02.08.2023, 23:27 ✶
Leta była… cóż, Letą. Mogła trochę pajacować, mogła truć cztery litery na wszystkie sposoby, mogła zgrywać, że co to za klątwa, ledwie kozi bobek, o, z palcem w dupie ją rozłoży. Albo wręcz przeciwnie, mogła podkreślać jej potęgę, stopień skomplikowania, że niejeden czarodziej zapewne by poległ, gdyby próbował się choćby do niej zbliżyć. Zależało od okoliczności, humoru również.
Mogła zdawać się podchodzić do pewnych spraw aż nazbyt lekko, ale to nie tak, że lekceważyła zagrożenia. Może i nie wyglądała na nazbyt przejętą łamaniem tych wszystkich zabezpieczeń, może mogło się wydawać, że była bardzo pewna ich pokonania i tego, że absolutnie nic się nie stało – ale mimo wszystko palce nie puszczały różdżki, której końcem wybijała o udo tylko sobie znany rytm.
Bo tak naprawdę: byli tylko ludźmi. A ludzie popełniali błędy, czy tego chcieli czy nie. I czy im się to podobało czy nie: z cała pewnością nie posiadali całej wiedzy świata w swoich dziedzinach, by mieć absolutną pewność, że nie popełnią żadnej omyłki.
Zawsze pozostawał ten co najmniej jeden procent niepewności, może nawet ułamek procenta.
I najwyraźniej właśnie trafili na ten cholerny ułamek.
Nic tego w zasadzie nie zwiastowało: w jednej chwili Cal pochylał się nad klapą, żeby ją dodatkowo sprawdzić, a w kolejnej została wessana i nagle wypluta cholera-wie-gdzie, jakby tego było mało, to jeszcze trochę się poobijała. No dobra, bywało już gorzej, wiele gorzej, parę siniaków to dość niewielka cena, tylko gdyby jeszcze…
… kurwa mać.
- Kurwa mać – sapnęła, odruchowo przywołując światło. To, że różdżka się nie złamała, uznała za jakiś cholerny cud, bo miała wrażenie, że powinna właśnie oglądać dwa mniejsze patyki zamiast jednego, którego nie zdążyła z dłoni wypuścić. Albo gorzej, patyka smętnie dyndającego, nieprzełamanego całkowicie.
- Nic ci nie jest?! – rzuciła pod adresem Pandory, powoli wstając. Odruchem byłoby podparcie się o posąg, ale… - Postaraj się niczego nie dotykać – przestrzegła jeszcze kobietę, rozglądając się po pomieszczeniu. Aha, super, żadnych przejść i posągi. Zupełnie jak w Egipcie, tylko patrzeć, jak zaraz skądś wylezie skorpion albo insze gówno – bo jednak to nie ten klimat, żeby skorpiony siedziały na Wyspach.
Jako że walnęły w ścianę, wstępnie uznała, że powinna być dość bezpieczna, czyli nie wywali ich zaraz znowu w gdzieś w cholerę… Stąd też nie posąg stał się podparciem, a właśnie ona. Głosy… Czyżby znajdowali się w sąsiednich pomieszczeniach? W teorii, bardzo duże być może, dałoby się otworzyć więzienie kobiet właśnie stamtąd, niemniej to nie tak, że na tym teraz się opierała, bynajmniej.
- CAL? ŻYJECIE?! – naprawdę się postarała, porządnie podnosząc głos; zapewne mało kto by się spodziewał, że taki kurdupel ma tyle pary w płucach. Spróbowała tym wybadać sytuację, sprawdzić przy okazji, czy będą w stanie się skontaktować, nawet jeśli ceną byłoby zdarcie sobie gardła.
Serce tłukło się w piersi, aż miała wrażenie, że zechce z niej zaraz wyskoczyć. W oczekiwaniu na odpowiedź, spróbowała się wstępnie rozejrzeć po pomieszczeniu, z dokładnie tego miejsca, w którym stała. Co przedstawiały posągi? Czy w oczy rzucały się jakieś płyty? Na podłodze, ewentualnie na suficie.
Mogła zdawać się podchodzić do pewnych spraw aż nazbyt lekko, ale to nie tak, że lekceważyła zagrożenia. Może i nie wyglądała na nazbyt przejętą łamaniem tych wszystkich zabezpieczeń, może mogło się wydawać, że była bardzo pewna ich pokonania i tego, że absolutnie nic się nie stało – ale mimo wszystko palce nie puszczały różdżki, której końcem wybijała o udo tylko sobie znany rytm.
Bo tak naprawdę: byli tylko ludźmi. A ludzie popełniali błędy, czy tego chcieli czy nie. I czy im się to podobało czy nie: z cała pewnością nie posiadali całej wiedzy świata w swoich dziedzinach, by mieć absolutną pewność, że nie popełnią żadnej omyłki.
Zawsze pozostawał ten co najmniej jeden procent niepewności, może nawet ułamek procenta.
I najwyraźniej właśnie trafili na ten cholerny ułamek.
Nic tego w zasadzie nie zwiastowało: w jednej chwili Cal pochylał się nad klapą, żeby ją dodatkowo sprawdzić, a w kolejnej została wessana i nagle wypluta cholera-wie-gdzie, jakby tego było mało, to jeszcze trochę się poobijała. No dobra, bywało już gorzej, wiele gorzej, parę siniaków to dość niewielka cena, tylko gdyby jeszcze…
… kurwa mać.
- Kurwa mać – sapnęła, odruchowo przywołując światło. To, że różdżka się nie złamała, uznała za jakiś cholerny cud, bo miała wrażenie, że powinna właśnie oglądać dwa mniejsze patyki zamiast jednego, którego nie zdążyła z dłoni wypuścić. Albo gorzej, patyka smętnie dyndającego, nieprzełamanego całkowicie.
- Nic ci nie jest?! – rzuciła pod adresem Pandory, powoli wstając. Odruchem byłoby podparcie się o posąg, ale… - Postaraj się niczego nie dotykać – przestrzegła jeszcze kobietę, rozglądając się po pomieszczeniu. Aha, super, żadnych przejść i posągi. Zupełnie jak w Egipcie, tylko patrzeć, jak zaraz skądś wylezie skorpion albo insze gówno – bo jednak to nie ten klimat, żeby skorpiony siedziały na Wyspach.
Jako że walnęły w ścianę, wstępnie uznała, że powinna być dość bezpieczna, czyli nie wywali ich zaraz znowu w gdzieś w cholerę… Stąd też nie posąg stał się podparciem, a właśnie ona. Głosy… Czyżby znajdowali się w sąsiednich pomieszczeniach? W teorii, bardzo duże być może, dałoby się otworzyć więzienie kobiet właśnie stamtąd, niemniej to nie tak, że na tym teraz się opierała, bynajmniej.
- CAL? ŻYJECIE?! – naprawdę się postarała, porządnie podnosząc głos; zapewne mało kto by się spodziewał, że taki kurdupel ma tyle pary w płucach. Spróbowała tym wybadać sytuację, sprawdzić przy okazji, czy będą w stanie się skontaktować, nawet jeśli ceną byłoby zdarcie sobie gardła.
Serce tłukło się w piersi, aż miała wrażenie, że zechce z niej zaraz wyskoczyć. W oczekiwaniu na odpowiedź, spróbowała się wstępnie rozejrzeć po pomieszczeniu, z dokładnie tego miejsca, w którym stała. Co przedstawiały posągi? Czy w oczy rzucały się jakieś płyty? Na podłodze, ewentualnie na suficie.