[2.06.1972] Kiedy narzeczona jest niewierna

Usiadł. Tak, żeby móc na nią spoglądać, na krańcu łóżka, wpatrując się teraz w nią z pełnym skupieniem. Śmiechy-hihy, bzdury-bzdurami, ale kwestia tego, co się z nią działo po Beltane była priorytetowa. Sauriel, pan niedowiarek, nie był gotów od razu przytakiwać, że to naprawdę jej babcia, że to nie jest jakieś... chuj wie co, że po prostu coś jej nie poplątało zmysłów. Podchodził do tego bardzo sceptycznie, jak zresztą do całego tematu. Nie podobał mu się, szczególnie, że zmieniał Victorii życie i kobieta sama już nie wiedziała, co się z nią dzieje. Jak miała wiedzieć? On sam nie mógł jej pomóc - mógł co najwyżej doradzić, pomyśleć, gdzie mogłaby jeszcze pójść. Ale znajomym w swoim świecie również niekoniecznie ufał, żeby ją tam wysyłać. Nawet jeśli niektórzy mieli różne możliwości. Różne dziwne możliwości.

- Aha. - To było po prostu przytaknięcie, bo nadal słuchał uważnie. Trochę się skrzywił, bo kwestia wywoływania duchów i gadania z nimi to mu się kojarzyło jak te szmatławce, które lubił czytać i czasami się nimi ekscytował. Bo pisali tam debilizmy. Tak i z tymi naciągaczami, co niby udają, że rozmawiają z twoim krewnym, a tak naprawdę zrobili wywiad o tobie i tym krewnym i karmili cię bzdurami. Niektórym to przynosiło ulgę, więc może nie wolno było mówić, że to płacenie za nic. To było płacenie za dobre kłamstwo. Sauriela to zwyczajnie wkurwiało. Ale Victoria nie była osobą, która poszłaby do naciągacza, więc... wierzył jej. Przychodziło mu to z trudem, ale ufał, że wiedziała, co mówi i wiedziała, co się wydarzyło. - No, byłaś całkiem normalna jak Królowa Lodu odprawiła swoje mambo-dżambo. - Zyskała na kolorach, znowu była ciepła. Co prawda nie miał okazji pocieszyć się z nią tą chwilą, ale to nie z wyboru. To jest - mógłby skorzystać z zastępstwa Cynthi... ale co on złego zrobił, żeby żreć takie paskudztwo? Właściwie to co mówiła było bardzo pokrzepiające. Znaczyło tyle, że Victoria Lestrange nie zwariowała. Że to nie żadna wielka klątwa, która miesza w jej mózgu i tworzy jakieś bzdurne obrazki, tylko to, co widziała, działo się naprawdę. Tylko w innym życiu, w innym czasie. Innych miejscach. Zrobił taką więc minę - aprobującą i pokiwał kilka razy głową w zrozumieniu. Przyswajanie tych informacji było toporne i dość trudne, ale nie były złe. O zgrozo, łatwiej byłoby mu przyswoić, że to jednak jakiś dziwny czar, a nie wspomnienia babci, które ona pochłonęła, więc babcia ich nie miała i... ja pierdole.exe. Sauriel nie miał łatwości w przyswajaniu takich nierealnych, abstrakcyjnych nowin i nie potrafił sobie tego wyobrażać. Pewnie by teraz musiał dłuugo to układać w głowie, ale Victoria nie skończyła, oj nie. Prawdziwie pikantne wiadomości miały dopiero wypłynąć z jej ust.

- Łoooh... - Wyszczerzył kły w uśmiechu, chociaż pewnie nie powinien był wcale się uśmiechać. Ale to było ekscytujące. Same wspomnienie o tym - nic nie mógł na to poradzić. - Spokojnie, maleńka. Było minęło. - Chociaż nie to właściwie chciał powiedzieć. Bo chciał powiedzieć, że mogła go ugryźć. Przekonałaby się wtedy, jakie to słodkie i wspaniałe uczucie. - Nic się nie stało, więc nie musisz się biczować. - Bo pewnie to robiła, zamartwiała się, że o nieee, mogłam go ugryźć. Ale nie ugryzła. Mleko się nie rozlało. A nawet jakby się rozlało no to... no dobra, wtedy nie było aż takie trudno, wtedy by sobie radzili z konsekwencjami.