[10.06.1972] Blask świec

Zawsze, w ramach ostateczności, można było pójść na ugodę. Czyli obwieścić, że mózg Sauriela był połączeniem obu tych rzeczy. Taki... mózg dziecka w formie papki? Na przykład! Albo papka w formie mózgu dziecka, można było kreatywnie kombinować. Chociaż akurat Sauriel wybitnie kreatywny nie był, nawet mimo swojego zamiłowania do muzyki i instrumentów. Co innego jednak grać, co innego tworzyć coś samemu. To ostatnie szło mu gorzej. Tak samo jak w wielu momentach brakowało mu po prostu wyobraźni. W każdym razie - wypaczone wartości wyznawane przez Sauriela stanowiły sól w oku niejednego mieszkańca tego domu. Koniec końców liczyło się, jak wypadasz w swoim fachu, a w tym wypadał czarnowłosy należycie. I był tego aż nadto świadomy, że był to powód, dla którego jeszcze tutaj mieszkał i nie sprawdzono, jak to wychodziło z dzieleniem jego skóry na kawałki, żeby przekonać się, czy pod spodem nie ukrył się jakiś chochlik zamiast dumnego czarodzieja czystej krwi.

- Ay, ay... - Taak, no właśnie - kariera. Zawód! Zawodem Sauriela był fakt, że w ogóle się urodził. Takie wielkie rozczarowanie. Chyba że akurat dostawał whiskey to wtedy nie był zawiedziony. Poza tym, tak czysto formalnie, też pracował w Ministerstwie! Przynajmniej jako figurant. Bardziej żeby nie było, że jest bezrobotnym śmieciem, jego skromnym zdaniem. A był. Zamiast trudnić się czymś godnym człowieka to uganiał się po Nocturnie za dziwnymi rzeczami i jeszcze dziwniejszymi ludźmi, żeby potem obijać mordy. Dawno przestało mu przeszkadzać, że z tego względu potrafili patrzeć na niego z góry, albo traktować jak... właśnie jak taki zawód. Chociaż co prawda nie to zupełnie Augustus miał na myśli wypowiadając to słowo, ale tak wewnętrznie sobie Sauriel z tego pośmieszkował.

- Daj spokój. Po Beltane to jest kocioł kompletny. - Nie musiał tego mówić, Augustus świetnie sobie zdawał z tego sprawę, ale fakt był taki, że Sauriel do nikogo z tym nie przyszedł. To jest - wypytywał ludzi i szukał kogoś, kto by wiedział, o co chodzi, ale jakoś Augustus był ostatnią osobą, która mu wpadła do głowy. Dopiero, kiedy pojawił się temat świeczek. Wtedy przyszło objawienie. Ale, cóż... jak już zostało powiedziane - jego kuzyn był zajętą osobą, Sauriel mimo wszystko też był bardzo zajęty. Odmienne godziny funkcjonowania również nie zawsze ułatwiały komunikację. Rzeczywiście jednak trzeba było połączyć wątki, a nie wpadło mu do głowy, że August może mieć jakieś pojęcie o tym, co stało się z tym całym urokiem na Beltane. - Ay, w porządku, dzięki. Wkurwia mnie to niemiłosiernie, a mojej narzeczonej spędza sen z powiek. Wiesz, z moim trybem życia. - Wzruszył lekko ramionami, ale sam fakt, że o tym wspominał, świadczył, że nie był mu obojętny stan Victorii. Bo nie był. Mocno się o nią martwił. - Mamy bardzo dobry kontakt z Victorią, więc to nie jest bombarda rzucona w ryja. Co, czytałeś artykuł? - Ten w poważnej gazecie i... no Sauriel na przykład uwielbiał szmatławce i wszystkie łzawe i durne historie. Ostatnio przeczytał taką o magicznej kostce rubika w ministerstwie, co to demony miała przyzywać i że niby w Ministerstwie wszyscy przerażeni... no co? Dobra była historia... Natomiast to, co powiedział następnie Augustus sprawiło, że Sauriel otworzył szerzej oczy ze zdziwienia. - Ty tak na poważnie. - Nie było to stwierdzenie do końca, ale też nie kwalifikowało na pytanie. Bo to, że kuzyn poważnie mówił, widział na jego twarzy. - Huh... nieźle... - Nie, śmierć nie robiła na Saurielu większego wrażenia i widać było, że jest zaintrygowany tymi dwoma rewelacjami, nie zmartwiony. - Nah, daj spokój. Pewnie, że nie bagatelizuje. Jak kot z pęcherzem latam i szukam rozwiązania od miesiąca. Znaleźliśmy w końcu klątwołamaczkę. Stąd ta prośba. O świeczki. Potrzebne do rytuału. - Skinął głową na kartkę i pochłonął kolejną szklaneczkę whiskey. - Powinienem zwrócić ci honor, jakoś nie traktowałem poważnie tego twojego hobby. - Hobby jak hobby, każdy miał swoje. Sauriel na przykład lubił gromadzić mięciutkie rzeczy i miał schowaną w szafie mięciutką, różową poduszeczkę. To nie tak, że drwił na serio z tych świeczek i kadzidełek, ale... nie byłby sobą, jakby się nie wyzłośliwił od czasu do czasu. Augustus był taki sztywny, że miał wrażenie, że wręcz to jego uświęcony obowiązek, żeby potykać tego kijaszka!