[2.05.1972, wieczór] Zimne ciało, zimna dusza | Sauriel & Victoria

Gotów był warknąć, zapytać co ona w ogóle gada, że on nie o tym, bo tak to jest, że jak jesteś zdenerwowany to zdolności wyłapywania kruczków i przekazów maleje wprost proporcjonalnie do wzrostu negatywu nerwów. Załapał. Po nabraniu oddechu, otworzeniu ust. Po spojrzeniu na nią - znowu tylko na momencik - załapał. Zrobił tylko trochę naburmuszoną minę i nic na to nie odpowiedział, a może nawet tak troochę wyciągnął mu się kącik ust w górę na krótki momencik. Bo w gruncie rzeczy była to całkiem zabawna uwaga. No fujka, zaglądanie do sypialni własnych rodziców, choć niby - ludzka sprawa. O ile ludzkie sprawy jeszcze dotyczyły ich obojga.

Lepiej, że nie przyszła. Rany. Tak, rozumiał to. Ze względu na Eryka - rozumiał co odczuwała. Był dysonans pomiędzy tym, że chciało się mieć rodzica, który o ciebie zadba, a tym, że ten rodzic... po prostu nie nadawał się do tej roli. To byli tacy ludzie, którzy nigdy nie powinni mieć dzieci. I jednocześnie ludzie, od których oczekiwało się, że będą dzieci mieć. Chociaż jedno. Najlepiej jakby się udało kilka. Sauriel nie wyobrażał sobie posiadania rodzeństwa. Nie wiedział, jak to jest i sobie tego nie wyobrażał. Wystarczyło mu, że posiadał osoby na tyle bliskie, żeby myśleć o chronieniu ich przed tym, kim sam się stał i w co został wplątany. Jeśli jednak nie prostestował dostatecznie mocno to nie można było powiedzieć, że wpakował się w to sam? Łatwo zwalać winę na innych, kiedy samemu było się biernym obserwatorem własnego życia, zamiast brać w nim udział. Ktoś mu to kiedyś wyrzucił. Krewniak zresztą. Brat osoby, która była mu niezwykle bliska - i właśnie jak brat dla niego była. Osoby, na której grób przyniósł bukiet róż. Za życia nie przyniósł mu żadnego.

Ponieważ więc rozumiał, co czuła, niczego nie powiedział. Mruknął tylko cicho - brzmiało jak potwierdzenie, aprobatę... albo zamyślenie.

- Chociaż jeden. - Że jej ojciec. Dla niej był to ojciec, dla niego matka. Zabawne, że mieli całkiem podobną do siebie sytuację pod tym względem, tylko role były inne obsadzone, ale podobny scenariusz dla postaci. - To teraz... byle się wyspać, co? - Nie wyglądała, jakby jej coś wielkiego dolegało... ale mówili tutaj o magii. I tym, że sam Voldemort tam był. Cokolwiek przetoczyło się przez tę polanę było skurwysyństwem poza pojmowaniem takiego Sauriela czy Victorii. - Zajęło mi chwilę dowiedzenie się, gdzie jesteś. No... znaczy nie mogłem za dnia. - Brzmiał nagle na poirytowanego. Bo i go to wkurwiło. Wkurwiało go to, że jednak tam nie wrócił i jej nie szukał, nawet jeśli racjonalizował to ciągle, że przecież tylko byłoby gorzej. Że jeszcze by oboje tak skończyli, albo... albo w ogóle aurorzy by go dopadli i... ach. I nadal czuł się jednak winny. Mogłaby mu nawet powiedzieć, że przecież to nie jego wina - dalej czułby się winny. Cokolwiek by nie zostało tu powiedziane, cokolwiek by nie padło to już miało pozostać w jakiejś części na jego barkach. I jednocześnie wkurwiać go, że w ogóle jakiekolwiek poczucie winy odczuwa. Że mu aż tak zależy. Nie chciał, żeby mu tak zależało. Teraz i tak było to jakieś... prostsze. Sumienie stało się jeszcze bardziej gładkie i czyste, niż było.

- Poprosiła. - Przyznał niechętnie. - To dobrze. Chyba. - Dodał to "chyba" po zawahaniu. - Nie wyglądasz na bardzo poobijaną. Wszystko okej? Chyba już pytałem. - Nie, nie był pewny, czy pytał, czy nie pytał, czy to było tylko w jego głowie.