku dniach, ale kiedy otwierał okno dotarło do niego, że po takim wydarzeniu wszysycy pewnie wypatrywali tych ptaków niezależnie od pory dnia i nocy. Kiedy odczytał pierwszą wiadomość, zaśmiał się, przy drugiej wpatrywał się w papierek z konsternacją. Wyraźnie zawahał się, zanim odpisał, używając do tego nie pergaminu, o którym mówiła Dolly, lecz odwrotu nadanych mu wiadomości. - Jak ktoś jeszcze tu przyjdzie, to go normalnie wpuszczą? - Ale nie powiedział kto miał przyjść. - Poczekaj, czy każdy może tak po prostu tutaj wejść? - Otworzył jeszcze usta, żeby coś dodać, kiedy się do niej zbliżał. Nie było mu to dane.
Do środka weszła Mavelle. Nie trzeba było być aurowidzem żeby wiedzieć, że to nie o niej mówił, bo na jego twarzy pojawiło się zmieszanie. Nie wyglądał na szczęśliwego z jej obecności, przybrał nawet taką obronną pozycję, jakby przybycie Bones wymuszało na nim napięcie wszystkich mięśni w ciele. W rzeczywistości walczył z tym dziwnym, nieco sztucznym uczuciem, które dudniło mu w głowie kiedy na nią patrzył. To było chore, żeby po tym wszystkim co sobie nawzajem zrobili, wciąż tliła się w nim potrzeba bycia z nią blisko.
- Mav - do niej też skinął głową. Co z nią było? Wzruszył ramionami, wskazał na to łóżko, gdzie leżała jego siostra. Nieprzytomna. Powinien być skupiony na niej zapewne, ale pojawiła się Bones i wszystko w jego oczach się rozmyło. Paliło go w gardle na sam jej widok, ale resztki dumy nie pozwoliły mu na to, żeby przekroczyć znowu jakąkolwiek granicę. - Nie powiedzieli mi nawet, że się obudziłaś - co miało pewnie sens, jeżeli to się stało, kiedy znajdował się już w głębi Kniei - i... - zaciął się - jesteś wciąż cholernie zimna. - Zamrugał, w taki nienaturalny sposób, a później uniósł w górę rękę i przesunął nią tak, jakby chciał sprawdzić, czy ta nie przeleci przez jej bok jak przez ducha. Dałby się teraz pokroić za dobry dowcip. Taki, który mu pozwoli zapomnieć o tym, że to wszystko działo się naprawdę.
I wtedy to do niego dotarło. Miał zajęcie przez dwa pełne dni, odkąd to wszystko się wydarzyło. Nie miał pojęcia, co się właściwie u niej dzieje.
- A u was jak? - Miał tu na myśli Longbottomów oczywiście. Przedstawiono mu listę zaginionych, kiedy się zapuszczał z Malfoyem w las, wiedział więc, że nie tylko Ida zniknęła bez śladu. - Przepraszam, nie mogłem przy tobie być. - Znalazł wreszcie powód i karykaturalnie jak na tę sytuację odetchnął z ulgą. Mógł za coś wreszcie przeprosić. Przynajmniej jakaś część tego ciężaru spadła mu z pleców. Otoczył ją ramieniem i przysunął do siebie, tak żeby się z nią zetknąć bokiem, wciąż wpatrując się w śpiącą Idę. Znali się już na tyle długo żeby Danielle mogła wyczuć w tym geście coś więcej niż okazanie jej wsparcia. Moody robił tak, być może nieświadomie, kiedy sam potrzebował czyjejś bliskości. Należał jednak do tej kategorii toksycznych facetów, którzy potrafili znieść ją tylko w taki sposób - kiedy to wyglądało, jakby on okazywał wsparcie komuś, nigdy odwrotnie. - Tylko mnie nie używaj jako podparcia, bo się przewrócę. Spałem dzisiaj na krześle nieprzykryty niczym. - To miał być żart. Po prostu średnio mu wyszedł. Z niezręczności wyrwało go stukanie w szybę? - Już? - Puścił ją, posyłając jej porozumiewawcze spojrzenie. Przyzwyczaił się do tego, że ludzie odpisywali mu na listy po kilku dniach, ale kiedy otwierał okno dotarło do niego, że po takim wydarzeniu wszysycy pewnie wypatrywali tych ptaków niezależnie od pory dnia i nocy. Kiedy odczytał pierwszą wiadomość, zaśmiał się, przy drugiej wpatrywał się w papierek z konsternacją. Wyraźnie zawahał się, zanim odpisał, używając do tego nie pergaminu, o którym mówiła Dolly, lecz odwrotu nadanych mu wiadomości. - Jak ktoś jeszcze tu przyjdzie, to go normalnie wpuszczą? - Ale nie powiedział kto miał przyjść. - Poczekaj, czy każdy może tak po prostu tutaj wejść? - Otworzył jeszcze usta, żeby coś dodać, kiedy się do niej zbliżał. Nie było mu to dane.
Do środka weszła Mavelle. Nie trzeba było być aurowidzem żeby wiedzieć, że to nie o niej mówił, bo na jego twarzy pojawiło się zmieszanie. Nie wyglądał na szczęśliwego z jej obecności, przybrał nawet taką obronną pozycję, jakby przybycie Bones wymuszało na nim napięcie wszystkich mięśni w ciele. W rzeczywistości walczył z tym dziwnym, nieco sztucznym uczuciem, które dudniło mu w głowie kiedy na nią patrzył. To było chore, żeby po tym wszystkim co sobie nawzajem zrobili, wciąż tliła się w nim potrzeba bycia z nią blisko.
- Mav - do niej też skinął głową. Co z nią było? Wzruszył ramionami, wskazał na to łóżko, gdzie leżała jego siostra. Nieprzytomna. Powinien być skupiony na niej zapewne, ale pojawiła się Bones i wszystko w jego oczach się rozmyło. Paliło go w gardle na sam jej widok, ale resztki dumy nie pozwoliły mu na to, żeby przekroczyć znowu jakąkolwiek granicę. - Nie powiedzieli mi nawet, że się obudziłaś - co miało pewnie sens, jeżeli to się stało, kiedy znajdował się już w głębi Kniei - i... - zaciął się - jesteś wciąż cholernie zimna. - Zamrugał, w taki nienaturalny sposób, a później uniósł w górę rękę i przesunął nią tak, jakby chciał sprawdzić, czy ta nie przeleci przez jej bok jak przez ducha. Dałby się teraz pokroić za dobry dowcip. Taki, który mu pozwoli zapomnieć o tym, że to wszystko działo się naprawdę.
fear is the mind-killer.