[7.06.1972] Burzowe chmury

Ach, no oczywiście, że to, co widziałeś, zmieniało twoją perspektywę. Czasem aż za bardzo. I właśnie stąd brali się ci wszyscy świrnięci wierni, bo oni widzieli! I dla większości ludzi taka była teraz Victoria: świruska, która widziała. Doświadczyła, widziała, miała dowody! Sauriel nie chciał być dla niej chujem, dlatego nic na ten temat nie mówił. Ale uważał, że mogła trochę... stracić poczytalność, cokolwiek się wydarzyło, kiedy była nieprzytomna. Bo niestety to, że grupka osób widziała jakieś rzeczy w miejscach, a potem "na dowód tego" odbierało im rozum, bo wydało im się momentami, że są innymi osobami to był dowód tylko na jedną rzecz: na szaleństwo. Sauriel starał się być o wiele bardziej wyrozumiały, ale siłą rzeczy nie potrafił na to patrzeć z entuzjazmem. A na pewno nie był w stanie temu przytakiwać, mówić, że to ma sens, albo że jej wierzy. Mógł co najwyżej powiedzieć, że wierzy jej "na słowo honoru". Głównie dlatego, że akurat wierzył w to, że Victoria pierdolnięta nie jest. A przynajmniej chciał, żeby tak było. Dzięki bogom chyba nie opowiadała temu każdemu? To było niebezpieczne. Jeszcze gotowa ją była własna rodzina wsadzić do psychiatryka... chociaż nie, pewnie by tego nie zrobili. Woleliby udawać, że ich córka jest jak najbardziej normalna. Jakże płytkie myślenie, które nie uwzględnia dobra córki, a dobro ich postrzegania w świecie czarodziei.

- To umów. - Polecił, nie wiedząc, czego się spodziewać. A nie chciał się teraz nastawiać nadmiernie optymistycznie. Już swoją chwilę miał, teraz ten optymizm przygasał. I to, co mówiła Victoria, miało jeszcze większy sens. Tak to jest z tą ekscytacją, że potrafiła za szybko przygasać. Szara rzeczywistości - witaj! Trzymaj dla mnie ramiona szeroko otwarte, bo szybko się nie wycofam. Ale może, może kiedyś jeszcze z nich ucieknę...

- Eee tam gadasz. - Machnął lekko ręką, jakby odganiał te słowa jak brzęczącą mu koło nosa muchę. Sam nie widział, więc i gadał - o gadaniu. - Ale jak już mówię to całkowicie szczerze. - No dobra... fakt, że traktował Victorię inaczej. Problemem był początek. Gdyby był inny... ale nie był. A potem już magia pierwszych spotkań przeminęła i jakoś przeszło to gładko do... koleżeństwa? Przyjaźni? Jeszcze trochę i naprawdę nazwie ją przyjaciółką. Albo już mógł to zrobić? Nie był wcale pewien. Ludzi, których nazywał przyjaciółmi, znał po kilka lat. Tej znajomości jeszcze sporo brakowało, ale nadrabiała ją ilość doświadczeń. - Chcesz zagrać w karty? - Palnął ni stąd ni zowąd. - Czy idziesz spać? - No dobra, warto zapytać. Bo w sumie godzina była jaka była, więc... a wtargnął tutaj naprawdę szybko i bez ostrzeżenia.