[2.05.1972, wieczór] Zimne ciało, zimna dusza | Sauriel & Victoria

Może coś mu się przyśniło, a może coś mu się wydawało. Jego wspomnienia do pewnego momentu były bardzo mocno rozmyte, blur działał na całego i nakładał się nie tylko na obrazy. O ile w ogóle mógł być też nałożony na dźwięk. Pewnie jakoś inaczej to nazywali. Przemyślał to przez moment po czym uznał, że tak - skoro ona uważała, że nie gadali o tym, to mogło tak być. Ale nawet jeśli to nie było to istotne, bo chyba temat wychodził tutaj. Tylko czy na pewno uważał, że to nie były transakcje? Nie to, że był wielkim wrogiem długów, ale to wszystko zależało od tego, z kim się układasz, o co się układasz. Nie wszyscy mieli honor, żeby umów dotrzymywać. Głowa człowieka była lżejsza bez myśli, że komuś coś wisi więc tak - nie lubił mieć długów i ich zaciągać. Z żadnej strony. Z Victorią nie czuł się, jakby to robił, ale jakoś tak... no jak ktoś ci robi coś miłego to chcesz mu tym samym odpłacić, tak? Według nie to tak nie działało. Według niego - byłoby dziwne, gdyby tak nie działało. Bezinteresowność nie była czymś, co istniało w jego życiu, wszystko i wszyscy byli interesowni. Gdyby się tak dalej nad tym zastanowić to jeśli by tego samego jej nie zwracał to czy nie skończyłoby się bycie miłą..?

- Ay, bo mówiłem o tym, w jakim stanie mnie widziałaś i w jakim ja widzę ciebie. - Wyniosła tę rozmowę na inny poziom, ale to nic złego, właściwie to przy tym wspaniałym, spierdolonym nastroju odrobinka pomyślunku o sobie samym w takiej kategorii była całkiem okej. - A nie że... handlujemy tu pomocą. W sensie... wydawałaś się taka zmartwiona, że nie wyglądasz... - Przesunął tutaj rękoma w powietrzu przed sobą, pokazując ją. - Nie wyglądasz. - Zatrzymał się na tym i ugryzł w język. - No chujowo wyglądasz. - Nie, jednak nie powstrzymał. - Ale wypucujesz się i będziesz jak nowa. - Nie ma to jak dobre pocieszenie, co? No tylko co miał jej powiedzieć? Ni chuja nie wiedział. Więc ze wszystkich możliwości po prostu wybrał całkowicie prostą prawdę. Zdecydowanie się źle zrozumieli jeśli chodzi o jakieś długi, bycie kwita i spłacanie ich. On chciał tylko ją pocieszyć, że to jak wygląda wcale nie jest takie złe! Widział osobistości w o wiele gorszym stanie. I zdecydowanie nie były tak żywe, jak Victoria teraz tu przed nim.

- Daj sobie czas, Różyczko. - Mruknął, kompletnie nie będąc pewny dalej, jak ma podejść do tego tematu, do którego ona sama nie wiedziała, co myśleć. To jest - nie tak, że zamierzał tutaj się nadmiernie cackać, stety czy niestety nie do końca był takim typem i szybko by stracił cierpliwość. Po prostu. Natomiast chciał jej pomóc, naprawdę. Nie wiedział jak, ale uznał, że CZAS to było to, czego potrzebowała, żeby się oswoić i przeprocesować. On tego potrzebował. Najbardziej niepokojące były te niewiadome i chuje-muje tajemnica, bo te wielkie zdzwienia to wrzucał do kosza, dla niego nie było nad czym się spuszczać. Chyba każdy, kto już raz umarł, miał bilet na darmowe nie-dziwienie się, że ktoś mógł, no nie wiem, umrzeć, ale nie umrzeć - i żyć sobie dalej. Nie był naukowcem i nie był wielkim znawcą tego tematu. Ale mógł się zainteresować.

Uniósł brew, kiedy wyciągnęła dziwny mundur.

- Ja jeszcze zawodu nie zmieniłem, ale ty zamierasz? - Zapytał, lustrując ten strój z kajdankami do kompletu z lekkim sceptycyzmem. No nie wiem, czemu był krytycznie nastawiony! - Nawet u dziewczynek spod latarni nie widziałem takiego wymyślnego wdzianka. - Uśmiechnął się pod nosem, słysząc komentarz, że to goblin. - Nie wiem, o co ci chodzi. Świetna zabawa. - Głupkowate fanty i odrobina uśmiechu, naprawdę to było takie złe? - Będę się zbierał w takim razie. Ogarnij się na spokojnie. - Podniósł się z łóżka. - Zalecana jest długa kąpiel. - I nawet nie miał na tyle nastroju, żeby zrobić z tego jakiś świński żart. Chciał dodać, że może jednak powinna posiedzieć z matką, ale nie. Chyba jednak nie. On by nie chciał siedzieć ze swoim ojcem w takiej chwili. - A, co do tego veritaserum... byłbym zobowiązany, jakbyś mi pomogła. Oszczędziłoby mi to trochę pracy. - Innymi słowy - napierdalania kogoś po mordzie. Chociaż Sauriel lubił fizyczne rozwiązywanie problemów.