07.07.2023, 20:40 ✶
Miała pewne obawy co do magii, aż za dobrze pamiętając, jak się skończyło jej używanie niecałą dobę temu. Wprawdzie wyglądało na to, że później sytuacja trochę się unormowała, czyli nie każdy czar kończył się porażką bądź osiągał efekt zgoła inny od zamierzonego, tak fakt, iż nie wszystko wróciło do normy (halo! oddajcie mi moją teleportację!) kazał mieć się wciąż na baczności. Na szczęście tym razem nic w twarz nie wybuchło - magia nie tylko ukształtowała się zgodnie z wolą, ale i też przynosiła odpowiednie skutki.
Przynajmniej w części.
Szybko jednak się okazało, że nie była to wina ich umiejętności czy kaprysów różdżek; lampiony Macmillanów zdawały się wręcz kpić z tego, co próbowali tutaj zrobić.
- ... nic dziwnego, że nie mogli sobie poradzić - mruknęła, przyłączając się do ściągnięcia lampionów. Czy głupim było wieszanie ich w takim miejscu? Tak i nie jednocześnie. Ba, podejrzewała nawet, że gdyby nie działalność Latajka, to najprawdopodobniej nie doszłoby do ryzyka sfajczenia Kniei i Matka wie, czego jeszcze. Koniec końców, zagrożenie zostało zażegnane, żywioł musiał ostatecznie obejść się smakiem - bo nie mógł już strawić większego obszaru.
Nie potrzebowali w tej chwili nadmiernej uwagi, jak też najzwyczajniej w świecie nie widziała potrzeby zostawania na miejscu - w końcu dofinansowanie samo się nie uratuje, prawda? Toteż podreptanie dalej - bez zawracania komukolwiek głowy - było jedyną opcją. Ale... zostali zatrzymani.
- Ach, drobiazg, naprawdę - zapewniła bez mrugnięcia okiem - Każdy czarodziej powinien tak postąpić - dodała jeszcze, posyłając wąsatemu brygadziście uśmiech. Jeśli się zawahała przed podaniem nazwiska, to tego nie okazała, zresztą... hej, przyznanie się teraz do zasług mogło zaprocentować w przyszłości - Alethea Crouch. A teraz pan wybaczy, każda minuta jest cenna... – no tak, bo nie przyszli tu na pogaduszki. A kto wie, czy ich cel nie zaznał kuku jakiegoś i z każdą chwilą nie maleją jego szanse na przeżycie?!
Nie odeszli specjalnie daleko, by przekonać się, że nieugaszenie pożaru mogło odebrać kolejne życie – kolejne, bowiem Beltane zebrało swoje żniwo. Tylko że Leta nie mogła pozbyć się wrażenia, iż coś jest nie tak... Spychała jednak to uczucie na bok, przynajmniej w chwili, gdy się nad nią pochylała, a i tak co chwila rozglądała się dość nerwowo, jakby zaraz coś miało na nich napaść. I próbowała budzić, czy to przez potrząsanie, czy to przez słowa, jakie do niej wypowiadała; ba, przez chwilę nawet się zastanawiała, czy nie mają do czynienia z trupem, ale unosząca się i opadająca na przemian klatka piersiowa nie pozostawiała wątpliwości.
- Najchętniej bym ją zostawiła, Cal - odezwała się cicho, zerkając na Shafiqa z ukosa. Sama nadal przy niej kucała; właściwie też nie miała problemu jako takiego z zostawieniem nieprzytomnej kobiety. Tyle że, wpisując się na listę ochotników, zobowiązali się do pomocy, nawet jeśli nie działali z altruistycznych pobudek. Leta zaś miała tę cechę, że z własnych zobowiązań się wywiązywała. Zawahała się – Tyle że nie powinniśmy. Weźmiesz ją, mam ją zgarnąć magią czy…? – niewypowiedziane pytanie zawisło w powietrzu. Podzieli jej zdanie odnośnie umycia rąk czy też…?
Przynajmniej w części.
Szybko jednak się okazało, że nie była to wina ich umiejętności czy kaprysów różdżek; lampiony Macmillanów zdawały się wręcz kpić z tego, co próbowali tutaj zrobić.
- ... nic dziwnego, że nie mogli sobie poradzić - mruknęła, przyłączając się do ściągnięcia lampionów. Czy głupim było wieszanie ich w takim miejscu? Tak i nie jednocześnie. Ba, podejrzewała nawet, że gdyby nie działalność Latajka, to najprawdopodobniej nie doszłoby do ryzyka sfajczenia Kniei i Matka wie, czego jeszcze. Koniec końców, zagrożenie zostało zażegnane, żywioł musiał ostatecznie obejść się smakiem - bo nie mógł już strawić większego obszaru.
Nie potrzebowali w tej chwili nadmiernej uwagi, jak też najzwyczajniej w świecie nie widziała potrzeby zostawania na miejscu - w końcu dofinansowanie samo się nie uratuje, prawda? Toteż podreptanie dalej - bez zawracania komukolwiek głowy - było jedyną opcją. Ale... zostali zatrzymani.
- Ach, drobiazg, naprawdę - zapewniła bez mrugnięcia okiem - Każdy czarodziej powinien tak postąpić - dodała jeszcze, posyłając wąsatemu brygadziście uśmiech. Jeśli się zawahała przed podaniem nazwiska, to tego nie okazała, zresztą... hej, przyznanie się teraz do zasług mogło zaprocentować w przyszłości - Alethea Crouch. A teraz pan wybaczy, każda minuta jest cenna... – no tak, bo nie przyszli tu na pogaduszki. A kto wie, czy ich cel nie zaznał kuku jakiegoś i z każdą chwilą nie maleją jego szanse na przeżycie?!
Nie odeszli specjalnie daleko, by przekonać się, że nieugaszenie pożaru mogło odebrać kolejne życie – kolejne, bowiem Beltane zebrało swoje żniwo. Tylko że Leta nie mogła pozbyć się wrażenia, iż coś jest nie tak... Spychała jednak to uczucie na bok, przynajmniej w chwili, gdy się nad nią pochylała, a i tak co chwila rozglądała się dość nerwowo, jakby zaraz coś miało na nich napaść. I próbowała budzić, czy to przez potrząsanie, czy to przez słowa, jakie do niej wypowiadała; ba, przez chwilę nawet się zastanawiała, czy nie mają do czynienia z trupem, ale unosząca się i opadająca na przemian klatka piersiowa nie pozostawiała wątpliwości.
- Najchętniej bym ją zostawiła, Cal - odezwała się cicho, zerkając na Shafiqa z ukosa. Sama nadal przy niej kucała; właściwie też nie miała problemu jako takiego z zostawieniem nieprzytomnej kobiety. Tyle że, wpisując się na listę ochotników, zobowiązali się do pomocy, nawet jeśli nie działali z altruistycznych pobudek. Leta zaś miała tę cechę, że z własnych zobowiązań się wywiązywała. Zawahała się – Tyle że nie powinniśmy. Weźmiesz ją, mam ją zgarnąć magią czy…? – niewypowiedziane pytanie zawisło w powietrzu. Podzieli jej zdanie odnośnie umycia rąk czy też…?