01.07.2023, 22:57 ✶
Jego spojrzenie musiało wzbudzać wśród ludzi odrobinę niepokoju, była o tym przekonana, wszak jej swoiste hobby stanowiła obserwacja i dopasowywanie masek. Tęczówki Nicholasa były ciemniejsze od jej własnych, przypominały trochę morską otchłań, a brak możliwości odczytania z nich jakiekolwiek emocji świadczył albo o tym, że mężczyzna był doświadczonym życiowo człowiekiem, na którym większość słów oraz czynów nie robiła wrażenia lub też o aktorstwie, znacznie lepszym od jej własnego. Istniała szansa upośledzenia emocjonalnego, ale to w pewien sposób nie pasowało jej do układanki Yaxleya. Owszem, istniały zaklęcia oraz czary wyciszające, krążyły plotki o dziwnym traktowaniu pracowników departamentu, w którym miał pracę, ale w to nie chciało się jej wierzyć.
Pomimo natłoku myśli w głowie, twarz Cynthii nie zdradzała niczego. Bardzo delikatny, ledwo zauważalny grymas subtelnego uśmiechu zdobił karminowe usta, sylwetkę miała wyprostowaną i była po prostu córką swojego ojca, doskonale ułożoną posłanką do spraw ważnych i poufnych. Oczywiste więc było, że zamierzała się dostosować do jego harmonogramu, ostatecznie jej zwłoki miały znacznie więcej cierpliwości niż sprawy, którymi zajmował się czarodziej.
Odwzajemniała każde jego spojrzenie, nie doszukując się jednak niczego w tęczówkach rozmówcy. Jej głowa drgnęła delikatnie na znak, że słuchała. - Oczywiście Panie Yaxley. Ojciec na pewno będzie rad, że zdoła się Pan uporać z tym tak szybko.
Nic nie zapowiadało burzliwego wieczoru, jak i nocy. Niezbyt często były sprawy, gdzie ściągano ją, Williama lub Lycoris na miejsce zbrodni, zwykle dostarczano ciało do kostnicy, gdzie w odpowiednich warunkach mogli dociekać prawdy. Imponujące było jednak to, że Nicholas pomyślał również o takiej ewentualności. Z ojcem było trudno się skontaktować, jeśli przebywał na morzu w interesach. Szlaki morskie, których używał Flint, często znajdowały się poza oficjalnymi mapami, niewielu marynarzy wiedziało o ich istnieniu. Głównie dzięki temu handel tak prosperował, a oni nie mogli narzekać na pieniądze. Smocza oliwa była dodatkowym asem w rękawie jej rodu, sprzedawana tylko najważniejszym klientom. Skoro jej ojciec zdecydował się powiązać biznesowe z Yaxleyami, coś musiało być na rzeczy. Jej wzrok mimowolnie powędrował w stronę papierów, przez ułamek sekundy była dostrzegalna w nim iskra ciekawości, jakby wywęszyła w tym jakiś głębszy podstęp. Była przecież inteligentna. Nie zapytała, nie wydała z siebie żadnego dźwięku. Cofnęła się pół kroku, przenosząc wzrok na powrót na Nicholasa. - Jesteśmy więc umówieni, Panie Yaxley. Mogę w czymś jeszcze pomóc, czy oczekiwać Pana później w prosektorium?
Zapytała jeszcze dla pewności, zdając sobie sprawę, że jej przerwa dobiegała końca, a i jego czas był cenny. Nie chciała mu przeszkadzać, zwłaszcza że nie znali się na tyle, aby wchodzić ze sobą w przyjacielskie pogawędki, jak byłoby to zapewne z Theonem. Nie widywali się zbyt często, nie wpadali na siebie i nie umawiali się po pracy, ale zwykle umieli ze sobą chwilę porozmawiać, nawet jeśli Cynthia mistrzynią rozmówek wcale nie była.
Pomimo natłoku myśli w głowie, twarz Cynthii nie zdradzała niczego. Bardzo delikatny, ledwo zauważalny grymas subtelnego uśmiechu zdobił karminowe usta, sylwetkę miała wyprostowaną i była po prostu córką swojego ojca, doskonale ułożoną posłanką do spraw ważnych i poufnych. Oczywiste więc było, że zamierzała się dostosować do jego harmonogramu, ostatecznie jej zwłoki miały znacznie więcej cierpliwości niż sprawy, którymi zajmował się czarodziej.
Odwzajemniała każde jego spojrzenie, nie doszukując się jednak niczego w tęczówkach rozmówcy. Jej głowa drgnęła delikatnie na znak, że słuchała. - Oczywiście Panie Yaxley. Ojciec na pewno będzie rad, że zdoła się Pan uporać z tym tak szybko.
Nic nie zapowiadało burzliwego wieczoru, jak i nocy. Niezbyt często były sprawy, gdzie ściągano ją, Williama lub Lycoris na miejsce zbrodni, zwykle dostarczano ciało do kostnicy, gdzie w odpowiednich warunkach mogli dociekać prawdy. Imponujące było jednak to, że Nicholas pomyślał również o takiej ewentualności. Z ojcem było trudno się skontaktować, jeśli przebywał na morzu w interesach. Szlaki morskie, których używał Flint, często znajdowały się poza oficjalnymi mapami, niewielu marynarzy wiedziało o ich istnieniu. Głównie dzięki temu handel tak prosperował, a oni nie mogli narzekać na pieniądze. Smocza oliwa była dodatkowym asem w rękawie jej rodu, sprzedawana tylko najważniejszym klientom. Skoro jej ojciec zdecydował się powiązać biznesowe z Yaxleyami, coś musiało być na rzeczy. Jej wzrok mimowolnie powędrował w stronę papierów, przez ułamek sekundy była dostrzegalna w nim iskra ciekawości, jakby wywęszyła w tym jakiś głębszy podstęp. Była przecież inteligentna. Nie zapytała, nie wydała z siebie żadnego dźwięku. Cofnęła się pół kroku, przenosząc wzrok na powrót na Nicholasa. - Jesteśmy więc umówieni, Panie Yaxley. Mogę w czymś jeszcze pomóc, czy oczekiwać Pana później w prosektorium?
Zapytała jeszcze dla pewności, zdając sobie sprawę, że jej przerwa dobiegała końca, a i jego czas był cenny. Nie chciała mu przeszkadzać, zwłaszcza że nie znali się na tyle, aby wchodzić ze sobą w przyjacielskie pogawędki, jak byłoby to zapewne z Theonem. Nie widywali się zbyt często, nie wpadali na siebie i nie umawiali się po pracy, ale zwykle umieli ze sobą chwilę porozmawiać, nawet jeśli Cynthia mistrzynią rozmówek wcale nie była.