[2.06.1972] Kiedy narzeczona jest niewierna

Rozplótł ręce, kiedy się zbliżyła i trochę je uniósł, żeby miała jak wsunąć swoje ręce pod jego, żeby mogła go objąć. Z jego gardła wydobył się jakiś dziwny, cichy dźwięk, ni to fuknięcia, ni to aprobaty. Nie było ani tym, ani tym, bo sam jeszcze nie wiedział, czy już wszystko okej, czy to jasne, czy może nadal jednak coś mu siedzi w tej łepetynie i wyjść z niej nie może. To jest - wiedział, że siedzi. Pytanie teraz jak to ulotnić, żeby jednak nie tworzyć dalszych zawirowań dla siebie samego. Victoria go głaskała z włosem, a on był z tego zadowolony. Jednocześnie chciał się stawiać, choć nawet nie było czemu się stawiać i niby nie było do tego żadnego powodu. To jakaś dziwna, wewnętrzna potrzeba, której nawet dobrze nie rozumiał i nie potrafił jej sensownie opisać.

- No to... git... - Że lubi żaby. Bo na to, że słodki jest to nawet nie wiedział, jak zareagować w tym momencie. To komplement? No komplement jak nic. Ale taki dziwny komplement. Taki niby fajny, ale taki dziwny. - Nigdy wcześniej nie czułem, żebyś się podzieliła. - No bo... nie czuł. Więc czemu wczoraj akurat poczuł? Naprawdę go to rozeźliło, a tym bardziej, że zdawał sobie sprawę z tego, że to przecież było w sumie głupie. I bardziej niż to, że tę żabę dała, wkurzał się tak naprawdę na siebie, że w ogóle go coś takiego przejmowało. To się nie trzymało kupy, nie miało sensu. To była pierdoła, która w ogóle nie powinna mieć udziału w rozmowie, była absurdalna. No ale się pojawiła. Się pojawiła, on zrobił z tego aferę i nawet nie potrafiłby inaczej! Albo nie, w zasadzie to afery właśnie starał się nie robić, tylko wyjaśnił jej to w... najbardziej kontrolowany sposób, w jaki umiał. Przy tym, jak to kretyńsko brzmiało, kiedy o tym myślał i w porównaniu do tego, jak to bezsensownie musiało brzmieć wypowiedziane na zewnątrz. - A...aha. - Burknął, ciągle się zastanawiając nad tym całym precedensem, nad umiejscowieniem w tym Victorii, z tą nieszczęsną żabą i faktem, że się nią dzieliła. Nic go nie obchodziło to, że ktoś się ledwo na nogach trzymał, obchodziło go to, że ta żaba została oddana. A niechby i ktoś zdychał - też nie zrobiłoby to na nim wielkiego wrażenia. Co jednak docierało do niego to to, o czym sam pomyślał, że Victoria to taka dobra dusza, że jakby komuś źle było to właśnie - podzieliłaby się. A nawet jakby i nie... ale nie zdawała sobie sprawy, jakie to ważne rzeczy były!

- Jakie podwójne standardy? - Zmarszczył brwi, patrząc na nią z lekkim niezadowoleniem. - Hee... - Otworzył trochę szerzej oczy słysząc jej słowa. Jej ton tylko sprawił, że się nie wkurzył i że zamiast wkurzenia to faktycznie się na tym przekazie skupił. Że się zastanowił. Mrugnął ze dwa razy. - No dobra... dobra. - Okej. To było dla niego zaskoczenie i to było widać. Sauriel wyznawał wolność, a nie zamierzał jej też odmawiać innym. A już na pewno nie Victorii, szczególnie w relacjach. - Możesz rozdawać czekoladowe żaby. Przeżyję. - I moooże to nie był ten wniosek, do jakiego Victoria chciała, żeby dotarł, ale w jego mniemaniu to było właśnie to, co powinno się powiedzieć! - Ale ja ich nie podrywam. Ja tylko z nimi... gadam. - Flirtem. A przynajmniej nie chciał ich podrywać, bo go nie interesowały. - Czemu jesteś zazdrosna o to, że flirtuje z babami jakimiś randomowymi? - Dotarło w końcu do makówki i znowu skupił spojrzenie na Victorii. Ruszało ją to? Nie chciała? Nie, nie mówiła nic dotąd, a musiało ją to męczyć. - Ograniczę się... na razie. - Dodał jeszcze, bo nie chciał, żeby jej było źle, żeby się źle czuł, a to było coś, na co miał faktyczny wpływ i na co w zasadzie zaradzić mógł. A "na razie", no... przynajmniej dopóki ten rytuał będzie w mocy i ta forma rozwiązania złego samopoczucia Victorii była w mocy.