31.07.2023, 12:36 ✶
Wiele kosztowało mnie by poprosić ojca o pomoc, przy czym warto pamiętać o tym, że nie mogłem być pewny, czy spełni moją prośbę. Był Chesterem Rookwoodem, indywiduum, Panem i Władcą w tym domu. Jak zadecydował, tak miał być! Niezależnie od tego, co kto sobie myślał i jakie miał motywacje. Między innymi dlatego poczułem przeogromny strach, kiedy wycelował we mnie różdżkę. Nie wiem czemu, ale oczami wyobraźni widziałem zieloną smugę wydobywającą się z jej końca. Stałem jakby niewzruszony, ale byłem w tej chwili martwy. Wystarczyłoby na mnie naprzeć bym runął na płytki i rozsypał się na odłamki niczym lodowy posąg. Ojciec nie mógł mnie zabić, gdyż strach przed nim robił to za niego.
Z tego marazmu, dosyć krótkiego, bo Ojciec był konkretny, wyrwała mnie ulga, którą poczułem na swojej głowie, na karku, wszędzie. Momentalnie zrobiło się lżej, a niepewnie uniesiona dłoń potwierdziła to, co widziałem w oczach zebranych. Kaktusa już nie było. Nawet zauważalnie odetchnąłem, ale nie na długo, bo Ojciec dalej tu był i domagał się przejrzenia szamponu, którym umyłem włosy. Spojrzałem niepewnie na Vesperę... Robiła sobie żarty, napędzała tę machinę oddania szamponu do badań, będąc prowodyrką całego zajścia. Nie rozumiałem tego. Mnie mogła robić w konia, ale Ojca? Życie już nie było jej miłym? Szczególnie, że śmiała wspominać o lawendach z moich snów. Przy Ojcu. Czyżby coś podejrzewała? Musiałem ją o to później wypytać.
Odchrząknąłem by odwrócić uwagę od jakichkolwiek oznak zmieszania, odruchowo poprawiając ręcznik i sięgając po różdżkę. Nie przepadałem by była jakoś daleko ode mnie, szczególnie przy tak doborowym towarzystwie. Rzucano dziś na mnie zaklęcia przy mojej bezbronności i na więcej nie zamierzałem nikomu pozwalać. Czy to siostrze, czy Ojcu, czy nawet Ministrowi Magii.
- Dziękuję, Ojcze - odezwałem się, skinąwszy w ramach uznania Chesterowi Rookwoodowi. Zaklęcie zostało rzucone precyzyjnie, bezbłędnie. Po prostu perfekcyjnie, czego nie zamierzałem mówić głośno. Wyprostowałem się zaraz, jakbym o tym na chwilę zapomniał i poprawiłem podbródek tak, by nieco był wyżej niż dotychczas. Dumnie, dumna postawa, choć byłem w samym ręczniku, niemalże nagi. - Preferuję by fakt zakupu tego szamponu nie wyszedł poza ściany tej posiadłości - zaproponowałem, chcąc zachować dyskrecję. Wręcz tego niemiłosiernie pragnąłem. Wiedziałem, że Vespera mi tego nie zapomni, ale jak rzeknie choćby słowo, na osobności, obiecałem sobie, że wyczaruję jej pole lawendy. Będzie ciągnęło się od jej głowy, przez plecy, po same stopy, a przy okazji może zrośnie się z glebą. Przy odrobinie szczęścia.
- Na twoim miejscu nie kontynuowałbym tej sagi szamponowej, Vespero - ostrzegłem, patrząc jej prosto w oczy. Próbowałem wyczytać w nich jakieś ukryte diabliki, które świadczyłyby o tym, że TO ONA ZA TYM STAŁA, aczkolwiek były ku temu niewielkie szanse. Wszyscy zostaliśmy wychowani na kłamców.
Jakby nie patrzeć, Ulysses również nie mówił nam wszystkiego. Zniknął szybciej niż można by się spodziewać.
Z tego marazmu, dosyć krótkiego, bo Ojciec był konkretny, wyrwała mnie ulga, którą poczułem na swojej głowie, na karku, wszędzie. Momentalnie zrobiło się lżej, a niepewnie uniesiona dłoń potwierdziła to, co widziałem w oczach zebranych. Kaktusa już nie było. Nawet zauważalnie odetchnąłem, ale nie na długo, bo Ojciec dalej tu był i domagał się przejrzenia szamponu, którym umyłem włosy. Spojrzałem niepewnie na Vesperę... Robiła sobie żarty, napędzała tę machinę oddania szamponu do badań, będąc prowodyrką całego zajścia. Nie rozumiałem tego. Mnie mogła robić w konia, ale Ojca? Życie już nie było jej miłym? Szczególnie, że śmiała wspominać o lawendach z moich snów. Przy Ojcu. Czyżby coś podejrzewała? Musiałem ją o to później wypytać.
Odchrząknąłem by odwrócić uwagę od jakichkolwiek oznak zmieszania, odruchowo poprawiając ręcznik i sięgając po różdżkę. Nie przepadałem by była jakoś daleko ode mnie, szczególnie przy tak doborowym towarzystwie. Rzucano dziś na mnie zaklęcia przy mojej bezbronności i na więcej nie zamierzałem nikomu pozwalać. Czy to siostrze, czy Ojcu, czy nawet Ministrowi Magii.
- Dziękuję, Ojcze - odezwałem się, skinąwszy w ramach uznania Chesterowi Rookwoodowi. Zaklęcie zostało rzucone precyzyjnie, bezbłędnie. Po prostu perfekcyjnie, czego nie zamierzałem mówić głośno. Wyprostowałem się zaraz, jakbym o tym na chwilę zapomniał i poprawiłem podbródek tak, by nieco był wyżej niż dotychczas. Dumnie, dumna postawa, choć byłem w samym ręczniku, niemalże nagi. - Preferuję by fakt zakupu tego szamponu nie wyszedł poza ściany tej posiadłości - zaproponowałem, chcąc zachować dyskrecję. Wręcz tego niemiłosiernie pragnąłem. Wiedziałem, że Vespera mi tego nie zapomni, ale jak rzeknie choćby słowo, na osobności, obiecałem sobie, że wyczaruję jej pole lawendy. Będzie ciągnęło się od jej głowy, przez plecy, po same stopy, a przy okazji może zrośnie się z glebą. Przy odrobinie szczęścia.
- Na twoim miejscu nie kontynuowałbym tej sagi szamponowej, Vespero - ostrzegłem, patrząc jej prosto w oczy. Próbowałem wyczytać w nich jakieś ukryte diabliki, które świadczyłyby o tym, że TO ONA ZA TYM STAŁA, aczkolwiek były ku temu niewielkie szanse. Wszyscy zostaliśmy wychowani na kłamców.
Jakby nie patrzeć, Ulysses również nie mówił nam wszystkiego. Zniknął szybciej niż można by się spodziewać.