[11.05.1972] Kocie i psie zainteresowania

Nie tak łatwo było rozluźnić mięśnie, kiedy już raz je napiąłeś. Przynajmniej dla Sauriela proste to nie było. Ta energia zebrana w dłoniach musiała gdzieś zostać upuszczona, ta potrzeba, żeby trzymać kogoś pod sobą. Przelać na niego złe samopoczucie, no bo co będziesz się sam kisił ze sobą? Bez sensu. Przypierdol komuś, będzie ci lepiej. KOMUŚ. Tym kimś lepiej, żeby nie była stojąca przed nim... kto? Ktoś z brygady uderzeniowej? Coś podobnego nie mówiła? Kot teraz postanowił skupić się na tym, co usłyszał i ku uciesze obecnych tutaj - zainteresować tym. Zainteresować bardziej samą Brenną niż tym, który mu uciekał. A Brenna... Brenna nie była malutka. Nie, rzucała się w oczy i teraz, kiedy stali przed sobą, przestał się dziwić, że jakaś kobieta próbowała z nim tutaj zatańczyć. Dziwne było tylko to, że chciała tańczyć na pięści - nie na różdżki. Nienormalna jakaś? Wydawała się podkręcona. Albo to on był jeszcze na tyle podkręcony, że widział to, co chciał. Zaproszenie do dalszej zabawy.

Sauriel stał teraz jak rzeźba. Nie oddychał, nie drgał, nie mrugał. Wpatrywał się intensywnie całkowicie czarnymi oczami w Brennę.

- Opór przy próbie aresztowania? - Zainteresował się, próbując trochę rozluźnić i przyjął też normalniejszą postawę - nie tak, jakby zaraz miał skakać na kobietę. Bo jeszcze przed chwilą nie wątpił, że sprawiał takie wrażenie. - Jeśli próbą aresztowania jest dla ciebie próba dołączenie do bójki to faktycznie... opór postawiony. - Czarnowłosy skrzywił się z niezadowoleniem, ale fakt, że Brenna właśnie wypluła mu w twarz oskarżenia i że pójdzie oglądać Ministerstwo od innej strony, niż oglądał dotychczas, nie do końca do niego dotarł. Syndrom wyparcia, sami wiecie, jak to jest. Dopiero teraz rozejrzał się na boki, jeszcze bardziej podkurwiony, niż być powinien. To przecież było jednak do przewidzenia - że tak się to skończy. Chociaż chciał zmyć się stąd szybciej, niż zostanie sprowadzona tutaj... pomoc do ingerencji.