30.07.2023, 09:34 ✶
Cathal był spostrzegawczy. Jego percepcja znajdowała się oczko wyżej niż przeciętnego czarodzieja, bo patrzenie, analizowanie, wyciąganie wniosków, stanowiło jego zawód. Owszem, dostrzegł więc pewne napięcie i że potem dziewczyna się rozluźniła. Nie potrafił jednak czytać w myślach, nie miał więc pojęcia, że wynikało to z tego, że… nie musi z nim rozmawiać. Nie spodziewałby się w sklepie alchemicznym kogoś, bojącego się ludzi. Zakładał raczej, że może widok bombonierki w jego ręce sprawił, że biedna mała uznała, że jakiś klient oszalał na jej punkcie, a że tenże klient był raczej potężnie zbudowany, a ona sama w sklepie, obawiała się reakcji na odmowę.
Na szczęście dla niej, Cathal nie zamierzał ani wręczać jej bombonierki, ani się odzywać. Zmierzył ją tylko spojrzeniem jasnych oczu. Miał typ urody kojarzący się raczej z krajami północy Europy, ale karnację z nim kontrastującą, na pewno nie bladą z natury, a w dodatku brązową od słońca. Przedziwna mieszanka genów, wywołana tym, że Shafiqowie od pokoleń poślubiali angielskie damy, a jego matka była z jasnowłosej gałęzi Gauntów.
I po prawdzie, nawet gdyby mógł się odezwać bez wygłaszania wierszy, na pewno nie rozmawiałby z nią o pogodzie ani o informacjach sportowych. Był człowiekiem do bólu rzeczowym. O takich trywialnych sprawach czasem zmuszał się, aby porozmawiać ze względu na swoją ciotkę albo podczas spotkań ze sponsorami. Ewentualnie, kiedy uważał, że głupia rozmowa o niczym pozwoli mu dowiedzieć się więcej o osobie – że pod gestami, banalnymi zdaniami, będzie kryło się coś więcej.
Znów sięgnął po ołówek, by napisać odpowiedź na jej pytania.
Czekoladki były prezentem. Ofiarodawca albo kupił je w podejrzanym źródle, albo postanowił zrobić dziwny żart. Wpływają na mowę. Wywarły efekt na dwie osoby. Chcę wiedzieć po pierwsze, czy skutek jest trwały i jeśli tak jak go zniwelować, po drugie, czy ktoś świadomie próbował nam zaszkodzić, czy to faktycznie głupi dowcip, zapisał, po czym podsunął kartkę pannie Paxton. Stało się przy okazji jasne, dlaczego jej nowy klient tak uparcie nie mówił ani słowa. (To znaczy: prawie jasne, bo brzmiało to tak, jakby nie mógł mówić, chociaż prawda była taka, że nie chciał…) A jeżeli zerknęła na czekoladki, mogła dostrzec, że z pudełeczka znikły dwie, skoro więc wywarły efekt na dwie osoby, prawdopodobnie obie przyjęły po jednej dawce. O ile w środku był eliksir, a nie obłożono ich jakimś zaklęciem. (Chociaż Cathal obstawiał to pierwsze, bo próbował rozproszenia – i nad bombonierką, i nad samym sobą. Bez efektu.)
Na szczęście dla niej, Cathal nie zamierzał ani wręczać jej bombonierki, ani się odzywać. Zmierzył ją tylko spojrzeniem jasnych oczu. Miał typ urody kojarzący się raczej z krajami północy Europy, ale karnację z nim kontrastującą, na pewno nie bladą z natury, a w dodatku brązową od słońca. Przedziwna mieszanka genów, wywołana tym, że Shafiqowie od pokoleń poślubiali angielskie damy, a jego matka była z jasnowłosej gałęzi Gauntów.
I po prawdzie, nawet gdyby mógł się odezwać bez wygłaszania wierszy, na pewno nie rozmawiałby z nią o pogodzie ani o informacjach sportowych. Był człowiekiem do bólu rzeczowym. O takich trywialnych sprawach czasem zmuszał się, aby porozmawiać ze względu na swoją ciotkę albo podczas spotkań ze sponsorami. Ewentualnie, kiedy uważał, że głupia rozmowa o niczym pozwoli mu dowiedzieć się więcej o osobie – że pod gestami, banalnymi zdaniami, będzie kryło się coś więcej.
Znów sięgnął po ołówek, by napisać odpowiedź na jej pytania.
Czekoladki były prezentem. Ofiarodawca albo kupił je w podejrzanym źródle, albo postanowił zrobić dziwny żart. Wpływają na mowę. Wywarły efekt na dwie osoby. Chcę wiedzieć po pierwsze, czy skutek jest trwały i jeśli tak jak go zniwelować, po drugie, czy ktoś świadomie próbował nam zaszkodzić, czy to faktycznie głupi dowcip, zapisał, po czym podsunął kartkę pannie Paxton. Stało się przy okazji jasne, dlaczego jej nowy klient tak uparcie nie mówił ani słowa. (To znaczy: prawie jasne, bo brzmiało to tak, jakby nie mógł mówić, chociaż prawda była taka, że nie chciał…) A jeżeli zerknęła na czekoladki, mogła dostrzec, że z pudełeczka znikły dwie, skoro więc wywarły efekt na dwie osoby, prawdopodobnie obie przyjęły po jednej dawce. O ile w środku był eliksir, a nie obłożono ich jakimś zaklęciem. (Chociaż Cathal obstawiał to pierwsze, bo próbował rozproszenia – i nad bombonierką, i nad samym sobą. Bez efektu.)