[23 maja 1972, dom Victorii] Sen i śmierć to bracia bliźniacy | Sauriel & Victoria

Normalnie chyba powiedziałby, żeby nie zachowywała się jak dziecko. Tylko czym była normalność? W miejscu, w którym wychodziłeś z koszmaru zamieniającego się w twoją jawę - czy tu można mówić o normalności? Nie był w stanie wczuć się w tą sytuację, ale nie musiał mieć bogatej wyobraźni żeby pamiętać samemu jakie to uczucie wychodzić ze snu prosto do okropnej rzeczywistości. Koszmar, który się nie kończył. Dlatego nie powiedział nic na jej nie chce. Dlatego nie było głupich tekstów. Dlatego i dlatego, że zawsze, kiedy się gorzej czuł był jakiś bardziej wyrozumiały i spokojniejszy. Bo nie miał siły na denerwowanie się, proste. Tutaj był jeszcze zbyt zdenerwowany jej stanem. I tym, że jeśli chodzi o sny to bardzo ciężko kogoś bronić i komuś pomagać. Tym nie mniej złapał jej rękę i stanowczo odciągnął od filiżanki. Nie, nie ma mowy o kawie. I to, że nie chciała i że się bała miała jednak mniejsze znaczenie od tego, że snu potrzebowała. Po to właśnie były eliksiry - żeby jej w tym pomóc.

- Czy chce trzymać dupsko w jednym miejscu przez kilka dni? Nie. Czy chce ci pomóc? Tak. - Czy chciałby z nią spędzić kilka dni bez przerwy? Tak i nie. Nie lubił towarzystwa, które zwalało mu się na głowę, nie lubił ciągle kogoś przy sobie mieć, lubił swoją samotność i łażenie, kiedy chce i gdzie chce. A to uwiązywało. Natomiast wyżej od tych elementów była troska o to, żeby jakoś przekonała się do tego, że sen nie jest taki zły. Do Rookwoodów jej na pewno nie weźmie, więc zostawało tamto miejsce. Najbardziej neutralne. W jakiejś części zresztą miał poczucie, że jakiś tam rodzaj... wakacji z nią byłby całkiem... fajny. Chociaż to akurat nie bardzo było wakacjami. - Dzisiaj się prześpisz tu, a jutro cię zabiorę. - Oznajmił więc plan działania. - Ale najpierw musisz się przespać. I albo weźmiesz sama, grzecznie, ten eliksir, albo wleję ci go siłą do gardła. - Nie powiedział tego jakoś groźnie, bo krzywdzić ani zmuszać jej nie chciał. Ale no... w zasadzie jakby musiał to naprawdę by się do tego posunął. Ona się prawie rozpływała na tej kanapie. Nikt normalny nie mógł nie spać w nieskończoność. A im bardziej było się wycieńczonym tym większe głupoty się śniły. Tyle jeszcze z życia pamiętał. Ciekaw był, kiedy to wszystko zacznie zapominać. - Jeśli teraz coś ci będzie to twoja skrzatka cię obudzi. I już. Nic ci nie będzie.

- Nie chciałem polecieć na ciebie, więc... tak wyszło. - Inaczej jest, kiedy możesz się bronić, przetoczyć z kimś. Inaczej, kiedy w zasadzie myślisz nie o tym, jak upaść, a o tym, żeby nie upaść na kogoś. Nie ujmując w żadnym razie siły wilka, czy raczej - siły samej Brennie. - Mogę. Czasami. Mung raczej nie jest przystosowany do wampirów.