Victoria z kolei wolałaby trasę dookoła, byle dalej się znaleźć od tego cholernego budynku. Ta wszelki wypadek. Strzeżonego Merlin strzeże czy coś… Oczywiście, że się martwiła o Sauriela i nie miało to nic wspólnego z Beltane, bo martwiła się już wcześniej. I troszczyła się też wcześniej… na ile mogła i na ile jej pozwalał. Żaden czar na to nie wpłynął. Tak jak na to, że go po prostu lubiła, nie chciała dla niego źle i… i chciała go poznawać. Ciągle. A może to był jednak ten czar jarmarku? Nie, na pewno nie. Chciała go poznawać już wcześniej. Teraz wiedziała już jednak, że od czasu sabatu coś się zmieniło: choćby to uczucie, że wie, że Saurielowi coś grozi. I kiedy grozi. Czy było w tym coś więcej? Chyba… tak, było. Chciała więcej. Chciała bardziej – i nie wiedziała skąd się to brało. Gdyby miała mniej problemów na głowie… to pewnie też szukałaby przynajmniej odpowiedzi na to co się właściwie stało. Ale miała ich całkiem sporo, tych problemów, żeby ustawić sobie priorytety i uznać, że to nie jest aż tak ważne.
- Nie, nie oznaczają tego, ale intencja jest ważna! – ale mu nie wierzyła, że przynosi jej te wszystkie czekoladki i słodycze dlatego, ze wolałby, żeby przytyła. Raczej uważała, że po prostu sprawia mu to przyjemność, te prezenty. I że ona się z nich cieszy. Tak, mówiło się, że po ślubie się kobiety zmieniają, bo nie muszą już zabiegać o samca, skoro go złapały i mają, ale wśród tych ustawianych mariaży trochę inna była tendencja. Inna sprawa, że wiele też się zmieniało w ciele kobiety po ciąży, niektóre niełatwo wracały do formy. Victoria… Zdaje się, że jej ten problem nie miał dotyczyć. I tak, lubiła ładnie wyglądać, lubiła się podobać, dbała o siebie – ale robiła to dla siebie, nie dla mężczyzn. Robiła to dla siebie i by godnie reprezentować rodzinę.
- Że się głupio pytam. I że nie zauważyłam – a powinna. Właśnie: ten smród magii. Swąd czarnomagicznego zaklęcia. Ale na swoją obronę… była wtedy zajęta rozpraszaniem zaklęcia, które miało ją przygwoździć do ściany i do kontrataku. - Przykro mi po prostu – że poczuł to na sobie, że go bolało – bo na pewno bolało. Crucio nie było łaskotaniem, było imadłem zaciskającym się na czaszce. A on to przyjął tak… Tak dobrze. Tak szybko się otrząsnął.
Można powiedzieć, że dzięki Brennie, była do peplania przyzwyczajona. A przy tym była całkiem cierpliwa i rzeczywiście słuchała co się do niej mówi, nawet pomiędzy tym peplaniem – wielu przy energii i gadulstwie Brenny wymiękało i się wyłączało, ale Victoria zawsze starała się z nią prowadzić rozmowę i okazać zainteresowanie. Więc peplanie Sauriela przyjmowała ze spokojem, nawet jeśli gadał bzdury. Też go słuchała. Tak jak powiedziała: lubiła jak mówił. Mogłaby nawet powiedzieć, że lubiła jego głos.
- Nie nazwałam go „strojem brygadzistki” tylko „strasznym gównem” – żachnęła się, kiedy jej Sauriel wytłumaczył już o co mu chodziło. O który strój. I niemal się oburzyła! Tak samo jak się oburzyła na sabacie, kiedy z loterii dostała…. To. Wtedy też była oburzona. - Na ulicę w tym nie wyjdę – potwierdziła. I niemal się zagotowała, niemal! Niemal, bo jednak było w tym coś porównywalnego do Sauriela paradującego w sukience… A więc równa wymiana. - Kajdanki też chcesz do kompletu? – zapytała niezadowolona, skoro już dogadywali szczegóły… wyniku zakładu. A do „strasznego gówna” dostała puchate kajdanki.