[16 maja 1972, wieczór] Czasem niebezpiecznie jest wyjść z domu | Sauriel & Victoria

Huh?

- Jaki Edwin? - Kim był Edwin? To przecież nie Ty, to tak osoba, z którą chciałeś się zobaczyć. I to nie była też Victoria. Zadał to pytanie, zanim w ogóle myśl wpadła do jego głowy, automatycznie. Bo przecież ty Edwinem nie jesteś, ona też nim nie jest, nie dało się ukryć. Było tylko to wrażenie, ostatnie z ostałych, gniewu. Wiedział, powiedział - znajome uczucie krążące gdzieś u podstawy brzucha. Przecież to był tylko człowiek. I Victoria, koniec końców, też była tym "tylko człowiekiem". - Jak to "nie wiesz?" - Irytacja wybrzmiała w jego głosie, kiedy wyciągał dłoń do kobiety, żeby pomóc jej wstać. Co to znaczy "nie wiem"? To kto wie? I co wie w takim razie, skoro NIE WIE w odpowiedzi na takie proste pytanie? A tutaj było tylko "tak" albo "nie". Ale nie. Ona NIE WIE.

Potrząsnął lekko głową na boki i potarł oczy dłońmi. Mocno. Aż zobaczył kolorowe plamki pod powiekami i poczuł wyraźnie twarde rzęsy na koniuszkach spracowanych palców. Bardzo mało eleganckich dłoni jak na arystokratę. Może na swoje szczęście był zbyt młody, żeby były naprawdę zniszczonymi dłońmi. Bo w życiu wampira wszystko wracało w końcu do stanu, w jakim się było w momencie przemiany. Dziękować bogu, że zdążył się ogolić. Odsunął się parę kroków, przytrzymując złożone dłonie przy swoim nosie. Próbując całkowicie wynurzyć się z tej glinianej formy, w której utknął i która ciągle ograniczała jego pole widzenia. To było takie rzeczywiste... te wszystkie obrazy i doznania były tak nieznośnie rzeczywiste... I zaraz znowu był przy Victorii.

- Trzymasz się na nogach? Viki, coś ci jest? - Kurwa, no nie wiedział! Może tego nie widziała, może działo się z nią coś innego? Sama zapytała - co się ze mną dzieje? I nie wiedział, jak miał to interpretować, a się martwił. No najzwyczajniej w świecie się kurwa martwił! I wkurwiało go to, że nie wiedział, co się dzieje i że nie ma wpływu ani kontroli, że w ogóle ma to miejsce. Sam teraz z lekkim strachem spojrzał po uliczkach, napięty jak zwierzę. Bo może to wcale nie duch? Może to coś innego? Może to te Beltane, ten Limb czy co to kurwa tam... Limbo chyba. Jeden chuj! Mógłby być to i zasrany jednorożec, byle nie mieszał! - Chodź stąd... idziemy. - TO nie było pytanie, ani prośba. Złapał ją pod ramię i po prostu wyprowadził z tej zjebanej alejki.