08.07.2023, 00:19 ✶
- Nie powinna – zgodziła się natychmiast – Ale też jestem w stanie sobie wyobrazić, że ktoś się w ten sposób zabezpieczył, chcąc zniechęcić każdego, kto mógłby udzielić jej pomocy. Więc sen jako główna klątwa, a w bonusie ten wpływ – dodała zaraz i poskrobała się po czuprynie. Właściwie, jeśli trzymać się tej teorii, to właśnie całkiem nieźle ta taktyka zadziałała – bo sama już zaczynała wzdrygać się na myśl o tym, że miałaby przebywać dłużej w towarzystwie tej dziewczyny. I jeszcze ją badać.
Zapewne, gdyby znajdowali się w zamkniętym pomieszczeniu bez drzwi i okien, Leta zaczęłaby zaraz podejrzewać, że sufit im się zwali na łeb. Albo że otworzy się pod nimi zapadnia. Albo… och, jeszcze parę opcji by się znalazło.
- Jak na razie las nie jest gorszy niż niektóre miejsca, w których byliśmy – uznała po krótkiej chwili namysłu – Przynajmniej łatwiej stąd nawiać i nic nas tu nagle nie zamknie. – mruknęła ciszej, zanim wydala ostateczny werdykt – Nie znam twojej ciotki, ale mam wrażenie, że przed nią jednak o wiele trudniej umknąć? – ni to spytała, ni to stwierdziła. Cal wprost wprawdzie nigdy na nią nie narzekal, ale ze wszystkich słów, jakie rzucał, dało się złożyć jako taki obraz „kochanej cioteczki”.
- … i łatwiej tu o całkiem żywych – skonstatowała, gdy ujrzała wielce ucieszonego mężczyznę, który praktycznie rzucił się w ich stronę. Prawie niczym ucieszony na widok swego pana psiak. Prawie.
Doprawdy? cisnęło się na usta, gdy wręcz wykrzyczał swój zachwyt. No dobrze, ale halo, my się tu nie znamy, to raz, a dwa…
- … co ty tu sam robisz? – spytała nieco podejrzliwie. Wydawał się zbyt zdrów, by być ofiarą Beltane, a w las na poszukiwania chodziło się co najmniej dwójkami. Tak że… mocno wstępnie: nie wyglądało to dobrze.
Zapewne, gdyby znajdowali się w zamkniętym pomieszczeniu bez drzwi i okien, Leta zaczęłaby zaraz podejrzewać, że sufit im się zwali na łeb. Albo że otworzy się pod nimi zapadnia. Albo… och, jeszcze parę opcji by się znalazło.
- Jak na razie las nie jest gorszy niż niektóre miejsca, w których byliśmy – uznała po krótkiej chwili namysłu – Przynajmniej łatwiej stąd nawiać i nic nas tu nagle nie zamknie. – mruknęła ciszej, zanim wydala ostateczny werdykt – Nie znam twojej ciotki, ale mam wrażenie, że przed nią jednak o wiele trudniej umknąć? – ni to spytała, ni to stwierdziła. Cal wprost wprawdzie nigdy na nią nie narzekal, ale ze wszystkich słów, jakie rzucał, dało się złożyć jako taki obraz „kochanej cioteczki”.
- … i łatwiej tu o całkiem żywych – skonstatowała, gdy ujrzała wielce ucieszonego mężczyznę, który praktycznie rzucił się w ich stronę. Prawie niczym ucieszony na widok swego pana psiak. Prawie.
Doprawdy? cisnęło się na usta, gdy wręcz wykrzyczał swój zachwyt. No dobrze, ale halo, my się tu nie znamy, to raz, a dwa…
- … co ty tu sam robisz? – spytała nieco podejrzliwie. Wydawał się zbyt zdrów, by być ofiarą Beltane, a w las na poszukiwania chodziło się co najmniej dwójkami. Tak że… mocno wstępnie: nie wyglądało to dobrze.