[20.04,72, zmierzch, Little Hangleton] Zamknijmy jego oczy

- Oczywiście że powinieneś był to wiedzieć. Ba, powinieneś codziennie zaglądać do szklanej kuli i przewidywać dosłownie wszystko – sarknęła, dając pewien upust swojej irytacji. Tak. Nie dało się ukryć, Wellington zalazł za skórę na tyle, że nie tylko nie darzyła go miłością, ale i też bardzo chętnie by go czymś „poczęstowała”.
  Dlaczego nie zrobiła tego do tej pory? Cóż, rzucanie klątwy na dosłownie każdego, kto ją wkurzył, mogłoby się nie skończyć najlepiej, nie mówiąc już o tym, że musiałaby chyba przekląć co najmniej z połowę miasta. Z Cathalem na czele, bo to przecież nie tak, że Shafiq wcale jej nie wkurzał (ze wzajemnością zresztą). Tak że tak, umiarkowanie wskazane.
  Oczy Lety rozbłysły. W zasadzie aż dziwne, że sama o tym nie zdążyła jeszcze pomyśleć; choć może to była kwestia skupienia się na „potrzebuję czegoś należącego do niego, tak na wszelki wypadek, jak mnie jeszcze bardziej wkurzy, to się dowie, co oznacza włażenie tam, gdzie go nie proszą”. Bo zabijanie zabijaniem, ale gdyby sprawa się przeciągała czy coś w ten deseń – po prostu wolała mieć możliwość. Zawsze lepiej mieć jakąś kartę w rękawie niż być jej pozbawionym, prawda?
  - Z rozkoszą – stwierdziła bez najmniejszego zawahania. Tak, nie miała żadnych oporów przed tym, by wykorzystywać tę umiejętność do czegoś innego niż jedynie badania miejsc, w które mieli się zapuścić, pod kątem – chociażby – bezpieczeństwa.
  Skinęła lekko głową, zgadzając się z Calem. Tak. Mieli w tej chwili domysły, dużo domysłów, ale pewność? Trochę do tego brakowało, zwłaszcza że należało wziąć jeszcze poprawkę na fakt, iż nikt z tu zgromadzonych najzwyczajniej w świecie nie przepadał za Wellingtonem. A co za tym idzie – bardzo łatwo nagiąć fakty, żeby tylko pasowały do teorii.
  - Hm, jest to jakaś opcja – uznała po chwili namysłu – Ale to ostateczność, jeśli nie uda się zdobyć niczego innego – dodała zaraz. Ot, trochę mało osobista rzecz, jak na oko Crouch; kwestią „ginących” w urzędzie dokumentów się nie przejmowała z bardzo prostego powodu: spreparowanie drugiego takiego listu to wręcz bułka z masłem.
  I zapewne nikt by się nie zorientował, że w aktach sprawy leży nieoryginalny dokument.
  - Reasumując, ty składasz mu wizytę, ty sprawdzasz w ministerstwie, ja też mu składam wizytę. A potem się zobaczy, co dalej – mruknęła. Bo może z tego całego sprawdzania jednak wyniknie, iż to nie Wellington, chociaż… gdzieś w środku tak naprawdę już chyba wydawała na niego wyrok.
  Bo kto inny by to mógł być?