[19 maja 1972] Czas najwyższy || Stanley, Sauriel & Victoria

Wszyscy mówili, że Victoria byłaby wspaniałą sędziną, a to nie była prawda. To znaczy była, ale teraz Sauriel miał o wiele bardziej wyraźną wizję jej przyszłości. Ona była po prostu doskonałym nauczycielem. Mogłaby uczyć nawet nie w Hogwarcie, a dzieciaki jeszcze w powijakach! Tłumaczyłaby, jak to się stawia literkę "a", a czemu Ala ma kota, a kot ma Alę. Stanleya potrafiła uczyć, a to przecież prawie jak dziecko.

- Pomiędzy "rozpłacze się" a "Stanley" nie było przecinka. - Chyba źle to zaakcentował. Dobrze to zaakcentował? Smirkał sobie pod nosem, kiedy kumpel go pocieszał, żeby nie płakał, bo będzie dobrze. - Dzięki, bracie. Bez ciebie jak bez ogórków. - Położył łapsko na ramieniu Stanleya i je ścisnął. Spokojnie, nie tak, żeby je złamać! Tak po przyjacielsku, w ramach podziękowania za okazane wsparcie. O tak, Sauriel był absolutnym fanem tego przedsięwzięcia ogórkowego, bo w żadnej innej sytuacji nie miał okazji aż tak przebeczkować wewnętrznie, jak podczas słuchania - i patrzenia - na to, co wyrabia tutaj Stanley. Można by rzec, że czarnowłosy wcale niczego nie ułatwiał, że mógł się wykazać większą inicjatywą i większym zacięciem, że mógł być bardziej... pomocny. Tak. Mógł być? Mógł bardziej poważnie podejść do tematu, ale wtedy chyba nie byłby sobą. Najbardziej kisł z tego, jak ważne wydawało się to dla Stanleya, jak był zajęty, zacięty, jak skupiał się mentalnie, że Sauriel prawie widział, jak para mu uszami leci. W zasadzie jemu też leciała, jak przeglądał książkę i pojawiły się pewne wątpliwości, szczególnie natury słownej jak i obrazkowej. Dla przykładu ogórek, ogr i cukinia. No niby powiesz, że nic je nie łączy. A JEDNAK... wprawny śledczy mógł znaleźć powiązania między tymi podejrzanymi. Nic dziwnego, że Victoria miała do tego gościa dużo cierpliwości, Stanley w całej swojej nieporadności przynajmniej widać było, że bardzo chce i bardzo się stara.

- Sprawiedliwy podział obowiązków. - Ocenił. Gdyby nie było tutaj Victorii to Sauriel by ściągnął koszulkę, żeby jej nie pobrudzić. Ale była. I nie problemem była wstydliwość, tylko raczej to, co miał na przedramieniu. - Chuja tam świecisz... no patrz gdzie trzymasz tę pałkę! - W której nie ma kości. - Weź wyczaruj coś... nie wiem, weź tu coś zorganizuj, żeby jaśniej było. A nie będziesz chodził z tym patykiem. - No taki dobry z transmutacji i co? Nie umie zrobić kilku jakichś... pochodni, co sobie będą stały na bokach działki i im oświetlały? O zasadach BHP dotyczących ewentualnych pożarów ich jeszcze nie uczyli. - Nosz kurwa zamienię cię w precla. - Sauriel puścił łopatę i zamachnął się jakby miał co najmniej Stanleyowi przyjebać. Ale nie! Po prostu złapał jego rękę i ją ustawił w jednej pozycji. - Tak ma być! Widać od razu, że nie miałeś starego. - No, zdecydowanie jakby dostawał to bojowe zadanie poszłoby mu lepiej. Na szczęście Sauriel przychodził na ratunek! Postanowił oddać kawałek dzieciństwa Stanleyowi, żeby potem ten mógł się pochwalić przed kolegami, co potrafi. Albo przed koleżankami bardziej. Jak on wyrywał w ogóle te wszystkie laski?

Zgodnie z zaleceniem kierownika - tak się też stało. Sauriel dzielnie poprzekopywał ziemię, żeby Stanley mógł wrzucić te rozsady, jak to je nazywał (bardzo profesjonalnie, totalnie imponował Saurielowi), ale nie było mowy o tym, żeby nie uzupełniał zapasu energii. Trzeba siebie samego nawodnić, nawadniając ogórki, bo przecież jak to tak? Wampir też człowiek, też potrzebuje płynów, żeby żyć! Co prawda nie takich, ale potrzebuje. Sprawdzał, czy Stanley robi to jak zawsze - od linijki! Bo jak tak to pewnie Sauriel się dołączył, żeby wspomóc biednego przyjaciela, by to wszystko nie zajęło mu następnego roku! To się mogła napatrzeć Victoria, jak dwóch facetów, hobbistycznie, postanowiło zająć się sadzeniem ogórków. Dwóch Śmierciożerców, z czego jeden w przerwie od brutalnych morderstw miał chodzić na działkę pełną warzyw i pieprzyć głupoty o walkach ogórków, nasionach w postaci jajeczek i uciekających sadzonkach.

- No... takiej randki ci żaden inny nie zapewni. - Powiedział z szerokim uśmiechem do Victorii, kiedy już robota była skończona. I może gdyby był człowiekiem to byłby właśnie brudny, zmęczony i spocony. A tak był tylko brudny. I głodny. - Dobra robota, towarzysze! - Tak, Sauriel naprawdę podziwiał Stalina. - Takich dwóch, jak nas trzech, to nie ma ani jednego. - I za to wypiję.