01.07.2023, 22:01 ✶
Próbowanie nowych rzeczy, zarówno w sensie przygód, jak i przełamywania kolejnych barier pomiędzy nimi, dostarczało Cynthii nowych bodźców oraz myśli. Cathal jawił się w jej umyśle, niczym kalejdoskop i po każdym jej mrugnięciu, po każdym ich kolejnym spotkaniu, dostrzegała coś nowego. Było to niespodziewane i fascynujące, zupełnie niepasujące do zachowania, które sobą była Ślizgonka reprezentowała. Zupełnie, jakby Archeolog miał w sobie umiejętności, które stapiały grubą warstwę gromadzonego przez lata lodu, który oddzielał to, jaka Cyna była od tego, co prezentowała światu. Jego aparycja była oczywiście smaczną wisienką na szczycie tortu.
To prawda, społeczeństwo przychylniej spoglądało na rozwijające się relacje, w których to mężczyzna musiał robić absolutnie wszystko — zapraszać, łapać za rękę, całować, kokietować. Kobietom podobno wcale nie wypadało, ale błękitnooka uznawała to za doskonałą zabawę, o ile miało się przy sobie właściwego człowieka, który nie spoglądałby na naruszanie jego przestrzeni osobistej krzywo. Shafiq był na szczęście wolny i niezależny, nie raz udowodnił jej, jak w poważaniu ma to, co nakazywały maniery i takt. Mimowolnie uśmiechnęła się, bardzo delikatnie pod nosem, gdy umożliwił jej muśnięcie swojego policzka.
- Owszem, wygrałeś. - przyznała z delikatnym wzruszeniem ramion, a jej chłodne palce przemknęły niby to przypadkiem po jego przedramieniu, chociaż udawała, że wcale tego nie zauważyła. Wciąż pamiętała o swojej nagrodzie. Trup nie miał jej tyle do zaoferowania, co blondyn. A przynajmniej nie ten z Beltane. - Wyjątkowo, Ty mnie bardziej interesujesz żywy.
Dodała mimowolnie, tonem wciąż spokojnym i tak, jakby mówiła najbardziej oczywistą rzecz na świecie. Większość ofiar na festynie była taka sama, stopień obrażeń tylko się różnił. Nie miała wbrew wszystkiemu aż tyle ciekawych przypadków, tylko po prostu wiele w jednym momencie, przez co prosektorium tonęło w raportach i wrzaskach zniecierpliwionych aurorów. Wszyscy w Ministerstwie zdawali się bardzo sfrustrowani. Rozejrzała się po pomieszczeniu, do którego jej randka ją zabrała, nie dostrzegając z początku niczego niezwykłego, ale wiedziała, że zwykle kryło się coś poza zasięgiem wzroku. Działało to podobnie, jak z książkami, których po okładce wcale nie powinno się oceniać. Nie chciała skupiać się na temacie ataku, wszędzie było go za dużo i o dziwo doszła do wniosku, że wolała się skupić po prostu na tym, gdzie i z kim była, a resztę zostawić za drzwiami. Jej wzrok powędrował więc w stronę mężczyzny. Wcale nie żartowała z tym, że cieszyła się, że nic mu się nie stało. Atak był niespodziewany, chociaż ojciec szybko zabrał ją spomiędzy drzew, jakby doskonale wiedział, co się wydarzy — nad tym jednak Cynthia nie chciała gdybać. Słuchała go więc, nie przenosząc wzroku. - Rozumiem. Drobne na szczęście są do rozwiązania.
Nie ciągnęła tematu, nie pytała o ich naturę i o nic więcej, zamiast tego ponownie spojrzała w lustro, przez które zaraz przełożył nogę? Uniosła brew z odrobiną zaskoczenia, aby zaraz skorzystać z jego pomocy i znaleźć się w gabinecie, który faktycznie, krył się poza zasięgiem wzroku. I nigdy nie widziała ich aż tylu! Omiotła spojrzeniem przestrzeń dookoła nich, czując dziwną formę niepokoju, jakby tysiące par niebieskich oczu wpatrywały się w nich oceniająco. Serce zabiło jej jakoś mocniej, fala ciepła rozeszła się po ciele, zostawiając na skórze gęsią skórkę. Nie był to strach, bo z jego odczuwaniem czarownica od lat miała problemu, ale coś o podobnej intensywności. - A więc tak wyglądasz na wykopaliskach? - rzuciła pod nosem, dostrzegając ich odbicie w służbowym wydaniu, na którym na dłużej zawiesiła wzrok. Te zniekształcone czasem zdawały się wydobywać na wierzch to, co ludzie chcieli ukryć. - Masz swoje ulubione? Nie wiem, czego się spodziewać po najgorszym. - wyznała całkiem szczerze, a głowa jej wędrowała we wszystkie strony, przyglądając się szklanym taflom. Złapała go mocniej, grzecznie ruszając za nim w głąb jednego z korytarzy.
To prawda, społeczeństwo przychylniej spoglądało na rozwijające się relacje, w których to mężczyzna musiał robić absolutnie wszystko — zapraszać, łapać za rękę, całować, kokietować. Kobietom podobno wcale nie wypadało, ale błękitnooka uznawała to za doskonałą zabawę, o ile miało się przy sobie właściwego człowieka, który nie spoglądałby na naruszanie jego przestrzeni osobistej krzywo. Shafiq był na szczęście wolny i niezależny, nie raz udowodnił jej, jak w poważaniu ma to, co nakazywały maniery i takt. Mimowolnie uśmiechnęła się, bardzo delikatnie pod nosem, gdy umożliwił jej muśnięcie swojego policzka.
- Owszem, wygrałeś. - przyznała z delikatnym wzruszeniem ramion, a jej chłodne palce przemknęły niby to przypadkiem po jego przedramieniu, chociaż udawała, że wcale tego nie zauważyła. Wciąż pamiętała o swojej nagrodzie. Trup nie miał jej tyle do zaoferowania, co blondyn. A przynajmniej nie ten z Beltane. - Wyjątkowo, Ty mnie bardziej interesujesz żywy.
Dodała mimowolnie, tonem wciąż spokojnym i tak, jakby mówiła najbardziej oczywistą rzecz na świecie. Większość ofiar na festynie była taka sama, stopień obrażeń tylko się różnił. Nie miała wbrew wszystkiemu aż tyle ciekawych przypadków, tylko po prostu wiele w jednym momencie, przez co prosektorium tonęło w raportach i wrzaskach zniecierpliwionych aurorów. Wszyscy w Ministerstwie zdawali się bardzo sfrustrowani. Rozejrzała się po pomieszczeniu, do którego jej randka ją zabrała, nie dostrzegając z początku niczego niezwykłego, ale wiedziała, że zwykle kryło się coś poza zasięgiem wzroku. Działało to podobnie, jak z książkami, których po okładce wcale nie powinno się oceniać. Nie chciała skupiać się na temacie ataku, wszędzie było go za dużo i o dziwo doszła do wniosku, że wolała się skupić po prostu na tym, gdzie i z kim była, a resztę zostawić za drzwiami. Jej wzrok powędrował więc w stronę mężczyzny. Wcale nie żartowała z tym, że cieszyła się, że nic mu się nie stało. Atak był niespodziewany, chociaż ojciec szybko zabrał ją spomiędzy drzew, jakby doskonale wiedział, co się wydarzy — nad tym jednak Cynthia nie chciała gdybać. Słuchała go więc, nie przenosząc wzroku. - Rozumiem. Drobne na szczęście są do rozwiązania.
Nie ciągnęła tematu, nie pytała o ich naturę i o nic więcej, zamiast tego ponownie spojrzała w lustro, przez które zaraz przełożył nogę? Uniosła brew z odrobiną zaskoczenia, aby zaraz skorzystać z jego pomocy i znaleźć się w gabinecie, który faktycznie, krył się poza zasięgiem wzroku. I nigdy nie widziała ich aż tylu! Omiotła spojrzeniem przestrzeń dookoła nich, czując dziwną formę niepokoju, jakby tysiące par niebieskich oczu wpatrywały się w nich oceniająco. Serce zabiło jej jakoś mocniej, fala ciepła rozeszła się po ciele, zostawiając na skórze gęsią skórkę. Nie był to strach, bo z jego odczuwaniem czarownica od lat miała problemu, ale coś o podobnej intensywności. - A więc tak wyglądasz na wykopaliskach? - rzuciła pod nosem, dostrzegając ich odbicie w służbowym wydaniu, na którym na dłużej zawiesiła wzrok. Te zniekształcone czasem zdawały się wydobywać na wierzch to, co ludzie chcieli ukryć. - Masz swoje ulubione? Nie wiem, czego się spodziewać po najgorszym. - wyznała całkiem szczerze, a głowa jej wędrowała we wszystkie strony, przyglądając się szklanym taflom. Złapała go mocniej, grzecznie ruszając za nim w głąb jednego z korytarzy.