29.07.2023, 20:23 ✶
- Wiesz może, co to dokładnie za rośliny? – spytała szybko, gdy tylko o nich wspomniał. Wyglądako na to, że trafiła na jakiś trop, który mógł wieść do rozwiązania zagadki pt. „co wywołało wysypkę” oraz „czy to się na tym skończy czy jednak jest to coś o wiele poważniejszego”. Jak na razie objawy wskazywały raczej zwykłe uczulenie, ale… biorąc pod uwagę, że nie znała jeszcze źródła kłopotów, obawiała się stwierdzić z cała pewnością, że naprawdę nic więcej się tu nie zadzieje.
- … a dotykałeś ich? – spytała z namysłem w głosie. Jakoś tak w końcu zaczęła się głębiej zastanawiać. Szyja to dość nietypowe miejsce, choć od biedy była w stanie sobie to wyobrazić, jeśli roślina była naprawdę duża. I jeszcze ramię, jak się właśnie okazywało. Dłoń… wzbudzała najmniej podejrzeń. W każdym razie, w spojrzeniu Eunice pojawiło się coś nowego. O ile wcześniej po prostu roztrzęsła się na biednym (!), poszkodowanym Darcym, którego naprawdę trzeba było ratować, tak teraz… teraz chyba wylano na jej głowę kubeł zimnej wody.
No dobrze, mały kubełek. Bo nadal się nad Lockhartem wewnętrznie trzęsła i żałowała na wszelkie możliwe sposoby, nieświadoma jeszcze, że pacan jeden sam to sobie zrobił. Tylko i wyłącznie po to, żeby mieć pretekst do spotkania z nią!
… jakby nie potrafił skreślić paru słów na kartce i po prostu wysłać sowy. Rozwiązanie znacznie prostsze i niewymagające zaznawania cierpienia. Może nie jakoś wielkiego, bo istniały o wiele gorsze dolegliwości aniżeli jedynie wysypka, niemniej wciąż: można było sobie tego całkowicie oszczędzić.
- Pokaż mi ramię, proszę – powiedziała po paru sekundach zawieszenia, podczas których zrozumiała, że to było trochę… niezręczne. Znaczy, to nie tak, że nigdy nie oglądała męskiego ciała, prawda? I na dodatek występowali właśnie w rolach pacjenta i lekarza, więc to całkiem naturalne, że pewne oględziny wymagają czegoś więcej niż jedynie podwinięcie rękawa. A co za tym szło, nie mogło być mowy o podtekście…
… chyba że upadło się na głowę i z bliżej nieokreślonego powodu nagle potwornie martwiło się o tę osobę oraz bardzo chciało mieć u swojego boku. Najlepiej na zawsze. Zaraz, dlaczego w ogóle coś takiego pomyślała?! Zwłaszcza że wiedziała, że to najzwyczajniejsze w świecie mrzonki…
- Zaklęcia są jedynie chwilowe – wyjaśniła spokojnie – Ale maść, tak, dam ci coś, powinna zadziałać – zapewniła chłopaka z uśmiechem – Tylko naprawdę, wolałabym najpierw zobaczyć twoje ramię.
- … a dotykałeś ich? – spytała z namysłem w głosie. Jakoś tak w końcu zaczęła się głębiej zastanawiać. Szyja to dość nietypowe miejsce, choć od biedy była w stanie sobie to wyobrazić, jeśli roślina była naprawdę duża. I jeszcze ramię, jak się właśnie okazywało. Dłoń… wzbudzała najmniej podejrzeń. W każdym razie, w spojrzeniu Eunice pojawiło się coś nowego. O ile wcześniej po prostu roztrzęsła się na biednym (!), poszkodowanym Darcym, którego naprawdę trzeba było ratować, tak teraz… teraz chyba wylano na jej głowę kubeł zimnej wody.
No dobrze, mały kubełek. Bo nadal się nad Lockhartem wewnętrznie trzęsła i żałowała na wszelkie możliwe sposoby, nieświadoma jeszcze, że pacan jeden sam to sobie zrobił. Tylko i wyłącznie po to, żeby mieć pretekst do spotkania z nią!
… jakby nie potrafił skreślić paru słów na kartce i po prostu wysłać sowy. Rozwiązanie znacznie prostsze i niewymagające zaznawania cierpienia. Może nie jakoś wielkiego, bo istniały o wiele gorsze dolegliwości aniżeli jedynie wysypka, niemniej wciąż: można było sobie tego całkowicie oszczędzić.
- Pokaż mi ramię, proszę – powiedziała po paru sekundach zawieszenia, podczas których zrozumiała, że to było trochę… niezręczne. Znaczy, to nie tak, że nigdy nie oglądała męskiego ciała, prawda? I na dodatek występowali właśnie w rolach pacjenta i lekarza, więc to całkiem naturalne, że pewne oględziny wymagają czegoś więcej niż jedynie podwinięcie rękawa. A co za tym szło, nie mogło być mowy o podtekście…
… chyba że upadło się na głowę i z bliżej nieokreślonego powodu nagle potwornie martwiło się o tę osobę oraz bardzo chciało mieć u swojego boku. Najlepiej na zawsze. Zaraz, dlaczego w ogóle coś takiego pomyślała?! Zwłaszcza że wiedziała, że to najzwyczajniejsze w świecie mrzonki…
- Zaklęcia są jedynie chwilowe – wyjaśniła spokojnie – Ale maść, tak, dam ci coś, powinna zadziałać – zapewniła chłopaka z uśmiechem – Tylko naprawdę, wolałabym najpierw zobaczyć twoje ramię.