[16 maja 1972] You're loosing your memory now

Z tym chętnym pchaniem się do kuchni to... chciał powiedzieć sam, że przesada, ale właściwie to właśnie to zrobił. Wepchnął się do kuchni. Sam. Z ewidentną chęcią. Zrobił prawie minę suprised pikachu, co szybko przerodziło się w chmurność - ściągnięte brwi. Jak to była..? Ta mina, która sprawia, że wyglądasz groźnie... dla innych na pewno. Dla Victorii co najwyżej zabawnie. A był to zwyczajny wynik problemu, o ile to problemem można nazwać, zderzenia się przeciwieństw: chcem i nie chcem. I nagle szok, że w którymś momencie coś się nie zgadzało. Czyli wychodziliśmy ze strefy kompletnego obnażenia i wchodziliśmy do strefy pod tytułem: jestem groźny, poważny i zły.

- Chodziło mi raczej, że przy okazji spotkania po prostu do niej zagadam. - Ależ to dziwnie zabrzmiało, że faktycznie miałaby od obcej osoby wyciągać przepisy... w zasadzie to dopiero dziwnie zabrzmiało w jej ustach. Bo jak to już powiedział, przetrawił, przełożył na siebie to nie wydawało mu się to wcale dziwne. Natomiast prawidła losu były takie, że twój znajomy - ty załatwiaj. I tyle. Tak było bardzo prosto. Na szczęście Nora nie miała mu za złe tego, że kolejny raz zniknął bez żadnego pożegnania, cześć czy nara. Och, rany... zdecydowanie za bardzo się przejął wtedy Salemem. To było w pewien sposób mocno definiujące też jego podejście w następnych miesiącach do pewnych rzeczy. W tym negatywnym kierunku. Jak to już wiele razy było powiedziane - perspektywa potrafiła zmieniać niesamowicie pogląd na pewne sprawy i tematy. Jakby wszystko stawało się czystsze, klarowniejsze. Chociaż przecież wiele szczegółów właśnie umykało.

- Ay. Z Cynthią, powiedzmy, stykaliśmy się ze sobą ze względu na Fergusa. W szkole. Przyjaźniliśmy się z nim. Ja byłem tym diabełkiem na jego ramieniu, a ona tym aniołkiem. Ten chłopak coś ma w sobie takiego, że się chce o niego dbać. Zresztą... ja dbam o osoby, które lubię. - Nie było się tutaj czego wstydzić. Sauriel akurat zawsze powtarzał, że jeśli o coś jest sens walczyć, jeśli coś się liczy, to ludzie, którym możesz spojrzeć prosto w oczy, wyzwać od chujów, pokłócić się z nimi, a potem poklepiecie się po ramionach i będzie dobrze. Przedstawione w klasycznym podejściu Sauriela, ale przecież chodziło tu właśnie o to - przyjaźń. To, że możesz liczyć na czyjąś pomoc, czy chociażby możesz się z kimś pośmiać. Czarnowłosy był bardzo lojalny. - Byłem u niego, spotkałem jego kuzyna, może go kojarzysz. Chłopak jest ślepy, Dellian ma na imię. Może też przez Cynthię. Poelciał, popłynął, aportował się, nie ważne. Nie ma go. Jak wróci to może będzie okazja się spotkać. - A co do Nory to obiecał jej najlepsze wypieki pod słońcem. - Myślisz, że to dobry pomysł, żeby kupić Norze kurę? Kura znosi jajka, z jajek są wypieki... to ma sens, nie? - Tak trochę chciał zadośćuczynić, bo w zasadzie to na pewno pozostawił niesmak, mimo tego, że ona tak uprzejmie dała mu szansę i go zaprosiła.

- Nie są moje, nie są... - Przyznał i lekko machnął ręką. - Mam ograniczoną pojemność mózgu. Ale żebyś widziała Stanleya... przeczytał w jakimś magazynie, że potrzebne są łopatki do doniczek. Chciał zasadzić 16 doniczek, więc wiesz, co zrobił? Kupił 16 łopatek. Bo mu napisali, że do doniczki potrzebna jest łopatka, więc dla niego to było oczywiste, że jedna łopatka na jedną doniczkę. - Uwielbiał Stanleya. Gość był... absolutnie pokręcony. Jego pomysły były pokręcone. Na razie ogórki trzymał jako niespodziankę, zamierzał pokazać Victorii w swoim czasie jako niespodziankę! Żeby mogła skisnąć ze śmiechu z tych abominacji, bo inaczej się tego nie dało nazwać. To znaczy - dało. Stanley je uparcie nazywał ogórkami.

Zawsze możesz zacząć... od czego? Od czego zacząć? Czy w ogóle chciał? Nie. Staranie się tylko powodowało większe problemy, ból, rozterki moralne. Zapadła cisza, a on wpatrywał się z kamiennym wyrazem twarzy, bardzo intensywnie, w Victorię. Jakby jego oczy zaraz miały pochłonąć ją i całe otoczenie. Ale nic się nie działo.

- Nie mogę, Viki. Nawet jeśli się zmienię, jeśli ty mi wybaczysz, jeśli się uda... to świat mi nie wybaczy. Prawo mi nie wybaczy. Czeka mnie tylko Azkaban. Wolę zdechnąć, niż trafić do Azkabanu. - Prawie szeptał.