[24 maja 1972] Nie zamykaj oczu II | Sauriel & Victoria

Skinął lekko głową na jej słowa. Tak, zgadzałoby się, co było niestety niepokojące. Ale może w jakiś sposób uspakajające? Skoro pojawił się ktoś, kto jak twierdził, pomógł jej pozbyć się problemu - przynajmniej na jakiś czas. Poczucie zagrożenia było mniejsze, a z tym mężczyzną poczucie zagrożenia w ogóle nie istniało. Zabawne - tak jakby ta więź po prostu wyczuwała zamiary innych osób wokół ciebie. Tak to zaczynał w zasadzie rozumieć, a ile czasu na to potrzebował? Trochę minęło. Nie skupiał się też za bardzo na tym JAK to działa, tylko JAK MA PRZESTAĆ DZIAŁAĆ. Zasadnicza różnica. Choć może gdyby się zastanowił głębiej to oszczędziłoby to kilku nieprzyjemności? Nie. Raczej nie. Nie robił przecież niczego z premedytacją, w zasadzie to starał się nawet utrzymywać spokój. Jak na siebie i jak na to, na ile mógł spokój utrzymać. Niestety nie tylko w świecie aurorów zrobiło się gorąco po Beltane.

- Ale to jest w chuj pojebane. - Nie zrozumiał tego odwrócenia spojrzenia i nie wyłowił z tego żadnej subtelności - raczej było dla niego tym, co on robił co rusz. Rozglądaniem się. Jakby coś zaraz miało się tutaj pojawić, wyleźć z ciemności nocy. Nawet on jakoś odczuwał niepokój. Szczególnie po tym jak miał okazję odczytać ten wspaniały list, który normalnemu człowiekowi to pewnie by zawał zapewnił. Aż włoski na karku dęba stawały przy takich rewelacjach. Wiedzieli tyle co nic, a sen się powtórzył. Niejako. Pytanie, czy można wierzyć tajemniczej postaci. Na pewno się chciało uwierzyć, bo kiedy ktoś ci mówił, że zagrożenie przeminęło, że się nim zajęli, to... człowieka chciał w to wierzyć automatycznie. I jednocześnie automatycznie myślał "a co jeśli nie?". Ta sprawa była porąbana. - Podejdziesz jutro do Ministerstwa i zgłoś to. Oficjalnie. Że ktoś próbował cię zabić nieznaną ci magią poprzez sen. - To w zasadzie nie była propozycja, bo jeśli ona nie pójdzie w dzień, to on ją zatarga nocą. Skoro nie była jedyna to może prowadząc śledztwo, ktokolwiek je prowadził,a Brenna ewidentnie była zorientowana, przyda mu się każda informacja i na pewno informacja o każdej ofierze. Wtedy łatwiej było poustalać niektóre rzeczy, może trafić na ślady, jakich wcześniej nie było. Nie mogli tutaj mówić, że "to tylko sen". Tutaj była ewidentna próba morderstwa za pomocą magii, która nie była zrozumiała dla Sauriela. Dla Victorii też nie.

Wziął od niej rysunki i przyjrzał się im. Nic mu nie mówiły. Obce twarze, które widział po raz pierwszy. Natomiast zamierzał je sobie zapamiętać i nawet podpytać o nich w swoich regionach. Może ktoś ich kojarzył.

- Potrzebne ci to? - Podniósł kartki, żeby na nie pokazać. Że to o to mu chodzi. Łatwiej niż opisywać, choć... napastnik Victorii był tak charakterystyczny, że chyba nawet rysopis nie był jakoś wybitnie potrzebny. Ale lepiej mieć niż nie mieć. - Jasne. Posiedzę z tobą trzy, cztery dni. Pewnie to wzdłuż i wszerz zabezpieczą w tym czasie.