[ 6 Maja 1972, Dom Flintów] Na granicy życia i śmierci | Victoria, Sauriel & Cynthia

Artykuły. No tak, dziwne by było, jakby się nie pojawili. Sprawa, z jaką związana była Victoria przez Beltane huczała w świecie czarodziejów. Niekoniecznie o niej per se - natomiast o tym, co się tam wydarzyło, o samym tym przypadku, że pojawiło się kilka nowych "żywych trupów", co w jego kręgach było zamiast straszne to całkowicie zabawne. Bardziej w stylu "wow, szczęśliwcy, nie ma to jak zmartwychwstanie". Ludzie kochali życie, bali się śmierci. Sama Victoria miała powiedzieć, że szczęśliwy jest ten, komu przetrwać się udało. Ale to dopiero za parę dni. Dzisiaj były inne zmartwienia, inne słowa do wyplucia z siebie. Do wyszeptania pomiędzy dwoma paniami. Czy przyszedł tu tylko po to, żeby pilnować Victorii? Oczywiście, że nie. Śmiechy hihy co do tego psa stróżującego, ale nie był typem osoby, słusznie zauważając, która ograniczałaby czyjąś wolność przez jakieś dziwne obsesje. Przynajmniej jak na razie. Człowiek jest inny, kiedy przebywa z kimś sam na sam i inny w towarzystwie. Jak Victoria miała okazję się przekonać, że Sauriel może i był dla niej miły, ale to nie była żadna zmiana. W żadną ze stron. Nigdy nie przestał zachowywać się jak orangutan, czy też cham. Albo chamski orangutan. Jeśli Victoria liczyła, że to się zmieni, to musiała się przejechać na tym - i się przeliczyć. Dla osób takich jak Victoria czy Fergus Sauriel po prostu miał zarezerwowane swoją najbardziej łagodną i wyrozumiałą stronę. Bo zazwyczaj chuja go obchodziło, co myślą inni, co czują i jak się poczują, jeśli. I jeśli wszystko weźmie w łeb i nagle prasa zacznie pisać o Victorii i zaaferuje się, jakiego wspaniałego partnera ma - trudno. Prawdopodobnie kogoś innego by zamordował za robienie mu problemów - i to nawet nie jest żart. Ale Viki? Wzruszy ramionami. Trudno. Przecież to nie jest wielka cena za to, że żyła i... właściwie to miała się dobrze. W miarę dobrze.

- Ay. - Potwierdził tylko na jej zapewnienie, że nie trzeba jej pilnować. - Ale po co leczyć, skoro można zapobiegać. - Uśmiechnął się szeroko, ewidentnie złośliwie, chociaż była to zaczepka ze stylu tych bardziej sympatycznych z jego strony. Dobrze było oderwać się od codziennych... conocnych zajęć i spędzić go z Victorią w towarzystwie osoby, którą ona lubi i ceni. To była nauka, nawet bardzo duża. Bo przecież Sauriel słuchał i spoglądał na dwie kobietki. Nie to, że podsłuchiwał, bo kiedy w dalszym ciągu miały przyciszyć głos a on zatonąć w papierkach i książkach - jego słuch pozostawał wyłączony całkowicie. To jest jednak to - poznanie. Przekonanie się, jak druga osoba funkcjonuje w innym środowisku.

- Mmm, moja kobieca intuicja mnie nie zawodzi. - Uśmiechnął się do Cynthii wręcz szarmancko, wyciągając dłoń po pucharek, żeby go odebrać i na moment złapać z nią kontakt wzrokowy. - To nie jest jakieś... no nie wiem, tajne? - Machnął kartkami parę razy w powietrzu, ale tak powoli, nie tak, żeby je pogiąć. Bardziej po prostu je wskazał. Akurat tego nie wiedział - jak działają papierzyska w ręce osoby takiej jak Cynthia. Głównie dlatego, że do końca nie wiedział, jakie ona konkretnie stanowisko piastuje. - Gdybym był mordercą, mógłbym chcieć, no nie wiem, zrobić wywiad, ile dowiedzieliście się z takich autopsji. - Rzucił całkowicie spokojnie. Pociągnął łyk ze szklanki i zrobił minę pełną uznania, odstawiając ją na bok. - DOBRE. - Nie ma to jak wylewny opis zacnego alkoholu. Alkoholu, znad którego na moment Sauriel błysnął na Cynthię spojrzeniem zupełnie innym niż dotychczasowe. Spojrzeniem, które przez krótką chwilę odbiegało od złożonego z sumienia i moralnych hamulców człowieka. Wystarczyło wypowiedzieć magiczne "ciało Fergusa", nawet nie do końca tak to formuując. Mięśnie Sauriel napięły się w tej samej sekundzie... sekunda. Bo dłużej to nie trwało. Nim Sauriel udał odetchnięcie i machnął zbywająco dłonią. - Pewnie tak.

Rookwood zatopił się w lekturze i pilnował, żeby Cynthii nie zrobić bałaganu. Bo ją szanował, najzwyczajniej w świecie. W pewnym momencie rozejrzał się po półkach z książkami i machnął różdżką, żeby przywołać do siebie jedną z nich i zaczął porównywać to, co znajdował z tym, co mówiła mu książka. Żeby mógł więcej zrozumieć. Więcej się nauczyć.